Zondag, 9 mei 2010

Edam – Schipholbrug (Haarlemmerringvaart)

“Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan”. Dat “komen” heeft nergens mee te maken, maar dat “gaan” klopt wel: we gaan, en wel vandaag! Ingeborg gelooft het nog steeds niet en tot mij dringt het ook nog niet echt door. We zijn er echter wel klaar voor. Kan dat eigenlijk wel? Ben je ooit ergens klaar voor? Dit, als vraag gestelde, antwoord geef ik maar aan iedereen die mij vandaag deze vraag stelt. En dat zijn er heel wat. De belangstelling voelt als een warm bad, dat wel. Des morgens gaan we gewoon nog naar het zwembad in Purmerend voor de conditietraining van Trilobiet. Na het zwemmen en de koffie brengt Gerrit brengt ons weer terug naar de haven, want hij neemt de auto mee met de kampeerspullen naar de camping in Brouwershaven. We leggen de laatste hand aan de voorbereidingen: de tanks worden opgetopt, de grootste rommel binnen wordt opgeruimd, lege jerrycans van dek af (stond wel “vertrekkerig”). Daarna meren we de Wing IV demonstratief af voor het clubhuis zodat we daarvandaan met veel bombarie kunnen afvaren. Nu worden we wat zenuwachtig. Desgevraagd beamen wij dat natuurlijk niet. De afscheidsborrel nadert; dat hadden wij in de clubkrant aangekondigd. Wij snijden de worsten en de kaas en stemmen af met Hans over het moment van tappen. Gisteren heb ik 50 eieren gekookt en de helften gevuld met mijn geheime recept en klaargelegd op grote presenteerbladen. De haringen stonden in twee dozen gereed voor consumptie. Tegen vieren is het dan zover: onze vrienden stromen van alle kanten toe, de bar wordt geopend en het consumeren neemt een aanvang. Wij worden van alle kanten op de schouders geklopt, een goeie reis gewenst en behouden terugkeer, en hier heb je wat te drinken en/of te lezen voor onderweg: we worden volgestopt met alle mogelijke soorten alcoholhoudende dranken en onderhoudende lectuur. Dat hadden we niet verwacht maar wel gehoopt natuurlijk!Ik mag van Ingeborg zelf niets drinken omdat we na de receptie echt vertrekken. Toch zie ik kans 4 pilsjes naar binnen te slikken (wat is dat spul toch vluchtig). Van de gevulde eieren en de haring “krijg ik vrijwel niets mee”. Jammer maar helaas (ik maak voor mezelf wel nieuwe). De opkomst is geweldig en dat had ik zeker niet gedacht. Wij hebben het er vreselijk druk mee maar ik verlies toch niet uit het oog dat we weg moeten om op tijd in Amsterdam bij de Westerkeersluis te zijn voor de staande mastroute en ik merk ook dat verschillende vrienden willen vertrekken, dat kunnen we niet hebben. Dus sluip ik 17.25 uur naar buiten om de motor te starten en de instrumenten in te schakelen; de boot staat op scherp! Terug naar binnen, klim ik op een stoel en fluit snerpend om ieders aandacht: “er is een tijd van……..enz”. Ik sluit af met de mededeling dat de bar geopend blijft na ons vertrek.    Ik hoop en verwacht dat dat wel in goede aarde zal vallen. Precies zoals ik gehoopt had ging een ieder met het glas in de hand naar de waterkant om ons af te duwen. Een geweldige ervaring vonden wij het. Onder “oorverdovend” gejuich en getoeter tuften wij langzaam van de kant weg; ik kreeg waarlijk een brok in mijn keel en een snik welde op in mijn borst. Gelukkig heeft niemand het gemerkt. Eindelijk het afscheid, dat ik eigenlijk destijds van mijn werkgever had verwacht, maar laten we daar nu maar niet meer over beginnen!

Tot ziens!

Tot ziens!

Ik zenuwachtig

Ik zenuwachtig

Een laatste zwaai

Een laatste zwaai

Nog een laatste zwaai hier en daar en we bevonden ons buiten de havenhoofden van Edam. Een anticlimax: hier waren wij alleen met ons tweeën en niemand juichte ons toe, bah!! Dit gevoel werd echter vlot verwerkt na eenmaal de zeilen te hebben gehesen. Voor de Noordoostenwind uit voeren wij naar Amsterdam. Alles ging heel vlot. We hadden best langer kunnen blijven op de afscheidsborrel, maar ja, dan waren we waarschijnlijk helemaal niet vertrokken, indachtig Ingeborgs voorwaarden op alcoholistisch gebied. Het werd een heerlijk tochtje, geen boot te zien, langs het Paard van Marken naar het Buiten IJ met het oprukkende IJburg op de achtergrond. We konden direct achter een grote coaster aan door de Schellingwouderbrug zo de Oranjesluizen in. We waren echt helemaal alleen. Logisch; welke gek gaat op zondagavond bij 12 graden celsius, zonder zon met een zeilboot op pad. Het IJ was rustig en om 21.30 uur lagen we al bij de Westerkeersluisbrug (Houthaven) in Amsterdam. We kozen hiervoor omdat we anders naar IJmuiden hadden gemoeten (!) alwaar wij de volgend ochtend pas hadden kunnen vertrekken en met (weinig) Noordenwind (zeewind dus!) richting Roompot hadden kunnen varen, waarna wij tegen wind in naar de Grevelingen hadden gemoeten. Bovendien vonden wij het te koud om over zee te gaan. Met nog drie bootjes konden wij reeds te 24.00 uur door de spoorbrug en binnen een uur lagen we in de Nieuwe Meersluis aan de andere kant van de stad. Ik had wel twee keer rotzooi in de schroef, maar door achteruitslaan kon ik het steeds eruit krijgen. 02.00 uur te kooi bij de Schipholbrug. Het was wat je noemt een welbestede dag!

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Een reactie op Zondag, 9 mei 2010

  1. Laura zegt:

    Hai Ineborg en Willem
    Wat leuk om met jullie ‘mee te kunnen reizen’. Schrijf maar geregeld een stukje zodat we goed bij blijven!
    Veel plezier! Goede vaart!
    grtjs-Laura.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s