Zondag, 24 april 2011

Cartagena 2

“Langsalseleve, langsalseleve, langsalseleve in de gloria, in de glooooriaaaa, in de gloria”. Dat had Linda willen zingen over de telefoon om 09.17 uur, ware het niet dat de telefoon die ik altijd mee naar bed neem, onder de matras en de lattenbodem was gegleden. Je hoort ‘m dan niet meer. Ook ma vist om die reden achter het net. En zwager Willem en zuster Joke belden terwijl wij stonden te kijken naar indrukwekkende Paas toestanden bij een kerk in de binnenstad. Alles kwam goed. De dag begint met zware bewolking en regen. Het is helemaal niet lekker buiten. We drinken koffie en eten ons verjaardagsgebakje terwijl we somber naar buiten staren. Telkens als de regen minder wordt willen we de stad in omdat het vandaag de laatste dag van de beroemde Spaanse paasfeesten is. Maar dan begint het weer en wachten wij toch maar even. Te 10.30 uur is de maat vol en gaan we met paraplu’s op er doorheen. In de stad lijkt de boel eerst uitgestorven maar dan komt er beweging in. Vreemd verklede lui met puntmutsen (Ku Klux Klan?) onder de arm lopen rond en bij de kerk waar we gister ook al langs kwamen en waarbinnen een heleboel vreemde, gigantische altaarachtige stukken met Jezus, Maria enzovoort staan opgesteld, is het ineens stervensdruk en het wordt drukker. Daar gaat het gebeuren. We zoeken een plekje tegenover de kerk en krijgen vervolgens platvoeten van het wachten. Als haringen in een ton staan de mensen bij elkaar. Eindelijk komt er schot in de zaak. Een daverend applaus stijgt op als het eerste draagstel met een Jezus-figuur naar buiten komt.

Jezus komt de kerk uit

Wel honderd mannen tillen het ding en wiegen met kleine stapjes vooruit en heen weer op de maat van tromgeroffel. Ik krijg er koude rillingen van; dit is heel indrukwekkend. Er worden kreten geslaakt, een soort aanmoedigingen die dan door alle dragers worden herhaald. Het is kennelijk zeer zwaar werk als je de vertrokken gezichten ziet. Er wordt niet gelachen. Dit is een zeer serieuze zaak. Het ding wordt heen en weer gesjouwd voor onze ogen. Dan weer vooruit, dan weer achteruit. Wij kunnen er geen systeem in ontdekken. Wij snappen het niet, maar voelen wel dat hier iets aan de hand is. De tweede vracht komt naar buiten, ditmaal met de maagd Maria erop met allemaal zwaar zilverwerk eromheen.

de Maagd Maria op de rug gezien

Ik denk dat die zooi tonnen zal wegen. Vandaar die honderd man. Ik probeer een en ander vast te leggen op video met het Kodak fototoestel. Dat het een serieuze, emotionele aangelegenheid is blijkt uit het feit dat vele mannen met vertrokken gezichten ronduit lopen te janken onder het juk dat op hun schouders ligt. De tranen lopen over hun wangen en het is geen zweet. Het is pure emotie. Het grijpt ze echt aan.

je begrijpt niet dat het allemaal goed gaat (wat als er nou 1 struikelt?)

wel knus, al die jongens zo achter mekaar

Ingeborg was de enige die lachte

Als ik me dat realiseer krijg ik zelf ook tranen in mijn ogen (tranen trekken tranen). De menigte, waar ook flink wordt gesnuft en gesnoven, blijft applaudisseren en aanmoedigen. Als na veel heen en weer getrek de twee vrachten weer de kerk in zijn geschoven en para-militaire groepen langstrekken en een groet brengen aan de altaren in de kerkingang, is het feest afgelopen. De manier waarop geparadeerd wordt en de wapenen die gehanteerd worden ter gelegenheid van deze religieuze gebeurtenis geven te denken.

Ik bijvoorbeeld moet dan denken aan Franco, Fascisme, Inquisitie, Vervolging. Zou in deze zuidelijke landen dan toch nog iets van die sentimenten zijn overgebleven? Of omhelst men slechts de uiterlijke kenmerken ervan? Ik denk het laatste als ik kijk naar de wijze waarop men hier met ons en met elkaar omgaat. Men is tolerant, beleefd, hulpvaardig, niet ongeduldig, vriendelijk en men probeert vaak Engels te spreken. Al ken je maar twee of drie woorden Spaans: als je ze gebruikt is het ijs gebroken. Bij al deze overwegingen moet je natuurlijk wel bedenken: “it is in the eye of the beholder”, de mijne in dit geval. Hoe het ook zij, dit was een ervaring waar we vreselijke spijt van zouden hebben gehad als we het hadden gemist, alhoewel je dan natuurlijk niet weet wat je hebt gemist, maar dit terzijde. We sukkelen door het centrum naar het havenfront. Kijken nog even binnen in een soort gemeentehuis dat vreselijk mooi gedecoreerd is.

even in het gemeentehuis (of zoiets) kijken

De stad is ontzettend druk nu met de zich verspreidende menigte. De boulevard langs de haven is de favoriete flaneerplek. Ik moet ook even vermelden dat de straten van deze stad voornamelijk zijn geplaveid met marmer. Het is dus zaak dat je niet al te gladde schoenen aantrekt bij regen. Ik maak een foto van de boot vanaf de boulevard.

even niet letten op die touwdrol vooraan; zie je ons liggen?

Op de boot kunnen de schoenen en de sokken weer uit, jammer voor het milieu. Broodje rookworst met mosterd, lezen in dafne de moerier, Ing leest ook. Te 15.00 uur gaat Ingeborg douchen en ik ga internetten in het havengebouw. Daar hebben ze echt een prachtige ruimte met tafeltjes en stoelen met goede werkhoogte waar je geen drankje hoeft te bestellen (kun je dus zelf meenemen van de boot). Uitstekende ontvangst van het WIFI signaal. Ik zet stukjes tot en met gisteren op de weblog. Ondertussen komt Ingeborg van de douche terug. De douches werken uitstekend hier: een harde straal en voldoende heet water. We kijken de e-mail door (weinig mailtjes, alleen van Suus en van Lucien: doorgaan Lucien met die mooie plaatjes!) en kijken naar het weer voor de komende dagen. Op de boot eten we koude kip met mayo (ik) en we lezen in onze respectieve boeken. Saves probeer ik iets te knutselen met de Led-strip die ik van Chris van de Fatpadd’s heb gekocht. Ik heb te lang daarmee gewacht. Het ding stinkt en doet het niet meer. Al dat solderen enzo voor niks dus. Marijn belt! Hij is nu op Kreta voor een korte adempauze. Dinsdag gaan ze weer patrouilleren voor de Libische kust. tot nu toe is er niets spannends gebeurd. Met nog een paar jongens is hij (op Kreta) gaan duiken via een Padi-duikclub. Het is 10 jaar geleden dat ie voor het laatst heeft gedoken maar het ging uitstekend. Ze zijn diverse onderwatergrotten ingegaan. Hij klinkt nog steeds opgewekt. Vervolgens zet ik de film van de Paas-toestanden in de stad op de computer en knutsel er wat aan. Het zijn 17 minuten film, teveel om op de weblog te zetten; ben er nog niet klaar mee. Ing speelt spelletjes op de andere computer en ik tiep dit stukje. Morgen zet ik het op de weblog. Buiten is het droog en rustig. Ingeborg gaat nu haar tanden poetsen. Ik heb stroeve tanden van de rode wijn, maar ik ben jarig dus het mag.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Een reactie op Zondag, 24 april 2011

  1. Pingback: Woensdag, 3 september 2014 | Wingiv

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s