Dinsdag, 4 januari 2011

Alcoutim 67

08.00 uur douchen. Dat is vroeg en het is koud en mistig buiten. Helemaal niet lekker in die koude open douche-ruimten, maar het moet van Ingeborg. Na het ontbijt komt de zon goddank alweer een beetje tussen de wolken door piepen. “Onze” auto staat er nog. Nu maar wachten op Francisco. Intussen gebeld met de Gasservice over het jaarlijkse onderhoud van de C.V.-ketel thuis. Dit levert vast wel problemen op met zoveel partijen op afstand. Ik spreek af met de Gasservice dat ik ze een e-mail stuur waarin ik hen opdracht geef eventuele extra kosten aan mij door te berekenen en de huurder daarmee niet lastig te vallen. Vanavond de huurder bellen om te vragen een afspraak te maken met de Gasservice. So far, so good. Francisco matst ons weer met een dag: ik zeg: vanaf 30/12; hij zegt: neen, vanaf 31/12 en begint dan te tellen. We hoeven dus vrijdag 7 januari van het pontoon af. Zodra hij zijn hielen heeft gelicht sprinten wij naar de auto. We rijden naar Mertola, een mooie rit over een redelijk wegdek met S-bochten door glooiend landschap. We zien het bordje Mesquita en slaan rechtsaf om daar een kijkje te gaan nemen. Joop en Meta zijn daar al geweest en waren erg enthousiast over dit authentieke dorpje in de middle of nowhere. Het was nog een eind! Inderdaad een zeer schilderachtig gehucht waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. We zetten de auto aan de rand ervan neer en welgemutst willen wij een wandeling maken door de straatjes enzo. Dat had je gedacht! Na 50 meter worden we besprongen door een grote zwarte kolere-hond waarvan de rillingen me zodanig over de rug lopen dat ik het gevoel heb dat mijn bilnaad over mijn kop wordt getrokken. Over dat onderwerp, “Honden in Portugal”, ga ik nog een apart stuk schrijven, reken daar maar op! Ook Ingeborg ondervindt vreemde lichamelijke effecten en met de hond op onze hielen vluchten wij terug naar de Seat. Ingeborg zegt, vluchtend met haar handen onder haar oksels, nog tegen mij (ongelooflijk!): “als we nou eens de andere kant op lopen!” En dat terwijl ik verdomme daar de honden ook al hoor blaffen! We zijn teleurgesteld en geïrriteerd door dit voorval. De humor d’r in zien we later wel. Pas vlak voor Mertola komt het goede humeur weer terug want als je Mertola zo ziet met de brug over een riviertje, het kasteel boven op de heuvel en de huisjes eromheen vergeet je alles. Meteen aan het begin van het dorp, want dat is het volgens de VVV, is een onverharde parkeerplaats en daar zet ik de auto neer. Het is niet druk. We lopen het eerste het beste straatje in naar boven en gaan eerst even de angst eruit piesen en een kopje zeer sterke koffie drinken. Daarna naar de VVV waar we goede info krijgen over de bezienswaardigheden, hoe we er doorheen moeten lopen enzovoort. We doen precies wat de mevrouw van de VVV heeft gezegd, in de goede volgorde: museumpje zus, museumpje zo, kasteel doen we, het Islamitische studiecentrum, de Paleolithische Basiliek-opgraving o.i.d. Er is een toren met een Ooievaarsnest met twee ooievaars erop. De straatjes zijn heel fotogeniek, het uitzicht over de Rio de Guadiana is schitterend en als vuur op de klappijl hebben we een voortreffelijke warme lunch gegeten in de warme, antieke ambiance van het Restaurant Utopica, niet echt goedkoop en ook niet excellent maar wel heel sfeervol en gezellig. Ik wil de foto’s maar voor zichzelf laten spreken hieronder.

eerst islamitisch deze kerk, daarna gristelijk

uitzicht vanaf de hoofdtoren naar het westen

uitzicht naar het Noorden met de brug over de Guadiana

uitzicht naar het Zuiden

over deze brug kom je van de Westkant het dorp binnenrijden

De baas, Ibn Quasi, van 1171 – 1174, met de hoofdtoren op de achtergrond

Olievaars hebben ze daar ook

dit uitzicht verveelt nooit

mooi! Ze moest alleen niet zo bang voor honden zijn

d’r zat daar nog een hoop in de grond ook!

mooie, oude straatjes

 

 

die sinaasappelen zijn niet te vreten bleek 2 dagen later

 

Hee! Daar heb je hunnie weer!

we lunsten op stand

we hebben echtgenoten 

Als we voldaan Alcoutim binnenrijden komen Joop en Meta gelijktijdig met ons aan. Zij zijn naar Almerimar aan de Spaanse Zuid-Oostkust geweest: 1400 km in 2 dagen! De Sierra Nevada was erg mooi zeiden zij. Oh, Ing, dan kunnen we daar mooi gaan skiën, zeg ik! Mooi niet zegt Ingeborg; als je je poten breekt zitten we met de gebakken peren. Dat was dan weer dat voornemen. Joop en Meta waren gaar dus zaten we alleen op het terras. Saves het oude liedje: Ing lezen (=slapen), ik computeren (=muziekbestanden reorganiseren).

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Een reactie op Dinsdag, 4 januari 2011

  1. Hoi Willem en Ingborg,
    nog de beste wensen voor 2011 en veel mooi weer toegewenst, nog 27 dagen dan zitten wij ook in de Algarve, t.w. tussen Olhos d’Agua en Albufeira.
    Mooi plaatsje toch dat Mertola en in Mesquita zijn we vorig jaar ook geweest, met de auto omhoog en dan jezelf vastrijden in het cedntrum van het dorpje.
    Al die mooie sinaasappelen die je aan de straat ziet zijn dus oneetbaar, is een wilde soort.
    Bloeit de amandel al en hoe ist met de mimosa? Inmiddels hebben jullie de halve Algarve ondekt met de trein en auto dus ik hoef jullie niet verder te informeren.
    Nou veel plezier de komende weken en misschien tot in Februari als we met de auto in de buurt zijn.
    Groetend, Cees en Aly

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s