Zondag, 27 maart 2011

Barbate – Tarifa

dag datum Wind Weer
Zondag 27 maart 2011 3 – 5 Noord tot West Bewolkt, later zon
vertrek aankomst logstand motoruren
09.15 uur 14.00 uur 3439,4 3509,83

Een regenbui tikt ons wakker om 07.00 uur. Daar moet dan nog een uur bij worden opgeteld omdat de zomertijd is ingegaan. Het is zondag. Een mooie dag om door te varen vooral als de wind gunstig is. We eten een bakkie cornflakes want het brood is op en de bakker te ver weg. Het is echt lang geleden dat ik dat spul voor het laatst door mijn keelgat mikte. Als surrogaat voor een ontbijt volstaat het net. De deining is flink en de wind nog niet zo sterk om het eil ol te houden, een hoop geklapper dus. Na anderhalf uur motoren en dwars van tonijnvissers die hun netten leeghalen (ik blijf er ver vandaan), kan de motor uit en zeilen maar.

verbazend groen en mooi gevormd

De kust die verbazend groen is glijdt aan ons voorbij. We passeren Punta Camarinal (waar een dag later iemand van een vissersschip overboord slaat en niet gevonden wordt) en Punta Palomina. De wind krimpt naar het westen en we varen dan plat voor de wind. Ik heb geen zin om de boom in de kluiver te zetten dus kruisen we maar wat. We hebben geen haast. Al vroeg krijgen we Marokko in zicht en de vuurtoren van Tarifa.

de kust van Marokko!

de vuurtoren van Tarifa

Wij besluiten om een keertje geen havengeld te betalen en voor anker te gaan achter Tarifa, het meest zuidelijke puntje van het Europese vasteland. Bij het aanvaren van de ankerplek zitten we in het vaarwater van een Catamaran-Ferry die de dienst tussen Tarifa en Tanger in Marokko onderhoudt.

als zoiets op je af komt en niet uitwijkt? Dan wil je wel als een gek gijpen en overstaggen!

Hij toetert een paar keer; genoeg om ons in staat van opwinding te brengen. Maar na een overstagje, een gijp en nog een overstagje is alles in orde. We hadden al ergens gelezen dat deze jongens op basis van het principe: “ik ben groot en jij bent klein, dus moet je oplazeren” gewoon hun koers houden, terwijl dat voor hen helemaal niet nodig is. Er ligt nog een boot, een catamaran, voor anker, dus kunnen wij ook. We gaan ernaast liggen in 4 meter glashelder water. Ik zie het anker op de zandbodem bonzen! Met 25 meter ketting uit de kluis liggen we zo vast als een huis (je bent dichter of je bent het niet; alhoewel: geef mij maar een opener). Hier hebben we weinig last meer van hoog en laag water. Het scheelt hooguit een halve meter. De ankerplaats is wobbelig en winderig maar we liggen in redelijk beschut water en hebben zicht op Marokko en de langsscheurende zeeschepen (je ziet eigenlijk altijd een stuk of 12 schepen tegelijk op de horizon langskomen).

het strandje, gezien vanaf de ankerplaats (met telelens)

We hebben ook zicht op het strandje van Tarifa waar leuke dingen gebeuren. Zo zien we tientallen (amateur?)fotografen langskomen die elkaar fotograferen. In 1 geval moest een meisje in T-shirt en kort broekje steeds maar weer op bevallige wijze, als een Gazelle (= geen fietsmerk, maar een soort hertachtig beest, voorkomend in Afrika), een stukje langs de vloedlijn draven terwijl zij gefotografeerd werd. Telkens in een ander tempo, met hoog geheven hoofd en grotere of kleinere stappen. Als een echte voyeur heb ik daarvan genoten. Ach je moet wat, nietwaar, terwijl je ligt te wobbelen. Zondag: beldag! We hebben contact met Linda, Rianne en Mans. Dat haalt de eenzaamheid een beetje weg. Naarmate de avond vordert wordt het erg kil buiten maar binnen is het lekker. We gaan om 23.00 uur gerustgesteld naar bed na een SMS-je van Marijn te hebben ontvangen.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s