Dinsdag, 10 mei 2011

Espalmador 2

Het was gisteren zo’n enerverende dag dat ik van 22.30 uur tot 07.00 uur heb geslapen! Volgens mij is dat de eerste keer tijdens deze reis dat me dit overkomt. Hoera. Aanvankelijk is de lucht betrokken maar in de loop van de ochtend lost de boel op en gaat de zon volop schijnen. De wind uit het Oosten is echter pittig en daardoor schraal als je achter de buiskap vandaan komt. We besluiten vandaag maar weer te blijven liggen en een wandeling op het eiland te maken. De Dombo vertrekt. Zij willen het Zuiden van Formentera bekijken. We zwaaien hen uit. Tot ziens, we komen mekaar vast wel weer tegen.

Dombo, tot ziens!

De Polen vertrekken gelukkig ook. Het is trouwens deze hele dag een komen en gaan van boten. Motorjachten (Sunseekers en een Princess van 21 meter), catamarans, groot tot zeer groot, huurbakken (Bavaria’s met of zonder schipper); prachtig om te bekijken allemaal, zo tussen het lezen door.

drijvende lunchroom-discotheek

Deze ankerplek is de grootste en meest comfortabele van Ibiza en omgeving. Het strand is lang, niet te breed, schoon en het water is Caribisch van karakter. Het schijnt dat hier des zomers honderden jachten tegelijk voor anker liggen.

Caribische allure

nu met voorgrond-vulling

zucht!

Ik kan me daar geen voorstelling van maken. Het zijn er nu door de bank genomen 15 tot 25 die dan ook ruimte genoeg hebben. We maken de wandeling over het strand naar de Oostkant waar de wind op staat. Daar worden we bevestigd in ons besluit vandaag niet te proberen verder langs de kust van Ibiza naar het Noordoosten te varen, hetgeen wij van plan waren. Het uitzicht is prachtig, de duinen en het strand verblindend, net als de zee.

schiet effe op; ik heb geen lucht meer

een bakbeest

deze ondiepe doorgang maakt Espalmador tot een eiland

Ingeborg zegt: het is nu dinsdag, de school is weer begonnen en ik loop hier. Ik zeg iets soortgelijks over een aantal collega’s van vroeger bij het Arbeidsbureau, als ze tenminste niet inmiddels ontslagen zijn bij reorganisatie nummer 324 sinds de oprichting van “Het Arbeidsbureau” (= CWI = Werkbedrijf = UWV = ?). Niet te geloven. Wij zijn bevoorrecht. Aan boord voer ik de vissen met super salami, gekocht bij Pepe La Sal in Moraira, die niet te vreten blijkt te zijn. De vissen (dorada’s) zijn er echter dol op en als ware Piranha’s schieten ze op de brokken af. Ik hang een prop salami aan een vishaak overboord, maar dit zijn slimme rakkers: daar trappen zij niet in! Het is niet alleen dit soort hapjes waar ze dol op zijn. Iedere keer als Ingeborg naar de WC is geweest en de boel buitenboord heeft gepompt ontstaat er een waar vreetfestijn, om over mijn excrementen maar te zwijgen! Wij hebben dit fenomeen al eerder geconstateerd en zijn langzamerhand de mening toegedaan dat het asociaal is om een vuilwatertank te vullen met dit kostelijk voedsel en daar net zo lang mee rond te varen totdat je ooit eens een normaal werkend poepslurpstation (2 x woordwaarde) tegenkomt, terwijl die arme visjes in de Middellandse Zee dit kostelijke voedsel zo hard nodig hebben! Ik geef toe dat het wat teveel van het goede is als alle landen rond de Middellandse Zee de dagelijkse inhoud van hun gezamenlijke riolen en chemische pijpen in deze fraaie zee lozen, zoals ze nu doen. Ik stel voor dat dáár een eind aan wordt gemaakt! Maar ik dwaal af; we hebben het naar ons zin. We lezen in het zonnetje in de kuip, biertje, wijntje, stukje kaas, een nootje, ik weet het, het wordt eentonig om dit steeds te moeten lezen, maar zo is het nu eenmaal. Probeer het zelf maar eens te doen! Het verveelt nooit.

Ingeborg drinkt nu uit de fles, hoeven we geen glazen af te wassen, scheelt water

De omgeving verandert steeds met elke boot die vertrekt of binnenkomt. De stemming wordt ietwat bedrukt als Ingeborg en ik een dispuut krijgen over het gebruik van water. We zijn nu ruim een week niet aan het “infuus” geweest. Ingeborg wil heel zuinig doen met het water. Ik ook, maar je kunt overdrijven. Ingeborg wil bijvoorbeeld niet graag zwemmen omdat je je daarna moet afspoelen met zoet water. Kijk, dat gaat mij nou te ver. Maar voor de rest gaat alles goed hoor, Ma! We eten vanavond gebakken “Bockwurst”, lof, aardappeltjes, een eitje en gebakken banaan. Jawel! Terwijl ik onder het genot van een glaasje Gaseoso met Gin uit Gibraltar dit type vult Patrick Bruel, Ingeborg d’r lievelingszanger, met zoetgevooisde tonen (“C’est la vie”) de kajuit. Buiten is het stikdonker; de “straalzender” is vanmiddag weggevaren.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Een reactie op Dinsdag, 10 mei 2011

  1. linda zegt:

    Sjemig wat een mooie stranden zeg! Daar ben ik wel effies stil van…. zucht…..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s