Zaterdag 21 tot en met dinsdag 24 augustus 2010

Ilha da Culatra

Sjesus, dit wordt nog moeilijker dan toen met dat stuk over Alvor. Ik heb helemaal niks opgeschreven, zo druk had ik het met niks doen en om me heen kijken, een beetje staren naar het water en nadenken over de zin van het leven. Tsja, over dat laatste: dat hoeft toch niet zo lang te duren zou je denken! Nou ik zal je vertellen: met deze hitte wel, hoor! Alles gaat veel trager: het eten, het naar bed gaan, de stoelgang en ga maar door. En tussen het nadenken door hebben we veel gelezen natuurlijk. Dat verzet de zinnen buitengewoon! Vooral als je van Joop een boek te lezen krijgt als “De As van mijn Moeder”. Een verhaal geschreven door de Ier Frank McCourt over zijn jeugd. Het gaat over de periode vanaf zijn geboorte in plm. 1930 tot zijn 19e jaar. Afgrijselijk zo armoedig als hij met zijn broertjes is opgegroeid, de eerste 3 of 4 jaar in New York en daarna in Ierland. De haren rijzen je te berge! Maar een humor! Geweldig, ik heb regelmatig dubbel gelegen om de droge manier waarop hij de armoede, het katholieke geloof en de moraal van het Ierland in de jaren dertig tot en met veertig op ironische wijze en met de genadeloze logica van het kind blootlegt en, eigenlijk: ontmaskert. Ook deze: een aanrader! Vandaag, zaterdag: dorpje bekeken, gekeken of er een winkel was en die was er, een terrasje gepikt, hetgeen uitliep op een bacchanaal met verkoolde sardines, gekookte aardappel en sla en veel witte wijn en bier. Het was uitermate gezellig.

Joop bestudeert alternatieve producten bij de buurtafel

d’r blijft niet veel over van zo’n scharminkel

zwabber vrat de restjes op

ook serieuze gesprekken die ergens over gingen

De bediening vriendelijk, op 1 meisje na sprak niemand iets anders dan Portugees. Dat meisje had op school Engels geleerd, dus dat was onze redding. Maar met handen en voeten kwamen we ook een heel eind. Na deze ervaring wilde Joop zijn terugkeer naar Alvor nog wel even uitstellen. Verder hebben we dus veel op de boot gezeten met onze boeken. De boten om ons heenkwamen en gingen. Er is hier veel verloop in de zomer. In de Lagune om de hoek liggen een aantal vertrekkers van jaren her, voornamelijk Duitsers en Engelsen die het hier zo prachtig vonden dat ze hun boten aan de grond hebben laten lopen en dicht bij elkaar zijn gaan hokken, soms letterlijk want op de kant verrezen hokjes, schuurtjes, schuttingen, bouwsels van diverse aard en ze zijn hier al jaren. Hier is het verloop dus niet zo groot. Als het laagwater is moet het hier een vreselijke, stinkende zooi zijn, maar een mens zijn lust is een mens zijn leven.

plakkers 1

plakkers 2

plakkers 3

Culatra is een merkwaardig dorpje. Het doet Arabisch aan. De huisjes zijn laag en doorgaans klein op een heel enkele uitzondering na. De “straten” bestaan uit betonnen platen van ongeveer 1,5 meter breed, achter elkaar gelegd met aan weerszijden gewoon een strook zand.

wonen in een zandbak

Er zijn geen fietsen, auto’s, brommers, slechts hier en daar staat een Quad of een kleine tractor voor de deur. De bewoners sjouwen rond met hun eigen gevangen vis van de dag en soms lopen ze ermee naar de taveernes (restaurants kun je het eigenlijk niet noemen) om ze daar te slijten. Veel mensen hebben korte beentjes. Volgens Joop is dat omdat ze dan makkelijker schelpen en kokkels van de stranden kunnen rapen. Het geheel is bepaald schilderachtig te noemen, misschien zelfs wel “picturesque”. Elke dag komt een boot een hoeveelheid dagjesmensen uitspuwen die dezelfde dag weer terugvaren. Ik heb niet het idee dat veel mensen langer dan een dag (kunnen) verblijven. Misschien dat hier en daar een huisje wordt verhuurd. De conclusie over dit eiland en dit dorp kan luiden dat de prijzen en het tempo van leven laag zijn. Ik ben ook nog even wezen duiken naar het schoepje van Joop z’n log, dat niet meer accuraat de snelheid aangaf. Deze actie kostte me door mijn eigen stommiteit mijn duikbril en snorkel; bij het achterover te water gaan hield ik m toch niet goed genoeg vast. Te weinig oefening, hè? Joop had zelf nog een goede  duikbril van het merk Mares en die zat als gegoten.

hier zit ik klaar om mijn duikbril met snorkel weg te gooien (foto: Meta)

Na een kwartiertje ploeteren draaide het schoepje weer als vanouds. Bij onze eigen boot ook nog even een halfuurtje bezig geweest de zeepokken te verwijderen uit de kielkast, van de roerkoning af en in alle uitlaatgaten in de boot zitten poeren met een vijl. Een heel karwei. Het zicht onder water is slecht. We liggen hier op een soort wad met een modderige, kleiige bodem. Het zoeken naar de bril duurde dus maar heel kort, vooral omdat ik alleen was (OOOOOhhhhhhhh!). Ik sluit af met de constatering dat niemand in mijn omgeving eraan dacht een foto te nemen van deze ploeteringen.


Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Een reactie op Zaterdag 21 tot en met dinsdag 24 augustus 2010

  1. Jan en Frida Schouten zegt:

    Hallo daar.Wat hebben jullie het druk zeg.Poetsen,wassen ,tanken enz.We zijn vandaag terug gekomen van 2 weken regen en wind in Zee(duits)land.We stonden bij vrouwenpolder.Dus een beetje jaloers lees ik de tempraturen.Linda komt morgen thuis van een reis door oezbekistan en john surft 3 weken op de golven van bali.Mooi boek van Peter Sharidan.fam Zeegers hebben een mooie bruiloft gehad met een door Borsato oma aangekleed ,mooie bruid.Verder geen nieuws in het dorp.groet Jan en Frida te I. PS Komen jullie nog naar Nederland in Sept.?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s