Zondag, 8 mei 2011

San Antonio de Portmany (Ibiza) 6

Ken je dat verhaal van die jongens, enz. enz.?” Nou, ze gingen niet. Wij vandaag dus ook niet. Slecht geslapen. De mooring begon midden in de nacht (03.00 uur)keihard tegen de romp te tikken, ongeveer ter hoogte van mijn rechter gehooringang. Sta je daar in het stikdonker in je onderbroek en pyamaatje aan touwen te trekken. Gek wor je d’r van. Kon slecht weer in slaap komen. Tegen zonsopkomst begint de wind weer aan te trekken, nu uit het Noordwesten, recht op de ingang van de baai. Dat heeft gewobbel tot gevolg. Hadden we nog niet meegemaakt hier. Te 08.00 uur val ik eindelijk in slaap (!). Ja, het leven van een zeiler/ligger gaat niet altijd over rozen! Als ik er eindelijk uit kom schijnt de zon al hoog en breed. Er staat een pittige wind, nog steeds uit het Noordwesten. Morgen dus maar. Ik ga nu niet vertellen dat ik weer een nieuw boek ter hand nam, want dat wordt een beetje vervelend en gênant (gelukkig vond ik er toch nog eentje: “Zeedrift” van Heather Graham, geruild in het havenkantoor van Torreviagra). Ingeborg is ook helemaal tevreden met de tranentrekkers die ik net uit heb; ik heb geen kind meer aan haar. In de middag naar de wal voor een loopje, nu de andere kant van de baai. Het blijkt daar verrassend fraai te zijn. Palmen, boulevards, leuke terrasjes en een heel ander uitzicht op de boot.

zie je onze boot liggen?

nu kijk je niet meer naar onze boot, hè?

nu van de andere kant van de baai genomen

Droste-effect

Het is zondag en druk met wandelaars. Aan de tatoeages en de lichaamsbouw kun je zien dat er geeneen Spanjaard tussen zit. Het zijn allemaal Ennelsen. Bleek, roze en verbrand, allemaal net uit het vliegtuig gedonderd. Ze spreken wel Spaans want als je ze in het voorbijgaan groet zeggen ze allemaal: “Olla, mate”. Dit is genieten. Hoe het is in het hoogseizoen weet ik niet. Kom ik niet te weten ook want dan ben ik weg hier. Ingeborg ziet een supermarkt dus daar moeten we in. Het brood is op en vlees is er niet; ze verkopen wel slippers, jurkjes, strandballen, zakjes pinda’s voor 4,80 euro en elke soort sterke drank die je je maar kunt wensen. Spekkie voor mijn bekkie. Ik koop 6 halve liters bier voor 6,60 euro. De goedkoopste die ik zag. Het is het enige waar we de winkel mee uitwandelen. Op een terrasje drinken we een biertje en een wijntje en ik maak foto’s van rondscharrelende Komodo-varanen op een muurtje.

Komodo-varaan

Met zijn tweetjes zitten we ondertussen binnen gehoorsafstand langs wandelende, merendeels schaars geklede toeristen van beiderlei kunne te taxeren op hun nationaliteit, wanneer ze aangekomen zijn, hun beroep, of ze nog meer kinderen zullen nemen en zo. Je moet natuurlijk wel oppassen want er zou een getatoeëerde Nederlander tussen kunnen zitten. We bellen met Linda, die de rekening van de vloerenlegger heeft binnengekregen. We bellen met Willem die deze info op zijn beurt weer nodig heeft om verdere stappen te nemen. Willem belooft alles te zullen regelen, alles komt goed. Willem, je bent een gouwe gozer! Joke! (dat is mijn zuster) je boft toch maar met zo’n eggenoot! (Een beetje slijmen is nooit weg natuurlijk). We bellen met Ma die weer niks heeft beleefd, maar dat is niet erg, als je elkaars stem maar weer eens hoort, da’s belangrijk! Ma heeft van mijn broer Kees weer wat afleveringen gekregen van dit weblog (Kees, jij ben ook een gouwe gozer, hoor!). Zij is daar net aan begonnen als ik bel; ze is bij 15 april en heeft dus nog heel wat te lezen. De rest van het daglicht gebruiken wij zelf ook voor lezen en het in de kuip nuttigen van noten, kaas (Emmentaler), crackers met gerookte zalm en een goede rode wijn, waarmee een uitgebreide avondmaaltijd overbodig wordt. Voor donker hang ik de buitenboord-motor op de steun aan de hekstoel en leg de rubberboot met een ketting vast aan een scepter, want morgen gaan we echt weg. De wind is gaan liggen en terwijl ik dit tiep word ik onder de kaartentafel aangevallen door mosquito’s (= Spaans voor duikbommenwerpers). Ingeborg wil zelfs niet komen kijken hoe de foto’s van vandaag zijn geworden; zo erg wordt zij geboeid door de tranentrekker van vandaag (“Die Nacht Aan Het Meer”). De Spaanse radiozenders draaien Engelstalige plaatjes. Ze worden wel in het Spaans aan elkaar gepraat. Vreemd.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s