Dinsdag 12 en woensdag 13 juli 2011

Cagliari 4 en 5 – Marina del Sole

Even goed onthouden: ik schrijf dit bericht op woensdag 13 juli 2011. Ik hield het niet vol: ik gaf gisteren 12 juli reeds de pijp aan Maarten: Barbara Erskine’s “Whispers in the Sand”  is ook niet te lezen. Om de twee bladzijden staan de hoofdrolspelers tijdens een cruise op de Nijl (=de grootste rivier in Egypte) aan elkaars deur te zeuren: is alles OK met jou? Voel je je wel goed? En om de haverklap staat een geest uit het oude Egypte over hun schouder in de spiegel mee te koekeloeren. Bovendien vallen er geen dooien. Neen, dank je wel. Deze gaat meteen weer terug naar de “bibliotheek”. Gisteren ben ik helemaal tot aan het tweede “Water en Licht-paaltje” gelopen om de kraan van onze waterslang open te draaien, opdat Ingeborg een wasje kon draaien. Voor de rest zijn we beiden niet van onze plaats gekomen, gewoon een rustdag onder de Bimini genomen. Het was warm genoeg daarvoor. Beetje om ons heen kijken en een punt zetten achter Barbara E. (dat nam toch wel het grootste deel van de dag in beslag). Bootjes kwamen en gingen. Onze veeltalige Duitse buurman uit Malta (die overigens in Zuid-Frankrijk woont) ging met zijn 45,5 voets Dufour ook weg want zijn passagier wilde wel een dagje varen. Het had wat voeten in aarde: hij bleef een beetje met zijn ene davit (=een soort hijsarm waar je je bijbootje mee ophijst achter je boot) achter een PVC-pijp op ons achterschip, waar onze reddingsjoon (= een lange stok met vlaggetje en een drijver die je overboord gooit naar de drenkeling, om hem of haar makkelijker terug te vinden) hangen, maar het ging net goed. Binnen twee uur was ie weer terug want er stonden drie meter hoge golven (zei hij) en 22 knopen wind, niet prettig. De Med is grillig want deze verschijnselen waren niet voorspeld. De windrichting, Zuidoost, klopte wel. Pas a.s. donderdag, 14 juli, gaat de wind draaien naar Noordelijke en Westelijke (Mistral!) richtingen en neemt dan af tot snelheden van maximaal 10 knopen. Dan willen we vertrekken, een deurtje verder en dan ankeren bij een plaatsje genaamd Villasimius, volgens Fred en Marian van de Kostat schijnt het er erg mooi te zijn. Vandaag, woensdag, moeten we dus nog een dag bijbetalen. Ik hoop dat jullie het nog kunnen volgen. 12 juli, gisteren dus, verstreek in alle rust. Saves hadden we gehaktballen op het menu met gebraden aubergines, gebakken bananen en tomaten. We hielden nog wat gehaktballen over ook voor op brood vandaag, jammiieee! Jammer dat ik in Italie geen goede mayonaise kan vinden. Ook al staat er Calvé op: het is niet te vreten; als ik het proef trekken mijn lippen samen totdat ik er uitzie als Nijntje. Zal wel aan mij liggen. Vandaag, 13 juli, trekken we toch maar weer de stoute sandalen aan en trekken na een verfrissend bad onder “Bart’s Buitendouche” en een sober ontbijt de stad in. We gaan eerst internetten in Café Metzcal in het centrum dan geld halen uit de muur, een gescheurd biljet van 5 euro inwisselen bij de Banco di Italia en vervolgens boodschappen doen in de lokale supermarkt Romana (ik moest even op het kassabonnetje kijken voor de naam) waar we al eerder inkopen deden. Na een lange wandeling, heel niet vervelend ware het niet dat het zo warm is, komen we tot de ontdekking dat Metzcal (nog) niet open is. Volgens het bordje gaan ze om 10.00 uur open. Het is 09.25 uur. Op het plein voor het café gaan we dan toch maar de vrije Wifi-zone proberen en verdomd, het lukt. Ik zie kans, gadegeslagen door diverse locals die langsslenteren, het bericht van 11 juli te plaatsen inclusief foto’s. We kunnen nog twee mailtjes lezen (van Linda en van Fred en Marianne van de Kostat) maar dan is het wel op, de verbinding wordt verbroken. De Metzcal gaat maar niet open. We nemen een bakkie koffie op een naburig terras en wandelen vervolgens naar de Bank van Italie, waar twee geüniformeerde kerels met een Uzi voor de ingang staan. Als ik met mijn vinger naar de ingang wijs en zeg dat we Hollanders zijn begint ie al: No, No, No! Ik geef toe, het kwam wat bedreigend over, maar als ik uitleg dat ik nog niet de uitstaande EU-leningen aan Italie kom innen en het gehavende briefje van vijf tevoorschijn haal, begint hij te glimlachen en maakt ons met gebaren duidelijk dat we naar dat ene loket moeten gaan waar “die kerel” zit te slapen. “Die kerel” sliep helemaal niet want hij begreep meteen wat de bedoeling was en met een nieuw briefje van vijf verlieten wij het kapitale met marmer en gewapend glas bekleedde pand, dat wij niet dorsten te fotograferen vanwege de vele wapens die dominant aanwezig waren. De zon brandt steeds harder en het schaduwhoppen begint weer. Door de galerij langs de grote havenboulevard wandelen we op ons dooie akkertje langs de luxe winkels waar ze onder andere horloges verkopen die 22.400 Euro per stuk kosten.

Het kan hier heel druk zijn, vooral als een cruiseschip Cagliari aandoet. De auto’s razen vlak langs de galerij

Aan het eind van de boulevard, onder een hypermodern gebouw waar ik eergisteren al heb geprobeerd te internetten, is een soort demonstratie aan de gang, precies op de plek waar ik zat. We hebben geen idee waar het over gaat. Het doet allemaal wat zielig en machteloos aan.

Waar die gozer staat te blaten, zat ik gisteren vergeefs te internetten

Ik probeer nog even op een ander, rustiger, plekje in de buurt de vrije Wifi-zone, maar helaas! Op de terugweg naar de haven, zoals gezegd, nog even langs de super waar we vergeten vlees te kopen. Dat wordt dus vegetarisch nassen de komende dagen. Ook niet erg, als het maar lekker is (ik hou mijn hart vast!). In de supermarkt is het heerlijk koel, te koel zelfs, en als je dan naar buiten stapt weet je niet wat je overkomt! Door de dikke warme lucht sjokkend bereiken wij na 20 minuten de boot en hijsen traag de spullen aan boord waarna de Siësta wederom een aanvang neemt. Ik wou dat buurman zijn met zeewater gekoelde airco uitzette! Het ding piest permanent een boogje water naar buiten, wat mij regelmatig aandrang geeft. Niet op letten, alles went. Ik heb een nieuw boek uit de bibliotheek te pakken: “Treasure of Khan”, een “Dirk Pitt – novel”, van Clive Cussler. Een verademing! Hier gebeurt tenminste wat! Binnen 50 pagina’s honderden dooien, typhoons, zinkende schepen en groeiende romances! “De tied vliedt”! Te 19.00 uur gaan we naar de kantine waarin de bibliotheek en het havenkantoor zijn gevestigd. In afwachting van de havenmeester nemen we een wit wijntje en een biertje en lezen onder de grote waaier aan het plafond in tijdschriften over superjachten en supersterren. Als de havenmeester komt en ik zet mij aan zijn bureau verlaagt hij het tarief naar 30 euro per dag. Kijk, het zijn de kleine dingen die het hem doen, maar zo hoort het. In tegenstelling tot alle andere havens in Cagliari ligt deze ook praktisch helemaal vol, elke dag. Het enige dat over deze dag nog vermeldenswaard is dat te 20.45 uur de wind met een klap omsloeg van Zuidoost naar Noordwest en volgens de berichten zal die windrichting nog tot zeker volgende week dinsdag overheersen. Het gaat overigens wel meteen heel hard: 6 tot 7 Beaufort en dat hoeft nou ook weer niet, was ook niet voorspeld. Vlak voor zonsondergang komen diverse vluchten Flamingo’s over die hier dichtbij hun basis hebben, een ondiep zoutwatermeer, net als bij Carloforte. Heel bijzonder dat dat kan vliegen ook nog!

je begrijpt niet hoe het in de lucht kan blijven!

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Een reactie op Dinsdag 12 en woensdag 13 juli 2011

  1. bart en lies zegt:

    hoi luitjes,
    nou willem je hebt een mooi kontje onder barts buitendouche, maar wel lekker zo he, en de hitte dat hadden wij ook de laatste dagen in spanje, we hadden een hitte golf ja ja maar voor hollanders te warm, nu is het hier in nederland echt K weer het waait en regent en als ik de verwachting bekijk blijft het ook even zo wel 2 weken, volgens buienradar dan, we zien wel, we zouden gaan zeilen maar dat stellen we even uit , we hebben besloten om zaterdag even een paar dagen naar bat zijn zus in frankrijk te gaan, hopende daar op beter weer, zij zit in de morvan, we hebben voor 2 nachten in een ibis geboekt, in autun dat is bij haar in de buurt, zal wel gezellig zijn, dan zien we die ook weer even, en als we daarvan terug komen gaan we als het even kan nog varen,
    het is hier avond, en bart is ziek aan het worden, die voelt zich beroerd, neemt een emmer mee naar bed, dat gaat niet goed,
    nou luitjes het gaat jullie goed voor of tegen wind,!!
    gr vanuit een regenachtig edam lies en bart

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s