Zondag, 10 april 2011

Almerimar 2

Slecht geslapen, de sinussen kwamen er weer tussen. Buiten is het heiig (waar anders). De boot is helemaal nat van de dauw. Vreemd. Vannacht te 01.00 uur werd ik van het web gegooid (de kraan ging dicht!) en ik kwam er niet meer op. Ik kreeg de boodschap: Ga naar bed! Vanoggend dus meteen kijken of ik weer mocht en jawel hoor, het lukte en ik had nog 1 dag, 16 uur, 30 minuten en 47 seconden computertijd over! Ik heb gisteren op de weblog van Joop en Meta gereageerd met de enkele opmerking: “we missen jullie.” Vanochtend krijg ik een mailtje terug dat sinds wij weg zijn de theepot ’s middags halfvol blijft. Emotie. We kunnen nu wel via de computer naar de Nederlandse radio luisteren. Ik doe Radio 1 aan (“Vroege Vogels”) en val midden in het verschrikkelijke nieuws van de slachtpartij in Alphen aan de Rijn. Hier zijn geen woorden voor. Terwijl Ingeborg de was gaat doen met de waterkoker maak ik een foto van de boot met de “drie vondsten” en vervolgens doe ik een verkennende wandeling in de buurt.

de drie vondsten: grijze opstapneus, kakkerlak-bestrijder en stootwillen met jassen

Het is een enorme haven met drie grote, beschutte havenkommen (Darsena’s) waar heel veel boten (1100) in kunnen. De kommen zijn omzoomd door grote appartementen-gebouwen in roze, witte en zandsteen-tinten. Ziet er niet gek uit. Wel heel, heel veel leegstand. Sommige gebouwen zijn wel af maar nog nooit bewoond geweest. Ook de winkelruimtes eronder staan merendeels leeg. Er zijn heel veel, te veel denk ik, restaurantjes, café’s en cafetaria’s. De haven lijkt goed bezet maar als je nog een keer kijkt zie je dat dat komt door de ontiechelijke hoeveelheid live-aboards, voornamelijk van Britse herkomst en de zeilbare houdbaarheidsdatum verre ontstegen (met dank aan Pieter van de Mama Cocha die mij deze kwalificatie aan de hand deed), die hier blijven liggen omdat dit de goedkoopste haven van Spanje is. De gebruikte typering geldt eveneens voor de wrakken, die vroeger boot waren en hier, vaak te koop, bij bosjes in de touwen hangen.

wrak

Ik denk dat als de markt ooit weer aantrekt en het ligtarief dus ook, het uit is met de pret. Maar zover is het nog lang niet. Nu wordt het gedoogd en zelfs aangemoedigd om de haven vol te krijgen en te houden. Leve de vrijheid! De haven is overigens feitelijk op geen enkele manier beveiligd. We liggen aan een kade die vrij toegankelijk is voor iedereen en waar de auto’s, motorfietsen en brommers de hele dag langsrijden of -razen. Het is mooi weer en zondag dus veel opgeschoten jeugd, vaders, moeders met kinderwagens, spelende kinderen en sjokkende grijsaards trekken langs. Best wel gezellig, maar hier laat ik mijn boot niet achter voor een bezoek aan Nederland. Met een kwartier ben ik terug op de boot. We drinken koffie in de kuip en luisteren naar de Nederlandse Radio. Vandaag is de Marathon in Rotterdam. Lee Towers zingt: “You’ll never walk alone”. Ingeborg wil ook wel even de buurt verkennen. We wandelen langs de boten, de winkels, de terrasjes. Het is behoorlijk druk. Tijdens de wandeling belt Linda ons voor het wekelijkse contact. Altijd weer opbeurend, dat.

ja? hallo? Lin?

de lokale vissen worden gevoerd, nog nooit zulke dikke harders gezien

Op een terrasje dat koffie met cake aanbiedt voor 1,50 euro gaan we nog een bakkie nemen. Een Nederlander die hier langdurig in de haven ligt komt een praatje met ons maken. Hij heeft geen goed woord over voor de Engelse kliek die hier bivakkeert. Hij zegt dat vrijwel alles “in handen” is van de Engelsen en dat van die houdbaarheidsdatum klopt als een bus, zegt hij; af en toe lazert er eentje dronken te water en wordt als lijk afgevoerd. Weer krijgen we tips, volkomen tegenovergesteld aan reeds geabsorbeerde andere tips en adviezen. We moeten het zelf uitvinden is onze conclusie (wederom). Wij lunchen op de boot, hangen de was op, spoelen hier en daar wat stof en vuil van de boot en maken de volgende wandeling de andere kant van de haven op. Ingeborg maakt foto’s van kikkertjes en bloemen.

Ingeborg trof deze aan in een hevig vervuild vijvertje tussen de flatgebouwen

We ontdekken de watersportwinkel, de reusachtige supermarkt (Mercadona) op een paar honderd meter van onze ligplaats en nog meer wrakken. Voor we het weten staan we aan de andere kant van de haven op het strand met weer een oneindige Passeo Maritimo. De zee is rustig en op het strand is bijna niemand te zien.

ze hebben hier ook een Passeo Maritimo

Dat is wel weer genoeg voor vandaag. Op de boot bel ik Ma die post voor ons heeft en pak een boek van Jonathan Kellerman, “The Murder Book”. Daar ben ik weer even zoet mee. Ingeborg computert, e-mailt naar een vroegere collega en naar haar zusters en doet spelletjes. Vervolgens een Skype-gesprek met zuster Olga, die vandaag in de tuin heeft gewerkt. Daarna mag ik weer de weblog bijwerken. Lekker hoor, als je de hele dag de beschikking hebt over internet. Ik heb nog 18 uur, 9 minuten en 30 seconden over als ik nu afsluit.

dagafsluiting

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s