Zondag, 15 mei 2011

 San Antonio de Portmany 2

Deze nacht moest ik er drie keer uit. Daar ga je met je goeie voornemen om verstandig te ankeren en rustig van een nachtrust te genieten. Eerst om de mooring tegen de romp aan te trekken met een stootwil er tussen, zodat ie niet steeds irritant tegen de romp ligt te tikken als het windstil is. Vervolgens, na een uurtje, begint het te regenen en te waaien en dan moet het luik boven de kajuit dicht, want dat was ik nog vergeten. Daarna, nog een uurtje later, moet ik pissen, maar dat gebeurt elke nacht dus dat telt niet mee. Een nacht met hindernissen die ik weet uit te smeren tot 09.15 uur voordat ik er uit kom. De lucht is zwaar betrokken. De boot ligt met de neus naar het Noordoosten. Op zee waait het waarschijnlijk pittig en het is voor ons gevoel stervenskoud. Zie je wel, zegt Ingeborg, dat het een wijs besluit was om door te varen naar San Antonio? Ik ga onder de buiskap zitten lezen in een of ander onzinnig boek en Ingeborg leest haar boek (“De Geest”) uit. Het contact met het thuisfront  is dan aan de beurt: we bellen met Ma en met Linda. Geen bijzondere ontwikkelingen op dat front. Wel fijn om hun stemmen te horen, even contact te hebben. Dan is het, na een boterhammetje met geroosterde bockwurst, tijd om een wandelingetje aan de kant te maken. Ik ga roeien, laat de bubomo maar hangen. We kiezen een richting waar na verloop van tijd blijkt dat de hotels leeg staan en in verval (dreigen te) raken. Troosteloos. De recessie. Poepstop voor Ingeborg en dus een biertje voor mij.

San Antonio gezien vanaf de andere kant van de baai

Langs een andere weg, een soort boulevard, lopen we terug en dan krijg je echt het gevoel dat je in “klein Groot Brittannië” verzeild bent geraakt. Restaurants met grote TV-schermen waarop voetbalwedstrijden worden getoond, met krankzinnig juichende, nee brullende,  getatoeëerde hooligans op het terras. Voor even wel leuk om mee te maken. Het is alleen jammer dat die Ennelsen dat zo lang vol kunnen houden! Terug roeien naar de boot. Is eigenlijk best te doen, dat roeien. Dat moeten we erin houden. De rest van de middag wordt doorgebracht in zalig nietsdoen, d.w.z. domme boeken lezen, om ons heen kijken en in slaap sukkelen. Als avondeten nuttigen wij een broodje; ik met bockwurst en Ingeborg eet een broodje geitenkaas met een slablaadje en een schijfje tomaat. De kajuit wordt saves gevuld met de zoetgevooisde klanken die Yves Duteilh (= een Franse chansonnier) voortbrengt. Ik denk dat we morgen maar eens richting Mallorca moeten gaan; in ieder geval terug naar Cala de Portinatx om de sprong wat minder groot te laten zijn (scheelt 12 mijl of zo).

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s