Maandag, 7 februari 2011

Alcoutim 24

Dit is de dag dat ik de huurauto terugbrengen mag. Te 08.30 uur karren wij Alcoutim uit. Te 09.30 uur zijn we in Faro (rustig gereden) op het parkeerterrein nr. 4 van de luchthaven en leveren de auto in. De knul (een hele grote, dikke) loopt even om de auto heen en kijkt alleen naar de benzinemeter of we er wel genoeg in hebben gegooid en geeft ons de slip van de borg terug en we kunnen vertrekken. We lopen het terrein af en ik wil net door de bosjes heen een eindje afsnijden richting bushalte als we worden teruggeroepen door de knul. De lieverd! Ik had mijn GSM in de auto laten liggen! Dit geeft mij aanleiding op deze plaats even te zeggen dat wij tot op heden in Portugal nog geen oneerlijke streek of flikkerij hebben meegemaakt! We missen door dit akkefietje wel net de bus die voor ons neus wegrijdt. Half uurtje wachten dan maar. Het is kil in de schaduw van de vertrekhal maar de tijd vliegt met het koekeloeren naar al die reizigers. Onze trein naar Vila Real vertrekt pas om 12.25 uur uit Faro dus we hebben tijd zat. Om 10.15 uur zijn we in Faro bij de busterminal waar wij namens een Engelse dame, Cherill, die wij een paar dagen eerder in Vila Real van de trein opgepikt hebben, informeren of er soms een portemonneetje met 100 euri is gevonden en verdomd, de man heeft ‘m in een laatje liggen met de centen er nog in! Heeft zij even mazzel! Weer die eerlijkheid, hè? We doden de tijd met een kop koffie met gebak op “ons” terrasje aan de haven, waar ik Mans even bel om te vragen of de duikreis naar Egypte nog doorgaat.

deze foto nam ik toevallig net voor ik Mans belde

Dus niet, alles is gecanceld! Het is fijn om even met hem te praten; we hebben een beetje heimwee wel (niet gaan janken, Willem). Even later komt Roger van de “Warrior for Life” in zijn rubberboot en met 2 kleinkinderen de haven binnentuffen. Da’s ook toevallig! Hij ligt voor anker in de lagune.

Roger, de gulle fotograaf, met zijn kleinkinderen

Na de koffie een wandelingetje door Faro en dan naar het station. De trein vertrekt exact op tijd. We laten ons vallen in een compartiment achter een Nederlands echtpaar, waarvan de mannelijke helft ons onmiddellijk aanspreekt. Aanvankelijk is dat best leuk maar het blijkt een ouwehoer van de eerste orde te zijn waar je nooit meer vanaf komt. Ingeborg redt mij door te wijzen op Roger die in de lagune voor anker ligt, waarna ik mij afwend en voorwend dat ik ga slapen. Ik blijf in een ongemakkelijke houding liggen tot ik het niet meer uithoud. Ik doe mijn ogen open vlak voor Vila Real (een uur je ogen dichthouden!). Het echtpaar zit niet meer voor ons. Ik vraag aan Ingeborg: wanneer zijn ze uitgestapt dan? Oh, in Tavira al. GodverdeGodver! Had je dat niet kunnen zeggen! Nee, je lag zo lekker te slapen! Ik heb de hele reis dus niets gezien, want dat kan ook niet met je ogen dicht. Joop zou ons komen afhalen om 14.40 uur in Vila Real want daar moest hij toch wezen. Dat scheelt weer wachten op de bus, die pas om 17.00 uur vertrekt en er anderhalf uur over doet. Alles klopt, Joop en Meta staan al klaar en daar gaan we op weg naar Alcoutim. Eigenlijk best een genoeglijke dag op de eikel in de trein na.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s