Zondag 5 september tot en met vrijdag 24 september 2010

LET OP: VANAF NU KUN JE GEWOON VAN BOVEN NAAR BENEDEN LEZEN!! (ALS JE BEGRIJPT WAT IK BEDOEL).

Albufeira – Ilpendam v.v.

Het bezoek aan Nederland is alweer achter de rug. We zijn weer terug in Portugal. Het waren drukke en prettige weken. Maar laat ik bij het begin beginnen. Faro bleek best een leuke stad te zijn met een oud centrum, gezellige winkelstraten, tenminste als er mensen rondlopen want dat was op die zondag van 5 september nauwelijks het geval. Aan de waterkant was het gezelliger: de terrasjes zaten nog vol en je had een goed zicht op de landende vliegtuigen.

We waren zondag 5 september met een 20 minuten durende busrit vanaf de jachthaven dwars door Albufeira naar de busterminal gereden, alwaar de Faro-bus vertrok. In een airco bus reden wij vervolgens in 1½ uur langs een “ondoorgrondelijke” route naar de busterminal in Faro Centrum. Daar waren wij om een uur of 13.30 uur. We hadden dus nog wat tijd te doden voor we één van de laatste bussen naar het vliegveld zouden nemen. Zoals gezegd: Faro is de moeite waard.

 

mooie poort

 

 

mooi (zie je die blauwe lucht?)

De flessen groeien hier in struiken

Met onze rugzakken om slenterden wij in bijna 30 graden Celsius langs het havenfront rond. Daarbij tot tweemaal toe een terrasje gefrequenteerd; 1 maal om een hapje te eten en later 1 maal om het inmiddels verloren lichaamsvocht weer aan te vullen.

terras

Verder hebben wij op heel veel bankjes gezeten en genoten van het langswandelende en -rijdende verkeer. Het is geweldig wat je allemaal langs ziet trekken! Op die manier is het helemaal niet vervelend om op een vlucht te wachten.

vrouwtje rust uit

ezelkar rijdt langs

Die vlucht zou pas de volgende ochtend om 07.05 uur plaatsvinden. Dus op het vliegveld hadden wij ook nog wat voor de boeg. Daar kwamen wij aan, met weer een bus, om een uur of 19.45 uur. De tijd werd de gehele avond doorgebracht met beurtelings koffie en bier drinken in het luchthavenrestaurant en wandelingetjes maken en mensen kijken in, voornamelijk, de aankomsthal. De nacht brachten wij door op stalen banken in de vertrekhal, liggend met het hoofd op onze rugzakken.

hologig

We waren niet de enigen. Rond een uur of 05.00 uur kwamen ook Joop en Meta op het vliegveld aan en gezamenlijk gingen we door de incheckbalie, waar we niet hoefden in te checken omdat we al een boardingpass hadden (van het internet af, zo doet Ryanair dat). Achter de douane namen we een broodje (die van mij was een beetje groot; de volgende dag aten wij er nog van) en op tijd gingen we het vliegtuig in. Met een sprongetje de lucht in en hop, na een 2½ uur durende Ryanair Show van de marskramers van dit vliegende warenhuis (je kunt nog net geen auto kopen) landden wij, ook met een sprongetje, op het vliegveld van Eindhoven. Uitbundige begroetingen vielen ons ten deel van Marion en Jella, de familie van Joop en Meta. Van Linda, ons dochter, geen spoor te bekennen. In de aankomsthal wilde ik haar bellen met de GSM maar die kon ik niet zo gauw vinden, dus keerde ik ter plekke de rugzak leeg. Slipjes, BH’s en andere intieme kledingstukken (vieze zakdoeken) vlogen door de lucht.Ingeborg kon het niet zo waarderen. Jella heeft er nog een foto van gemaakt. Die ga ik nog krijgen, toch, Jella? Dan zet ik m hierbij zie je. Ja, daar is ie! (het duurde effe maar dan heb je ook wat!).

hier lag alles al op de grond, er vloog niets meer

Gelukkig arriveerde Linda net op dat moment met onze auto op de nabijgelegen parkeerplaats en kwam alles toch nog op zijn pootjes terecht. Na een onwennige rit, ik reed, door het Nederlandse verkeer kwamen wij veilig aan bij het appartement van onze dochter in Amstelveen waar wij ons installeerden. Dat had niet veel om het lijf want we gingen leven uit onze rugzakken en daar zat niet veel in! Linda en Ricky gaan morgen met vakantie naar Bali. De dag en de avond verstreken dus met het ontvangen van instructies hoe wij met de katten om moesten gaan en met de vaatwasser en de wasmachine en dat soort dingen. Daarna naar bed. Vreemd hoor om weer in een huis te wonen dat niet beweegt. Ik zal, voor mijn doen dan, niet al te veel uitweiden over hoe de eerste week verder is verlopen. Uiteraard was het weerzien met mijn moeder heel fijn. Wij hebben haar vele malen met onze aanwezigheid lastig gevallen. Ook het bezoek aan onze zeilvereniging WSV De Zeevang in Edam tijdens de koffie-uurtjes in de ochtenden waren heel plezierig. Tandartsbezoek voor mij. Ingeborg naar de dokter voor controle. Verder nam de hernieuwde verhuur van onze woning ons in beslag. Diverse nachten konden we in ons eigen bed slapen. Met ingang van 15 september hebben we dankzij onze bemiddelaar “Waterland Home Rentals” weer een huurder, voor een jaar maar liefst! Met onze zoon Marijn hebben wij op dinsdagavond in Medemblik een film bekeken terwijl Ingeborg niet de verleiding kon weerstaan om een puzzel van Rianne, die lekker “bij de Navy” aan het werk was in België, verder in te vullen. Ik  geloof dat Ingeborg deze week ook een keer haar vader in Amersfoort heeft bezocht. Via de e-mail waren wij een tijdje terug uitgenodigd door Coos en Elles voor de jaarlijkse wijnproeverij die zij in hun huis zouden organiseren. 11 september vond die plaats. Ik heb 14 verschillende wijnen geproefd en ik heb niks uitgespuugd. Dat mocht ook niet, trouwens!

ze gingen toch over op bier

knus

gelukkig kwam iedereen op de fiets

Het was heel gezellig en apart om veel leden van de duikvereniging Trilobiet te Purmerend weer terug te zien. Op de herhaaldelijk gestelde vraag of wij al hadden gedoken tijdens onze reis moest ik helaas ontkennend antwoorden. De volgende dag, 12 september, gingen wij wederom op bezoek bij Marijn en Rianne in Medemblik. Met prachtig weer (mazzel!) maakten wij in hun speedboat een tochtje over de binnenwateren achter Medemblik. Geweldig! Ook gingen wij ons paspoort verlengen. Dat hoefde eigenlijk pas in maart 2011. Maar wij zijn nu toch bezig. Dus pasfoto inleveren en 100 euro betalen voor 2 paspoorten. Ook mijn rijbewijs moest verlengd worden want daar had ik een brief over gekregen. De tweede week: tandartsbezoek voor Ingeborg, daarna even naar haar oude school. Ik naar de Zeilvereniging om onderweg een boete op te lopen vanwege te hard rijden, gddmmt. Op woensdagavond vergezelden wij nog onze zwager Willem die, inmiddels gebrevetteerd, met de fanatieke Johan en Lex van onze duikvereniging ging duiken in Vinkeveen. Ingeborg en ik stonden in de harde wind en regen aan de kant te vernikkelen terwijl de boys rustig 55 minuten wegbleven. Intussen had ik ook onze retourvlucht bevestigd. Onmiddellijk na de laatste toetsindruk realiseerde Ingeborg zich ineens dat als wij de nieuwe paspoorten zouden ophalen, de nummers niet meer correspondeerden met de nummers die wij Ryanair hadden opgegeven bij de boeking van de gehele reis. Shit! Terug naar de Gemeente, waar de nieuwe paspoorten al klaar lagen. Het probleem uitgelegd: als wij over zeg 5 maanden, na een enkele reis uit Portugal, de paspoorten komen ophalen kunnen we met de nieuwe nummers een enkeltje Faro boeken. Neen meneer, we kunnen ze niet 5 maanden bewaren, na 3 maanden worden ze vernietigd als u ze niet komt ophalen, zei zij.  Gdvrdmm. U kunt beter bij de luchtvaartmaatschappij de boeking proberen te veranderen, zei zij. Dat heb ik geprobeerd maar Ryanair is geen meneer doch een sprekende computer die op voorhand een aantal niet relevante antwoorden spuit voor 45 cent per minuut. Op dat front geen oplossingen dus. Vervolgens heb ik diverse fora op internet geraadpleegd over dit vraagstuk en verdomd: heel veel mensen zitten met hetzelfde probleem maar er is helemaal niemand die een sluitend verhaal heeft dat de oplossing bevat. Een paar dagen later kreeg ik een, zeldzaam, helder moment. Ik vraag aan Ingeborg: heb jij gezien of iemand in Faro op enig moment naar het paspoortnummer heeft gekeken? Neen dus. Ik denk: dat is de oplossing. We moeten niet moeilijk doen en gewoon met dat nieuwe paspoort door de check-in balie en door de douane. Dus toch maar de nieuwe paspoorten opgehaald. Op de twee zondagen hebben wij “gewoon” deelgenomen aan de trainingsuurtjes van de duikvereniging in het Leeghwater zwembad te Purmerend. Zo gewoon was het eigenlijk niet want ik moest het doen met 1 zwemvin, vanwege mijn rare rechterteentje, waarvoor ik in mijn eigen “flippers” gewoon een gat snij, maar ik dat natuurlijk niet kan doen in de van de vereniging geleende vinnen. Voorts had ik een duikmasker dat nog niet met tandpasta was gepoetst, zodat ik geen flkkr kon zien. En daar was natuurlijk nog onze zeer abominabele conditie, veroorzaakt door het vele theedrinken in Portugal. We deden net of we ons best deden en na de training lulden we nergens meer over. Het koffiedrinken aan de bar was zeer genoeglijk. Mans en Agetha nodigden ons uit om bij hen een gezellig avondje door te brengen. Dat was aan geen dovemansoren gezegd! De vrijdagavond van de tweede week werd daarvoor gereserveerd. Na een heerlijke Hollandse pot vloog de avond om met genoeglijke kout over duiken en bootjes! Zaterdagochtend bezochten wij pa van Eijken in Amersfoort en ook de zusters, mijn schoonzusters dus, van Ingeborg. Zij komen in november of daaromtrent bij ons in de Algarve op bezoek. Zij zijn welkom! De avond besteedden wij aan een feestelijk maal in een restaurant in Medemblik, “De Drie Schouwtjes” genaamd, of zoiets, daartoe uitgenodigd door Marijn en Rianne. Ik moet zeggen dat we heerlijk hebben gegeten. Ik durf te stellen dat je in Portugal nergens zo’n Tournedeau kunt krijgen! Jongens, nogmaals: het was voortreffelijk! Zondag dus weer zwemmen en s’avonds een gezellige borrel met onze buren, Rina en Cees. Een warm bad (figuurlijk gesproken dan, hè?). We sliepen daarna in ons eigen huis want de huurder had de sleutels nog niet opgehaald. De maandagavond een uitermate gezellige borrel met onze vroegere buren, Jan en Frieda; de tijd vliegt! We zaten toen al in de derde week. De dinsdagavond bleven we thuis in Amstelveen en, na een laatste bezoek op woensdagochtend aan de koffieclub van onze zeilvereniging, een paar spijkerbroeken te hebben gekocht en afscheid te hebben genomen van ons moeder, bleven we  s’avonds in Amstelveen. Donderdagochtend vroeg zouden Linda en Ricky uit Bali op Schiphol arriveren. Zij kwamen op tijd aan en na de foto’s van hun vakantie te hebben bekeken (ik wil ook zo’n camera!) vertrok Ricky en droegen wij de boel weer over aan Linda. Zij was wel moe na haar reis vanuit Bali via Hongkong in een vliegtuig vol goor rochelende chinezen, maar zij achtte zich wel in staat om ons de volgende oggend naar Eindhoven te brengen, de schat! Die vrijdagochtend verliep vlekkeloos op paspoortgebied! Helemaal niemand interesseert zich voor die paspoortnummers. Men kijkt alleen maar of je porem klopt met het plaatje in dat boekje! Niemand komt op het idee om de boekingsgegevens in de computer te vergelijken met het paspoort dat je op dat moment in je hand hebt. Voila! Wij zijn nu experts! De enigen ter wereld die weten hoe het zit (bij Ryanair, dan wel te verstaan!)! Wel lullig was dat ik de navigatiepasser (met gemene punten uiteraard) die ik van Marijn cadeau had gekregen, bij de douane moest afstaan; ik mocht ‘m nog wel terugbrengen naar Linda in de hal. Met een vertraging van een uur vertrok onze luchtdoos richting Faro. Ik zag kans redelijke foto’s te maken van de wolken met de motor op de voorgrond, maar vooral ook van de aanvliegroute van het vliegveld over de delta bij Faro.

ik vin dit zo geinig, hè

Ilha de Culatra in volle glorie; linksboven de ingang

bij die jachthaven hingen wij rond op de vertrekdag

De landing was wat onrustig net als op de heenreis, maar ja, wat wil je met zo’n goedkope vliegboer: de kwaliteit van de piloten is navenant, vermoed ik. Ik vergeet zomaar bijna te vermelden dat het weer in Portugal beter is dan in Nederland. De lange spijkerbroeken plakken aan onze benen en we krijgen weer zweetvoeten; dat is een graadmeter. Bus naar Faro, niks bijzonders. In Faro, wachtend op de bus naar Albufeira lummelden wij wat rond op een terras en langs de haven op een bankje. Om 16.00 uur vertrok onze bus met ons erin naar Albufeira. Deze ging helemaal langs de kust, door onder andere Vilamoura heen langs luxe resorts en golfterreinen. Precies op tijd kwam ie aan in de busterminal van Albufeira. Daar wachtten wij nog 10 minuten op de bus naar de Marina. Afgepeigerd strompelden wij van de bushalte via het totaal verlaten plein en langs de lege, kale flats naar de boulevard waar nog een paar mensen rondliepen, naar de ingang van onze steiger. Het was duidelijk: het seizoen loopt op zijn eind. Ik moet er niet aan denken hier in deze betonwoestenij de winter door te brengen. Onze boot ligt er nog. Goddank! Bedekt met een laagje rood zand (van de Sahara?). We zetten onze spullen aan boord en gaan meteen aan de gang om de boot voor morgen vertrekklaar te maken. We zijn weer thuis!!!!

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Een reactie op Zondag 5 september tot en met vrijdag 24 september 2010

  1. jella zegt:

    Hallo Willem en Ingeborg,

    Ja, ja, die onderbroeken door de lucht op het vliegveld , dat was me wat, de foto komt eraan, maar er is even een telefoon-communicatie probleempje.
    maar, blijf vooral schrijven , ik kijk om de dag of je iets geschreven hebt.
    Erg leuk, en bedankt voor het lachen, zal ik maar zeggen.
    groeten van Joop (jr.) en Jella

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s