Het is zo stil in mij…

Het is zo stil in mij

(Als ik al die RUF zie)

Terwijl ik dit stukje zit te tikken dreint het liedje van Van Dik Hout in mijn oordoppen. Het is een perfecte typering van wat je voelt als je op 15 meter diepte in een aquarium met circa 5 miljard kubieke (kilo?)meter) zout, blauw water hangt, onderdeel van een massale kleur- en lichtshow waarvan je in je stoutste dromen etc. etc. Dat moet je zelf beleven; dus daarover gaat dit verhaal niet

Wat?

Waar hebben we het over? Over een korte vakantie begin mei 2006 in Sharm el Sheik die Ingeborg en ik zo nodig hadden om te bekomen van de beslommeringen van ons alledaagse bestaan.

duikvakantie-mei-2006-in-sharm-el-sheik-0611

Onze eerste duikvakantie in echt blauw water. Al spoedig zouden de namen Ras Katy, Temple, White Knight, Middle en Near Garden, Ras Bob en Ras Nasrani voor ons geen geheimen meer hebben.

Het Hotel

Via de goedlachse Yvonne van SeaSee Travel te Amsterdam hebben wij geboekt voor de week van 30 april tot en met 7 mei voor een verblijf in het hotel Halomy Village Resort met 10 bootduiken bij Emperor Divers. Wisten wij veel dat dit het gunstigst gelegen hotel bleek te zijn voor ons doel? Slechts een goed begaanbare, wel lange, trap van de klif waarop het hotel stond scheidde ons van de steiger waarvandaan dagelijks ongeveer dertig duikschepen van diverse duikbedrijven vertrokken naar de vele duiksites in de omgeving. Anderen moesten steeds met een busje bij hun hotel worden opgehaald en via gigantische, vanwege het lussensysteem in de hoofdweg buiten Sharm, omwegen naar de haven gebracht en vice versa. Het 3-sterrenhotel was eigenlijk niet veel soeps, scharrig eigenlijk (Adrie Tol zou zich kapot lachen om het tegelwerk, Henk zou huilen om het stucwerk, Cees Groot zou van het installatiewerk een verzakking krijgen en Laurens, voor jou ligt hier een roeping, jongen!) maar het personeel deed zijn stinkende best en voor ons was het goed genoeg. Laat ik het zo zeggen: Egyptisch eten, omlijst met harde muziek van het soort dat een aanslag pleegt op je evenwichtsorganen, is aan ons niet besteed en tandenpoetsen en douchen uit een fles is ook verdomd lastig; maar ik heb zelden zo’n mooie vakantie gehad! Gelukkig werd ik pas verkouden (door de airconditioning met straalaandrijving op 120 db niveau) op de laatste dag en werd Ingeborg bezocht door een ernstige vorm van de racekak, pal na de laatste duik.

De vliegreis

Laat ik bij het begin beginnen. Wij willen dit jaar nog ons AOW-brevet halen. Bij onze duikvereniging Trilobiet. Peter Roos heeft gezegd dat we dan eerst nog een heleboel duiken moeten doen voor we daarmee kunnen beginnen. We dachten, okay, dat doen we dan, maar dan wel in warm water in een warm klimaat met warmbloedige mensen om ons heen en dat allemaal zo snel mogelijk! Via SeaSee Travel lukte dat.

duikvakantie-mei-2006-in-sharm-el-sheik-084

duikvakantie-mei-2006-in-sharm-el-sheik-094

We moesten dan wel met Air Memphis Charter vliegen; dat is zo’n maatschappij waar je à la Fred Flintstone met je voetjes door de vloer mee moet helpen opstijgen, vertelde men ons. Laten die lui nou net een nagelnieuwe Boeing 737-800 hebben gekocht! Compleet met warme en koude maaltijden en graties drankjes (helaas geen alcohol, want dat mag niet van de profeet)! In 5 uur waren we er. Het was zeer helder. Wij konden precies zien waar Mozes en nog wat van die lui een jaartje of veertig hadden rondgelopen. Wat een cultuurschok was dat zeg! Van de wereldstad die Schiphol is naar het Ilpendam van Egyptenland waar wij meteen indringend kennis maakten met de omgekeerd behulpzame natuur van de autochtonen: als we geen “baksheesh” gaven, werd achter de rubberflappen van de lopende band onze koffer niet opgehoest en toen wij als enigen, overdonderd, wel een 2 euro munt als fooi gaven, waren wij zowat de enigen die hun koffers kregen!! De terugreis was een even groot succes; we kwamen behouden aan na een slingerende sightseeing boven Noordholland.

Advanced

Van diverse kanten drongen goedbedoelende Tribolieters er bij ons op aan om daar in Sharm dan ook meteen de advanced opleiding te doen. Dat klonk wel aanlokkelijk en dat bleek het ook te zijn. Toch hebben we dat niet gedaan. In de eerste plaats omdat de vakantie dan bijna 600 eutjes duurder zou worden (zo bleek ter plekke) en in de tweede plaats zou dan een vorm van “heilig moeten” met bijbehorende stress ontstaan, wat in tegenspraak leek met het doel van deze vakantie: bijkomen van van alles en nog wat. We hebben (nog) geen spijt van onze beslissing: de duiken gingen steeds relaxter (en dieper) en we kunnen nu zweven als kogelvissen!

duikvakantie-mei-2006-in-sharm-el-sheik-135

Aan Emperor Divers heeft het niet gelegen: elke dag hield men ons voor dat we makkelijk Adventure-duiken, driftduiken, wrakduiken op de riffen van Tiran, Ras Mohammed, de Thistlegorn, de Dunraven etc. konden doen als we maar meteen even “Advanced “ gingen doen! Over geld werd niet gesproken, doch desgevraagd bleek het toch jammer genoeg niet “graties” te zijn (en terecht natuurlijk, denk ik, waarschijnlijk, toch…?). Bovendien wil ik toch nog even vasthouden aan het degelijke principe: als we in het Twiske op kompas hebben leren navigeren zonder in het Noordhollands Kanaal terecht te komen, is het om hamerhaaien bij Ras Mohammed heencirkelen en dan toch nog op 30 meter diepte je weg terugvinden naar Na’ama Bay een eitje!

Heerlijk, die stank van diesel, chaos op de steiger, koeterwalende Egyptenaren, de dagelijkse controle op het meebrengen van handgranaten, bommen en andere narigheid. Die controle houdt trouwens niet over: men trekt de tas open, kijkt naar de handdoek die bovenop ligt en schuift ‘m door naar de collega aan de andere kant van het poortje die als enige taak heeft de tas op te tillen en weer aan jou terug te geven. Als ik had gewild had ik zo 2 kilo C-4 aan boord kunnen smokkelen, maar dat ligt niet in mijn aard.

De organisatie

Net als de harders die in Nederland aan de steigers in zeehavens komen knabbelen, scharrelen hier de koraalduivels en papegaaivissen van ponton naar ponton op zoek naar voedsel! Het water is diep, blauw en helder (omdat het zo helder is kun je dus goed zien dat het diep is). Zodra je zoekend en aarzelend om je heen gaat kijken wordt je onmiddellijk besprongen door een steigertijger die vraagt: “what boat?” Het mankeert er nog maar aan of je wordt aan boord gedragen. De eerste duikdag zijn we met een busje naar Emperor Diving gebracht, vlakbij Hilton Dreams Hotel. Die zenuwenrit over de “lussenweg” is ons door de ligging van ons hotel bespaard gebleven de rest van de week.

duikvakantie-mei-2006-in-sharm-el-sheik-075

De ontvangst was professioneel, hartelijk, efficient, relaxt en vul maar in. Brian en Osama waren onze instructeur-begeleiders. Brian, een Engelsman, sprak perfect Engels en Osama Abd El-Latif, een Egyptenaar, sprak perfect Nederlands, Engels en Egyptisch. Hij heeft 8 jaar in Nederland gewoond en gewerkt als taxi-chauffeur; dat verklaart veel. Deze jongens duiken met een minimum aan beweging. Zij zweven alleen maar. Dat heeft met name Osama geen goed gedaan aan zijn fysiek. Mans, een waarschuwing is op zijn plaats; je moet bewegen jongen, dat houdt je slank!

Om een lang verhaal kort te maken: wij hebben “genoten op de boten”. Emperor Diving doet het goed: men is zorgvuldig, volledig in de briefings, behulpzaam en er wordt aandachtig gelet op de verschillende ervaringniveau’s. De groepen worden slim ingedeeld en men blijft vriendelijk. Ook onder water wordt goed opgelet. De bemanningen zijn zeer attent bij het in en uit het water gaan, soms een beetje te..: als je zelf je zwemvinnen aan of uit wil doen stormen ze protesterend op je af en je kunt je ritssluiting zelf pas goed doen als ze even niet kijken. Binnen de kortste keren heb je leuke contacten met de andere duiktoeristen en tussen de duiken in verloopt het leven gemoedelijk met voldoende eten en drinken onder handbereik. Het is duidelijk: we gaan dit vaker doen, vooral de combinatie met een hotelverblijf (waar wel drank te krijgen is) spreekt ons aan. Maar het mooiste is nog dat we dat straks allemaal vanaf onze eigen boot gaan doen. Of we de Rode Zee halen is nog de vraag maar de verleiding is groot.

Het duiken

“Met geen pen te beschrijven en zo werd het stil in mij”.

pict0729aR.U.F.

Mei 2006


Redsea Underwater Fish

Advanced Open Water

Een vistype

Dit bericht werd geplaatst in Het is zo stil in mij. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s