Dinsdag, 5 april 2011

Caleta de Velez 2

We hadden vandaag eigenlijk weg gewild maar op de deur van het havenkantoor stond aangeplakt dat het vandaag (en morgen) wel eens windkracht 7 tot 8 uit het Oosten kan gaan waaien. Het ankeren in de baai van Herradura gaat dus niet door. We blijven. Na het douchen betaal ik bij (dat gaat heel vriendelijk doch bureaucratisch). De lucht zit helemaal dicht en het is windstil. Onze buren zijn Fransen die ook Engels kunnen spreken. Zij bewonen een soort Grand Banks. Hebben hier een jaarplaats. Ze hebben ook twee honden en een kat, welke laatste onze boot ook tot haar territorium rekent. Als ze maar niet binnen komt. Het zijn aardige, rielekste mensen. De schipper heeft overigens wel de tering in dat de havenautoriteiten steeds in het nauwe gaatje naast hem een boot neerleggen. Tja, had je maar Spanjaard moeten worden, dan had het je niets kunnen schelen. Na een goed gevulde ochtend met koffie en een paar hoofdstukken in de respectieve boeken (ik heb “The Grave Tattoo” inmiddels uit en het bleef tot het eind spannend omdat ik echt niet meer wist wie het gedaan had!) is een fikse wandeling aan de orde.

tijdens 1 van onze wandelingen over de boulevard; dit was eigenlijk een brug te ver

Deze keer meteen rechtsaf (linksaf is niks aan). Tot onze aangename verrassing ontdekken we een Lidl. Nog verder naar het Oosten wordt het mooier: bredere boulevard, iets schoner en fraaier allemaal, met meer palmen en goed onderhouden gebouwen, maar dan zijn we Caleta de V. al uit. We steken door naar de boulevard langs de kust en wandelen langzaam terug. Het strand is donkergrijs met veel stenen en veel vuil. Niemand op dat strand te zien.

niemand te zien

Of toch wel: een bevallig stappende jongeman met een heuptas rolt zijn matje uit en gaat, steunend op een elleboog, liggen lezen. Op een bankje rusten we even uit want ik krijg last van mijn heupen (“ik krijg het op mijn heupen”) en daar becommentariëren we alle langslopende babyboomers en ouder. We gokken wie Nederlander is en wie niet, zonder dat daar prijzen aan verbonden zijn.

oase, pal naast de zee, hoe bedenk je het

Voor even is dat leuk maar dan moet je weer verder. Het blijft grijs en windstil. Geen zon vandaag. Vlak voor de haven steken we door naar de hoofdstraat waar we de aardbeien voor een euro de kilo hebben gezien. Het is echt waar: we krijgen voor dat geld een hele kist aardbeien, helemaal rood zoals het hoort, natuurlijk geen Hollandse van de kouwe grond maar toch. Op de boot schransen wij boterhammen met aardbeien en (een beetje) suiker naar binnen. Lekker hoor! Daarna: doorlezen, Jantje! Koppie thee erbij en een Maria-biscuitje, heerlijk. Te 15.30 uur pak ik de steekkarretjes voor de boodschappen bij de Lidl. De loopafstand is ongeveer dezelfde als in Vila Real de Santo Antonio. Te ver dus eigenlijk, maar ja je moet wat over hebben voor je Knoppers! De boodschappen slaan weer een flinke bres in het budget. De steekkarren zijn zwaar beladen met Finkenbrau-bier, literpakken wijn voor 50 cent (ongelogen), diverse kaassoorten, kippebouten, uien en ga zo maar door. Ingeborg zegt dat ze voorlopig geen boodschappen meer doet. Yeah, right! In een soort Action-winkel kopen we een goedkope broodrooster, een blikken ding voor 17 euro, waarmee we het Spaanse brood ietwat op smaak kunnen brengen. Op de terugweg de contanten aanzuiveren uit de muur. Het is nog een heel karwei de zooi aan boord te krijgen. Ik spoel de karretjes af met zoetwater en Ing laadt de bierblikjes over uit het karton in een plastic tas; dit alles met als doel de intrede van de kakkerlak aan boord zo lang mogelijk uit te stellen. Daartoe staat ook altijd een bak met water op de steiger met een oude handdoek erin waarop wij bij terugkomst aan boord flink de zolen schoonmaken. We rusten wat uit, waarna Ingeborg het eten gaat klaarmaken en ik probeer het raggen van de boot aan de landvasten te temperen. Want wat is het geval! Om een of andere reden staat in de haven een deining die problemen veroorzaakt. De boot naast ons (niet de Fransen) slingert als een ouwe gek tegen onze scepters aan die op het punt staan verbogen te worden! Dit is te gek! De Fransman zegt al dat hij hierover zo vaak ruzie heeft gehad met de havenmeester. Ik loop om 19.00 uur naar het havenkantoor en vraag om een andere ligplaats. Die is er niet, zegt de knul, maar kom morgenochtend terug, dan is mijn collega er weer en die kan je een andere ligplaats geven. Ik ontplof zowat als de krankzinnigheid van deze redenering tot me doordringt. Ik hef mijn armen ten hemel, draai me om en roep in mijn beste Spaans: Shit!! en verlaat het pand. Ingeborg brengt uitkomst. Zij wijst mij erop dat er een paar stootwillen op de verlaten motorboot hangen die tamelijk groot zijn en het probleem kunnen oplossen. Ik hou er niet van op een ander z’n boot te komen maar nu moet het maar. Twee grote bollen houden de boel nu in bedwang. Ik ga morgen meteen twee van die dingen kopen. Plus 4 landvastveren, grotere dan ik nu heb, want die staan op het punt te scheuren. De wind neemt in de avond toe; eindelijk dan de gevreesde Levanter: windkracht 7 tot 8 uit het Oosten. Morgen zal het ook nog blazen zegt Franse buurman. Lekker dan. Ik wil hier niet blijven maar het zal toch moeten. …haven. Toch was het een fijne dag.


Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s