Donderdag, 2 juni 2011

Mahon 3 – Marina Estrella (Sunseeker-kade)

Gisteren hebben we afgesproken dat we vandaag gaan duiken. Het werd tijd dat we dat eens gingen doen. Deze oggend staan we om 06.30 uur op om de bus van 08.30 uur te pakken. Gisteravond hebben we alles al in gereedheid gebracht: alle duikspullen zitten samengepropt in een grote tas met een handvat en wieltjes en nog zo’n tas, maar dan een kleinere, die we van Rianne gekregen hebben. Lood en flessen laten we op de boot, die huren we. We gaan duiken met “Son Bou Scuba”, te Son Bou, waar Ron al jaren bijna elk jaar gaat duiken, terwijl Kitty op het strand ligt of op de schietbaan staat. Als snags wind en regen over de boot slaan hebben wij er een hard hoofd in. Ook sogges komen dikke buien over, maar telkens als het droog wordt zeggen we: we gaan toch maar. Dus door een half uur durende dikke regenbui en een uitgestorven historisch centrum van Mahon, komen we zeiknat met onze roltassen aan bij het busstation. Jezus Christus, is dit nou dat mooie weer op de Balearen! Onderweg proberen we bij een bakkertje een broodje te kopen voor tussen de middag, maar het grietje achter de toonbank kan niet, of weigert 50 euro te wisselen. Leg die broodjes dan maar terug in de vitrine. In de, overigens voortreffelijke, keurig schone wachtruimte met horeca-balie van het busstation in Mahon heeft het meisje dat de koffie zet ook niet van 50 euro terug.

keurig schone wachtruimte met horeca-faciliteit

Zij verwijst ons naar een ander bakkertje “om de hoek” teneinde daar te wisselen. Ik loop erheen en zoek in de aangrenzende straat naar een geldgleuf in een muur, want je denkt toch zeker niet dat dat bakkertje wel 50 euro gaat wisselen? Verdomd, ik vind een gleuf en haal 250 euro eruit en race terug naar de wachtruimte van het busstation, want de tijd begint te dringen. Als ik binnenkom zie ik in de verte het koffiemeisje bij Ingeborg al twee koppies “Americano” neerzetten; kijk dat noem ik nog eens een pro-actieve houding! Ik betaal meteen en zuig de koffie naar binnen want de bus komt al aanrijden. Die rijden hier namelijk stipt op tijd, zie je. De chauffeur doet automatisch de laadruimte opengaan als hij ziet dat wij met twee klonten op wielen aankomen (pro-actief!). We kopen voor 4,60 twee kaartjes naar Son Bou (plm 25 km) en met nog 3 passagiers gaan we op weg. Er is 1 tussenstop in Alaior, een plaatsje ergens midden op het eiland. Na een half uur zijn we in Son Bou en stappen, na een rondje Son Bou, uit bij Son Bou Scuba waar we gaan zitten wachten op de dingen die gaan komen. Er is nog niemand.

er is nog niemand

Dat duurt niet lang: Ron en Kitty komen al gauw aangewandeld vanuit hun hotel. Daarna druppelen diverse andere personen binnen die meegaan te duiken. Canadezen, Zwitsers en Engelsen. Ook Joop en Muriel, de bazen van het duikbedrijf duiken op, logisch want zij moeten de deur open doen. Zij heten ons hartelijk welkom en we moeten, omringd door 4 of 5 katten, formuliertjes invullen en betalen en dan krijgen we een lekker bakkie koffie. De toon is gezet. Het is gezellig. We huren een lamp, lood en (splinternieuwe) flessen, want de rest hebben we zelf. Onze spullen moeten we overhevelen in een grote zak, da’s makkelijker vervoeren. Na over en weer kennismaken enzovoort stappen we met z’n allen (10 personen in totaal) in de twee auto’s met aanhanger van Son Bou Scuba en rijden naar Cap d’en Font aan de Zuidoostkant van Menorca. In een wijk met allemaal multi-miljoenen villa’s gaan we op een hoek in de berm staan en laden de zooi uit (dat de buurt dat goed vindt!). Na een inspectie en een uitleg van de plek waar we te water gaan (hetgeen ons nogal schrik aanjaagt vanwege de afstand en zwaarte van het “parcours” naar het water) trekken we onze spullen aan en maken de duiksets klaar. Groot is onze prettige verbazing als Joop en Muriel onze spullen op hun nek nemen en naar de waterkant brengen. Ze kijken daarbij natuurlijk de klanten wel aan: zij zagen wel dat wij dat niet gingen redden. Ron moest helaas zijn eigen lasten dragen. De plek van te water gaan is enigszins onderhevig aan deining. Het is niet eenvoudig maar het lukt. Je moet als het water op z’n hoogst naar binnen staat in een gat springen en zo snel mogelijk om een rots heen zwemmen als de golf weer naar buiten trekt. Het leek moeilijker dan het uiteindelijk blijkt te zijn. De grootste problemen bevinden zich boven water (voor de wat ouderen en slapperen onder ons). Wij hebben vandaag twee duiken gemaakt. De eerste was eenvoudig, maar voor mij toch weer wennen. Ingeborg leek makkelijker de smaak te pakken te krijgen. Tijdens deze duik had ik mijn Sea Life camera bij me, zonder flitser, waarmee ik wat plaatjes maakte van Ron en Ingeborg.

Ron als Spaanse danseres

dit is Ingeborg

De vissen weigerden te poseren. Bij het uitgaan van het water worden wederom onze duiksets door Joop en Muriel naar boven gebracht! We nuttigen allemaal een blikje fris zonder prik en een soort muesli-reep, met de complimenten van de firma Son Bou Scuba. Als we een broodje van Ron op hebben worden onze sets weer keurig voor ons naar beneden op rand van de rotsen gelegd en kunnen we aantreden voor de tweede duik, die ons voert naar de “kathedraal”. Dit betekent een nogal behoorlijk eindje zwemmen waarbij we met stroming te maken hebben. Als we bij de kathedraal aankomen, schijt ik toch wel een beetje in mijn wetsuit. Het is een donker hol. Ik ga er een eindje in en als ik Ingeborg, mijn buddy, niet meer zie raak ik gedesoriënteerd, waardoor ik onvrijwillig opstijg en met mijn harses bijna tegen een stalagtiet (of was het een stalagmiet) dreun. Het is een kleine ruimte tussen het wateroppervlak en het plafond van de grot, waardoor een behoorlijk appèl wordt gedaan op je claustrofobische neigingen, als je die hebt. Zo erg is het bij mij niet, maar lekker voel ik me niet. Ik werk me weer naar beneden met behulp van de “deflater” (=een voorziening op je duikuitrusting waarmee je jezelf kunt laten zinken) en geef bij Ron aan dat ik de grot uitga. Mijn luchtverbruik is nu ook te groot, waardoor ik eigenlijk niet genoeg over heb voor de terugtocht. Ingeborg voegt zich bij ons en met zijn drieën aanvaarden wij de terugtocht. Spannend, joh, dat duiken! Bij het exit-point laten we ons om de beurt door de deining op de rotsen werpen, waarna het geworstel met zwemvinnen, handschoenen, loodgordels, stabjacks etc. begint.

Joop helpt de oudjes op de kant te klimmen (foto: Ron Schmeddes)

Om die uit te krijgen zonder ze kwijt te raken, bedoel ik. Heelhuids bereiken we de berm waar we onze spullen uit elkaar kunnen halen en opbergen, nadat Joop en Muriel ze wederom voor ons van de waterkant hebben opgehaald! Zoiets heb ik echt nog nooit meegemaakt. Aan de andere kant: als je ook zukke ouwe lullen als wij tot je klantenkring wilt rekenen, willen je daar ook wat extra’s voor uit de kast halen (zonder meerprijs) en het is goeie fitness voor hen! Ron had zich voorgenomen na de duik een biertje uit te delen en te drinken op het succes van deze, onze, hemelvaartsduik! Daarvoor belde hij dan ook even met Mans op camping Nieuwland in Brouwershaven, Zeeland om dit te melden.

Ron meldt zich even bij Mans op de camping om onze Hemelvaartsduik te gedenken

Het toeval wilde dat ze daar ook al aan het bier zaten (da’s geen verrassing!) na een succesvolle duik in water met 1 meter zicht. Ron kon melden dat het hier ook niet best was: 30 meter zicht! Moe maar voldaan zet de karavaan zich in beweging richting Son Bou. Aldaar gaan Muriel en Joop keihard aan de slag om de spullen te spoelen en te drogen te hangen en de flessen te vullen voor de volgende dag. We krijgen een kop koffie en evalueren aan de, niet goed uitgebalanceerde, buitentafel alles behalve de duiken en zo hoort het ook! Joop en Muriel gaan in Mahon om half zes een nieuwe bedrijfsauto ophalen en bieden aan ons terug te brengen naar de boot. Dat slaan wij niet af. Met Ron en Kitty gaan we een biertje drinken in een belendend restaurant, terwijl Joop en Muriel de (natte) boel opruimen. Door de trage bediening lopen we de door Ron bestelde kaasplank enz. mis, want we hadden nou eenmaal afgesproken om halfzes te vertrekken naar Mahon met Joop en Muriel. Met een bezwaard gemoed lopen we vijf voor half zes terug naar de duikbasis. Daar blijken Joop en Muriel nog hard te werken aan het opruimen. Ach, zo gaan die dingen. Te 18.00 uur gaan we op weg naar Mahon. Joop zet Muriel af bij de Ferry-terminal, waar hun nieuwe aanwinst staat en brengt ons naar de boot. Voor de deur afgezet! De rest van deze dag doen we dingen die we al zo vaak hebben gedaan en waarover ik zo vaak al heb geschreven en waarover ik nog wel vaker zal schrijven. Ik moet nog wel even vermelden dat we nu geheel “alleen” liggen. Alle sjarter- en huurbakken zijn vertrokken!

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s