Donderdag, 17 februari 2011

Alcoutim – Pomarao

dag datum Wind Weer
Donderdag 17 februari 2011 5 tot 6 B op kop (Noord) Afwisselend zon en wolken, frisjes in het begin
vertrek aankomst logstand motoruren
12.00 uur 13.40 uur 3285,1 3495,50

Te 07.15 uur krijg ik een lumineus idee: als ik eens nu al mijn bed uitga en filmpjes uploaden?! Zou dat niet sneller gaan? De kans is niet heel groot dat iedereen hier in de buurt tegelijkertijd op dat idee komt. Ja, hoor! Dat gaat ’s morgens vroeg een stuk sneller. Binnen een uur heb ik de Fado-zangeres in het bericht van 5 februari en “Het Raadsel Op De Guadiana” in het bericht van 15 februari verwerkt. Weer wat geleerd. Bij het ontbijt eten we zelfgeplukte sinaasappels en na het ontbijt kopen we in het dorp broodjes en maken een kletspraatje met Louis terwijl we toekijken bij het rampzalige sloopproces van het huis op de hoek van het dorpsplein. De zon schijnt weldadig. De luchttemperatuur is weliswaar fris maar als je op het marmeren bankje aan de haven uit de wind gaat zitten stijgt de gevoelstemperatuur naar 25 graden. Heerlijk, even met het hoofd in de zon. Ik haal geld uit de muur want of dat kan in Pomarao weet ik niet. We vullen de watertanks bij en om 12.00 uur gooien we los, achter de “Alioth” aan.

het oeverschap is fraai

Voorbij de volgende bocht ligt de “Fatpadd’s” die het anker ophaalt zodra ze ons zien. Met z’n drietjes tuffen we in Ganzenpas tegen de pittige wind in en met een lichte stroom tegen (gemiddeld een knoopje) naar Pomarao. We doen er meer dan anderhalf uur over. Normaal gesproken met stroom mee ben je er binnen een uur. Het landschap is fraai. We komen langs een hoge loswal uit de oude mijntijd. Alles verlaten en tot ruïnes vervallen.

de vervallen loswal doemt op

het gaat langzaam maar we zijn er voorbij

Na een paar bochten komt Pomarao in zicht. Er zijn weinig ligplaatsen. We mogen naast een dagjesboot liggen. Suus heeft dat geregeld; hier kent zij ook iedereen en iedereen kent haar en Kees. De Fatpadd’s gaat aan de zuidelijke steiger liggen ondanks het advies van twee mannen, die op de steiger zitten te vissen, om dat niet te doen, omdat ie kapot zou zijn.

Pomarao in zicht

We zien niks dus Chris legt gewoon aan. Een van die mannen, stevig postuur, is operazanger geweest en heeft 35 jaar in Nederland gewoond (bron van deze kennis: “Sailing Adventures 2003 – 2008” van Susan van de Moosdijk). Hij roept in onvervalst Nederlands: “doe maar rustig aan, hoor!” Ik volg zijn raad op. Als we liggen gaan we meteen de kant op om de boel te verkennen. We lopen langs de kade een eindje stroomopwaarts en komen langs een vervallen lossteiger, een 5-tal “Bakkertjes”(*) en een betonnen “kraal” waar zwarte varkens in bivakkeren; zuk stinken!

doorkijkje onder de vervallen lossteiger

zwart varken

Met een boggie terug en op het plaatselijke terras stranden wij. In het zonnetje is het lekker warm. Een goudgele rakker glijdt er altijd wel in! Hier zitten veel locals en “Bakkertjes”, waaronder veel Nederlanders. Later komen Chris, Alex, Susan en Kees ook op het terras zitten. Het wordt gezellig.

het bier kost hier 0,60 cent per flesje (0.33 cl)

Suus regelt dat we morgenavond hier, in de “Associacião de Recreatividade Pomarense”, kunnen dineren. Pas om een uur of half zeven lopen wij terug naar de boot. Het is dan al een flink stuk frisser geworden. Morgen gaan we met zijn allen aan de overkant een eind wandelen. Nassi gegeten. Film gekeken. DVD begon te “stotteren” aan het eind. Half tien naar bed.

(*)Dit is voor ons een verzamelnaam voor de moderne camperzwervers. Jaren geleden maakte Ursul de Geer een tv-serie waarin hij elk jaar een bejaard echtpaar van 80+, “de Bakkertjes” want ze heetten Bakker van hun achternaam, op mijns inziens gevoelige en smaakvolle wijze, volgde op hun tocht naar en tijdens hun verblijf in Zuid- Spanje. Zij reisden in een aftandse camper, afgeladen met spinazie à la crème omdat, de door meneer Bakker zorgzaam in een rolstoel voortgeduwde mevrouw Bakker “daar zo van hield”, aldus meneer Bakker die tijdens het interview de aardappelen en de spinazie liet aanbranden. Dit beeld van de Bakkertjes in hun camper krijgen we toch steeds weer voor ogen als we al die kampeermastodonten overal zien staan.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s