Dinsdag, 31 mei 2011

Cala Taulera – Marina Estrella (Mahon)

We hebben om plm 10.00 uur afgesproken met Ron en Kitty. Zij komen vanuit Son Bou aan op het busstation in Mahon en dan gaan we vandaag gezellig “statten”. Maar dan moeten we op tijd op, het bootje klaarmaken (de tank optoppen en een cannetje benzine meenemen en aan de ketting vastleggen). Ingeborg neemt haar potloodventersregenjas mee tegen overkomend zout water. Gewapend met portemonnee, boodschappentassen en een camera tuffen wij om 09.00 uur naar Mahon. Dat duurt een klein half uur. We vinden een clandestien afmeerplekje aan een steiger vlak bij de trappen naar het historische centrum van Mahon. Het is niet moeilijk het busstation te vinden na een bezoek aan het toeristenbureau aan de haven. Te 09.45 uur komt de bus met Ron en Kitty aan.  Zij zijn helemaal weer bijgekomen van het rubberboot-avontuur voor het strand van Son Bou en het weerzien (na anderhalve dag) is hartelijk! We gaan meteen voor een koppie koffie bij een door hen te kiezen tent, want zij weten de weg.

toe aan een koffie “Americano”

Er is ook markt op het plein voor het restaurant en daar brengen Ingeborg en Kitty enige tijd door met het toepassen van het Hollandse adagium: “kijke, kijke, niet kope!” Ondertussen bel ik Ma om haar te feliciteren met haar 91-ste verjaardag! Het is daar ook een gezellig boel: Kees en Joke, Joke en Willem (die nog even babbelt met Ron), Tante Jans, Hanneke en Tante Tine zijn er ook. Linda en Ricky komen over 25 minuten lees ik in een sms-je van haar. Na de markt koopt Ron een typisch Spaans gebakje om straks ergens op een muurtje te gaan zitten smikkelen.

niet doen, dames, niet doen

een Menorquinse lekkernij

We slenteren door de stad, kijken in etalages, gaan winkels in en uit (vooral schoenenwinkels) en stappen ook even de overdekte markt binnen.

zullen we d’r in gaan?

In de supermarkt halen we wat vlees, bier en andere dingetjes. Hebben we tenminste iets om de armen tijdens de rest van de wandeling op te rekken. Aan de haven gaan we zoeken naar een terrasje om wat te drinken. Er komt een grote cruise-boot binnen die nodig op de foto moet.

dit komt dwars tussen de jachten door aanraggen

zullen we boeken?

Op het gekozen terrasje blijft het niet bij drinken. We besluiten om meteen maar het menu van de dag te bestellen met een fles wijn erbij. Het smaakt allemaal heerlijk en de prijs is voor Menorquinse begrippen best redelijk.

een toost op deze prachtige dag

We toosten op een geslaagde dag en wandelen weer terug naar de rubberboot want het is in de loop van de middag aardig gaan waaien en we willen niet te lang wegblijven van de ankerplaats (bij nader inzien). Ik ga bij Marina Estrella (onderdeel van de Sunseeker-groep) informeren naar de prijs van een ligplaats aan de kade en krijg van de marinero op de kade te horen dat het in de namiddag gaat stormen en dat in Cala Taulera de ankergrond niet goed is en dat je anker daar gaat krabben en dat we maar beter hier kunnen komen liggen en het kost slechts 37 euro ex btw, incl. stroom, water, internet en die prijs blijft geldig als je langer blijft liggen. Vanaf morgen, 1 juni 2011, kost het voor onze boot zo’n 80 tot 90 euro, zegt ie. Oh, ok. We hoeven niet lang na te denken. Als we met Ron willen duiken, vanuit de duikbasis Son Bou is het wel handig als we een goede plek hebben dichtbij het busstation. De prijs is best redelijk. Ik dacht dat het hier na alle horrorverhalen gehoord te hebben nu al 100 of 150 euro per nacht zou kosten. Dat valt dus weer mee. De rest van het verhaal is natuurlijk gelul want Taulera staat bekend als een onder alle omstandigheden veilige en beschutte ankerplaats met goede ankergrond. Maar hij bracht het wel lollig en gedienstig en dat is ook wat waard. Hij zou voor ons een plaatsje reserveren. We nemen afscheid van Ron en Kitty, we houden contact over een eerste duik. Zij zwaaien ons uit op de kade en keren terug naar Son Bou. Binnen 50 minuten liggen we met de Wing IV aan de Sunseeker-kade waar wij met alle égards door drie havenmeesters, waaronder een Engelsman genaamd Sam, worden ontvangen. Ze gaan niet weg voor we geheel veilig vastgeknoopt liggen zowel aan de kade als aan de andere schepen aan weerszijden van ons. Na ons komen nog een 4-tal boten afmeren, hetgeen een fraai spektakel oplevert (het zijn allemaal huurbakken met 8 tot 10 Duitsers erop); werkelijk niet te beschrijven. Ik moet een formuliertje invullen en met de bekende papieren naar het kantoor komen (“maar drinkt u gerust op uw gemak een biertje meneer, geen haast!”). Een zeer luxe balie huisvest een vloeiend Engels sprekende dame die uitermate vriendelijk en zich humorvol verontschuldigend mijn verzoek om korting afwijst. Ik betaal meteen voor 7 dagen (dan doet het slechts 1 keer pijn, zie je) en we krijgen ongevraagd uitleg over van alles en we hoeven maar te kikken en ze staan voor ons klaar! Sam geeft ons de codes voor het internet en hij zegt ook weer: als u vragen hebt of we moeten u ergens mee helpen: wij staan voor u klaar. Het doet niet eens overdreven aan, zoals ie het zegt! Hij houdt ook woord: binnen twee minuten helpt hij ons als “de stroom het niet doet”. Pas laat in de avond begint het echt te waaien en dit neemt nog toe gedurende de nacht. Paar keer eruit om dingen te doen aan dek. Geen ongestoorde nachtrus dus. “Cathedral of the Sea” heb ik uit. Aanrader.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s