Vrijdag, 28 januari 2011

Alcoutim 14

Door gebrek aan ruimte in de sinussen ook vannacht weer slecht geslapen. Desalniettemin verslapen wij ons hierdoor, want rond 06.30 uur vallen we in een doezelslaap die we dankbaar koesteren. Het is 07.30 uur als we wakker schrikken. Linda landt te 08.55 uur en we moeten nog 90 kilometer rijden naar Faro! Als een haas aankleden, niet eten, wel tandje poetsen, fototoestel en portemonnee bij elkaar graaien en wegwezen! Te 07.36 uur rijden we weg. Geen man overboord: vanaf Alcoutim is het een uur rijden als we plusminus 10% boven de maximumsnelheid gaan zitten. Alles klopt: om 08.37 uur rijden wij het parkeerterrein van de luchthaven op. Het vliegtuig is dan, iets te vroeg, net geland.

hierop is Linda nog niet te zien; ze komt zo

Het duurt nog een tijdje voordat Linda de hal komt binnenlopen. Grote grijns!  Helaas mislukt de foto die ik wil maken. Zij is voor even ontsnapt aan de “ratrace” en “heeft er zin an”. Het weerzien is…, ja wat zal ik zeggen? Hartelijk en (ont)roerend, dat is het. Wij fleuren helemaal op als we onder vrolijk gebabbel van en met Linda van de luchthaven naar het centrum van Faro rijden. Daar drinken we een kop koffie en eten een sandwich op het terras aan het jachthaventje waar we in september voor ons vertrek naar Nederland ook al hebben gezeten.

de koffie komt zo (foto: Ingeborg met Linda d’r camera)

Na de koffie maken we een wandelingetje door het nabijgelegen oude gedeelte van Faro. Linda klikt er meteen lustig op los (met haar fototoestel). Zij kijkt haar ogen uit; vindt alles “buitenlands” en dat klopt natuurlijk ook, want we zijn in Portugal. Omdat wij daar zelf ook nauwelijks zijn geweest gaan we in Tavira kijken. We vinden een plek voor de auto, midden in het centrum en wandelen naar de waterkant. Dit wandelen maakt het voor één persoon in ons gezelschap noodzakelijk dat we een bezoek brengen aan de sanitaire ruimten van een café. Gelukkig schijnt nog steeds die zon en kunnen wij plaatsnemen buiten op het niet al te drukke terras. Linda spreekt haar verbazing uit en heeft een vervreemdend gevoel dat ze hier in de zon buiten kan zitten, zonder trui of jas en het nog warm hebben ook!

vreemd! zon! warm! muziek!

Vlak voor onze neus strijken twee gitaristen neer met krukjes, een versterker en een koffer met CD’s waar je ook geld in mag gooien. Krolsverblomme, denk ik, hebben wij dat? Die takkeherrie voor ons neus, terwijl we willen praten! Nou ja, gewoon maar doorpraten en mekaar fotograferen. Ondertussen worden de gitaren gestemd. Dan beginnen ze te spelen en ik weet niet wat ik hoor! Die ene, met die hoed en ongeschoren bakkes, blijkt een geniale virtuoos te zijn. Ik heb zoiets nog nooit gehoord in het echt, behalve misschien af en toe op de radio (vroeger).

takkeherrie? echt niet!

De man speelt foutloos de meest ingewikkelde stukken en improviseert er schijnbaar moeiteloos op los, werkelijk ongelooflijk. Wij werden er even stil van. Na elk nummer werd door de terraszitters enthousiast geapplaudisseerd. Ik heb een CD van ze gekocht, dus ik kan het bewijzen. Hij heet Juan Caldorado. Sjonge jonge, zeg. Genoeg hierover. Na de drinkies wandeling door het stadje vanzelf. Fotograferen in en op (de ruïnes van) het kasteeltje dat op een heuvel in het centrum staat. Dat spul dateert reeds van de tijd der Phoeniciërs (800 vóór Gristus!).

we komen nu vaker samen op de foto, dat is zeker! (foto: Linda)

Wij vervolgen onze weg over de N 125 naar de Pingodoos in Vila Real de Santo Antonio alwaar wij hondevoer kopen voor Balu, de hond van Kees en Suus. Daarna nog even schappen halen in de Lidl, iets verderop. En wie treffen wij daar? Jan (die denkt dat het zomer is want hij is in korte broek) en Elly, wederom op de fiets vanuit Monte Gordelroos schappen doen in de Lidl! Even babbelen, handje, kusje en daar gaan ze weer hoor, dapper trappend op de trappers met goedgevulde zijtassen. Ik zet de auto op de boulevard bij de pont terminal en we wandelen door het centrum naar Café Latté en gebruiken daar de lunch. Het was niet bijzonder goed, zachtjes uitgedrukt. Dat doen we niet meer. Het weer is ondertussen verslechterd; af en toe regent het en als we op de boulevard komen hangen donkere wolken boven Spanje. Linda en ik maken daar driftig foto’s van met de fontein en kunstwerken op de voorgrond. Onwerkelijke kleuren!

prachtige luchten (foto: Linda)

onwerkelijke kleuren

Linda geniet volop. Ze kan niet geloven dat ze in Portugal is; “guttegut, wat is het hier mooi!” en dat soort dingen. Het is plusminus 16.00 uur als we thuiskomen in Alcoutim. Even installeren op de boot, sfeer opzuigen (dat kun je bij ons op de boot beter niet te hard doen want het is er nogal stoffig) en om 17.30 uur naar het terras. Glaasje wijn, kennismaken met iedereen en dan in elkaar donderen van de jetlag en de vemoeienissen van de dag. Te 09.30 uur gaan wij van de “Wing IV” daarom ook maar allemaal tegelijk naar bed. We slapen meteen (ben benieuwd hoelang mijn gebrek aan sinusruimte mij met rust laat). Het was een fijne dag! Geweldig genoten!

glaasje wijn en kennismaken

 

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s