Vrijdag, 6 mei 2011

San Antonio de Portmany (Ibiza) 4

Vrijdag, 09.15 uur is het als ik uit mijn nest klim. Ingeborg heeft dan al een bakje cornflakes achter de kiezen en is verdiept in “Ontvoeringsbericht” van Gabriel Garcia Marquez. Ondanks 2 sanitaire stops en een duikbommenwerper heb ik heerlijk geslapen. De wind is aangetrokken vanuit het Oosten en de boot rukt lekker aan zijn ketting. Geeft niks. D’r gaat niets boven een CQR-anker voor het ankeren in “Sand and Mud” en zeg nou zelf: wie gaat nou in iets anders ankeren? De zon schijnt volop, geen wolkje te zien, maar het blaast. Wij liggen hier heel beschut. De wind komt van het land en er is geen kans op dat golven zich hier nu opbouwen. Het giert alleen een beetje door het want (= de tuigage van het schip). We hebben voorlopig geen behoefte naar de wal te gaan. Misschien vanmiddag. Of zijn we te lui om een stap te verzetten? Het enige dat we van de omgeving hebben gezien is datgene wat we vanuit de kuip of vanaf het voordek waarnemen, afgezien van de wandelingetjes naar het (zelfde) terras om te internetten. Zwemmen doen we ook niet. Het water is te zout en te koud. Ik had het hele onderwaterschip kunnen schoonmaken in de dagen dat we hier liggen, maar ik kan me er niet toe zetten.

“De lucht is blauw, de zee is blauw, is dit het nou?”

Dat is wat ik me soms wel eens afvraag. Hoe komt het dat we zo weinig fut hebben om iets te ondernemen? We hadden jaren eerder moeten weggaan. Die verdomde rotboeken! Ik kan er niet mee stoppen. Krijg er pijn in mijn rug van. Afwisselend zittend/liggend/staand lezen is wat ik doe. Ik moet dan denken aan de arbeidsmedische adviezen die we vroeger voor klanten van het arbeidsbureau aanvroegen en die steevast hetzelfde advies te zien gaven: “afwisselend zittend/lopend/staand werk”. Ik ben daar een paar keer zowat voor over mijn bureau heengetrokken! Als mijn boek uit is (“Die Nacht Aan Het Meer”) gaan we toch maar naar de kant. Ingeborg wil ook wel een stukje lopen. Deze keer lopen wij helemaal dwars door San Antonio naar het achterland en komen bij een “cala” (= baaitje) uit waar het water verschrikkelijk helder is en de toploze Ennelse zonnebaadsters verschrikkelijk liggen te verbranden. Wel mooi om te zien, niet dat verbranden bedoel ik. Fotootjes maken uiteraard.

?

leuk calaatje, beetje klein om te ankeren

verschrikkelijk helder water

Langs de waterkant lopen we terug naar San Antonio, waar ik in een buitenwijk een “Ferreteria” (= ijzerwaren- en gereedschappen-handel) ontdek die Campinggaz verkoopt. Moeten we nog een keer naar toe want we hebben nu geen steekkarretjes bij ons. De wind wappert nog steeds behoorlijk. Na een kort bezoek aan een zielig supertje begeven we ons naar de bijboot aan de betonnen steiger. Het is ons opgevallen dat vrijwel iedereen hier zijn bijboot vastlegt met een stuk ankerketting met sloten, net als wij dus. Zal wel nodig zijn dan. Het is inmiddels 18.00 uur. Aan boord lezen we nog wat (wat anders?) en dan gaat Ingeborg het eten maken: rode bietjes met uitjes, een aardappeltje, het net gekochte stukje kip cordon bleu en een eitje, overgoten met een glaasje Don Simon (0.99 cent per liter). Nieuw boek: “De Geest” van Danielle Steel. Ik denk dat ik zelf maar eens ga proberen van die rotzooi te schrijven. Terwijl ik dit stukje schrijf zweven fraaie klanken van Chopin’s pianoconcerten door de kajuit. Zo mooi, kan wel janken. De laatste druppels “Don Simon” gaan er doorheen. Ik moet nu stoppen want de bijboot moet nog worden opgehesen.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s