Vrijdag, 1 april 2011

Marbella 3

Alweer een prachtige dag. Volgens de buurman was het gisteren de eerste mooie dag aan deze kust in weken! Hebben wij even mazzel. De wind is Oost, dus tegen. Dat wisten wij, dus blijven we liggen. Onthaasten. Het wordt erg warm in de kuip. Je kunt niet echt lang blijven zitten. Toch loop je dat gevaar als je een spannende crime-suspense-thriller-detective leest. We worden steeds bruinder. Helaas moeten er ook boodschappen worden gedaan. Nu wil het geval dat wij vanaf onze ligplaats de supermarkt kunnen zien. Dat komt mooi uit. Je moet goed uitkijken wat je koopt want sommige dingen zijn heel duur maar andere weer heel goedkoop; het is echt even zoeken. We gaan over op wijn in pakken van een liter voor 0,99 cent want de flessen zijn hier allemaal prijzig. Dan maar slobberen. We denken goedkoop sinaasappelen te kopen maar bij de kassa komen we bedrogen uit. We hebben het niet goed begrepen, denk ik. Discussiëren heeft geen zin want niemand in de supermarkt beheerst de Engelse taal en mijn Spaans verstaan ze niet; onbegrijpelijk! De supermarkt is zeer overzichtelijk, uitermate schoon, zelfs de vishoek ruik je niet en de bediening is zeer vriendelijk. In de groentehoek wordt je zelfs nog persoonlijk bediend. Als wij geen Hollanders waren zouden we over het bezwaar van de hoge prijzen zomaar heen stappen! Slimme jongens die Spanjaarden. Dat was de supermarkt. Wat hebben we nog meer. Oh ja, vandaag was de dag dat we voor het eerst weer zwemmen gingen. Gewapend met flippers, duikbril en snorkel togen wij naar het strandje naast de haven. Op ons hoede als we (nog?) zijn nemen we geen portemonnee en fototoestel mee (dus geen foto’s genomen en geen geroosterde sardines gegeten). Het strandje is dun bevolkt, zachtjes uitgedrukt, maar ik kan zien dat het in het hoogseizoen potentie heeft. Het water is zeer helder en zeer koud (20 graden Celsius). Wij zetten door en snorkelen zowaar een tijdje langs de strekdam van de haven waar op de stenen zee-egels zitten en Dorade-vissen zwemmen en nog wat andere soorten die we niet kennen. We vergeten de kou en hebben het reuze naar de zin. Uiteindelijk hou je het niet meer als je vingers tintelende ijsstokjes worden dus op de handdoek in het warme zand weer opwarmen. De wind gooit roet (zand) in het eten (de ogen) en dan herinneren wij ons weer waarom we nooit meer naar het strand gaan. Op het havenkantoor betaal ik nog een dag extra; daar heeft men geen bezwaar tegen. De lezer kan wel raden wat we daarna gingen doen: jawel, lezen, eten, computerspelletjes, lezen en naar bed. Het wordt saai, maar het is toch zo: het was weer een fijne dag.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s