Zaterdag, 9 april 2011

Ensenada de Herradura – Almerimar

dag datum Wind Weer
Zaterdag 9 april 2011 West 3 – 5, in de vlagen 6 Zon
vertrek aankomst logstand motoruren
08.30 uur 16.30 uur 3568,4 3530

Ik doorwaak de nacht half op mijn geïmproviseerde slaapplateau. De kussens en mijn slaapzak zijn een beetje nat van de ochtendvochtigheid (dauw en dat soort dingen). De hele nacht is het windstil geweest en toch bewoog het schip als een kurk op de deining. Niettemin zag ik kans wat slaap te pakken want ik voel me niet gebroken. Met half geloken ogen zie ik het lichter worden. Om 08.00 uur maak ik Ingeborg wakker want we willen vandaag naar Almerimar, waar we aldoor zoveel goeds over horen. Na een “licht ontbijt” lichten wij het anker en zwaaien naar Pieter op de “Mama Cocha”, wie weet ooit tot ziens.

mooie ankerbaai, de “Mama-Cocha” ligt rechtsonder

Voorbij de kaap hijs ik het grootzeil want er staat een beetje wind. Ik kijk op de Navtex naar het weerbericht. Dat is onvolledig en Alboran, ons gebied, staat er niet bij. Nou ja, het zal wel. De volgende 2½ uur verstrijken met het brommen van de motor, het geroffel van de schroef(as) en het geklapper van het grootzeil in diverse standen. De kust trekt aan ons voorbij en die Zuid-Spaanse kust is helemaal niet lelijk. Iedereen heeft het altijd maar over die vreselijke bebouwing en die plastic tenten die over de tomaten heen staan, maar met de achtergrond van de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada en de wetenschap dat we tomaten en aubergines nodig hebben, kun je dit toch niet lelijk vinden?

de eeuwige sneeuw van de Sierra Nevada

Dat plastic is heel smaakvol, vaak terrasgewijs, tegen de berghellingen aangeplakt en heeft duidelijk een functie anders deed men het niet. Vergelijk dit maar eens met die energie-verslindende glasbende in het Westland. Ingeborg maakt er mooie foto’s van terwijl ik de boot op koers probeer te houden.

smaakvol plastic met eeuwige sneeuw op de achtergrond; je kunt er niet omheen

Dat wordt trouwens steeds inspannender omdat de windsnelheid toeneemt tot 21 knopen per uur (onderin de 6 beaufort). Gelukkig heb ik bijtijds een reef getrokken in het grootzeil en we varen plat voor de wind met de boom in de kluiver. Het gaat lekker nu. Ik ga naar binnen en kijk op de Navtex (het is 11.30 uur) en toevallig komt daar net het aangevulde weerbericht binnen waar Alboran nu wel in voorkomt. Men geeft wind 4 tot 6  B op vanuit het Westen en de zee zal toenemen van rustig tot tamelijk ruw. Wat heb ik daar nou aan! Ik moet toch maar een dongel kopen, denk ik, om regelmatig de weerkaarten te kunnen bekijken. Ondertussen gaan we, zoals gezegd, lekker. De boot loopt als een trein. Niet al te hard natuurlijk met een reef en alleen de kluiver uitgeboomd, maar het is wel zo comfortabel. We (Ingeborg) kunnen koffie zetten, een boekie lezen en we komen waar we wezen willen zonder al te veel diesel te verstoken. De zon schijnt, het is niet al te warm met die wind maar het is goed uit te houden. Ter hoogte van Motril zien en horen we (Marion roept de havenmeester op) de Passion, die we in Barbate ontmoetten. Ik probeer hen op te roepen op kanaal 16 maar ze zijn waarschijnlijk te druk bezig op het havenkanaal. De windkracht varieert van 12 tot 20 knopen. Onze snelheid varieert derhalve ook, namelijk van 5,5 tot 6,5 knopen. Dat valt tegen maar we moeten nu eenmaal iets doen aan de aangroei. Aan de andere kant hebben we helemaal geen haast. Zoals het er nu uitziet zijn we om een uur of 16.30 uur in Almerimar en dat is prima. De baai voor Almerimar is zeer ondiep. De wind is aanlandig en ik ben een beetje beducht voor een soort van grondzeeën. Vlak voor de haven draaien we in de wind en ik trek het grootzeil naar beneden. Het stampt behoorlijk, maar alles gaat goed en we hobbelen over de ondiepte de haven binnen, waar bij de toren waarin het havenkantoor is gevestigd twee enthousiaste havenmedewerkers ons binnenzwaaien en uitbundig aangeven waar we moeten aanleggen om ons te melden op het kantoor. Die ene is echt “over the top” en moet, op een plezierige manier overigens, steeds om zijn eigen grappen, die wij natuurlijk niet begrijpen, hartelijk lachen. Kijk, dat is nog eens een ontvangst. Op het kantoor zit Alberto die ongeveer een half uur nodig heeft om ons in te checken maar dit gebeurt op zo’n hartelijke manier dat wij, ongeduldige Hollanders, met alles vrede hebben. Niet in de laatste plaats helpt de prijs van onze ligplaats in deze haven ook een handje: we betalen voor onze 40-voeter slechts 13,50 per dag (inclusief BTW, water en elektriek). Alberto verklaart trots dat we nergens anders zo goedkoop uit zijn als in deze haven. Omstandig wordt ook uitgelegd waar we heen moeten varen om onze ligplaats in te nemen en wel 4 keer wordt gezegd dat daar een medewerker klaar staat om ons op te vangen. Ik denk dat ik in Spanje ga wonen. Dat hebben vele andere buitenlanders ook gedacht want deze haven ligt barstensvol met Live-aboards die (waarschijnlijk) nooit meer weggaan ook. En weet je wat: ze hebben hier ook WIFI, voor 3 euro per dag onbeperkt up en downloaden. Vandaar dat ik meteen als een razende aan de gang ben gegaan om vanaf 1 april alle stukkies op de weblog te zetten. Je weet maar nooit, misschien draaien ze morgen de kraan dicht, we blijven achterdochtig, dat wel. We liggen prima op ons plekkie. Totaal beschut liggen we doodstil. De omgeving doet een beetje Egyptisch aan, al die lege appartementen in roze, witte of zandstenen kleuren. Als het nu maar net zo warm wil worden als in Egypte. De haven is gigantisch. Dat gaat ons zolen kosten. Morgen gaan we op verkenning.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s