Zaterdag, 6 augustus 2011

Siracusa 3

Margriet en Edze Veldman van de “Fly Away”, ook een Koopmans-ontwerp maar dan van junior, komen vandaag langs tuffen. We nodigen hen spontaan uit om een keertje bij ons iets te komen drinken. Ook met hen bijkletsen wat precies de bedoelingen zijn over en weer en zo. Zij komen van Griekenland af en gaan na drie jaren Med (te warm) richting “Atlantische” via de zuidkust van Sicilië. Goddammit, weer één die niet hetzelfde doet als wij. Ik kan het niet hebben. We doen boodschappen bij De Spar een iets grotere buurtsuper de andere kant op vanaf de brug waar wij landen, gezien. Ze hebben daar inderdaad iets meer keus. Ik sleep een doos bier, lapjes vlees voor de Cobb en nog wat zware dingen mee terug op onze steekkar van 2 euro uit Ayamonte (met dank aan “Dekker Watersport” aldaar). Het is een hele wandeling in de hitte maar met wat schaduwhoppen hou je de schade beperkt. Je hoeft net geen flesje water mee te nemen op dat traject. Je moet wel uitkijken waar je loopt; voor je het weet trap je met je Jezus-nikes in de hondestront. Ingeborg moet af en toe even uitpuffen maar verder gaat het haar goed af. Het oversteken op zebrapaden in dit land is een avontuur. Zal ik wel of zal ik niet. In Spanje en Portugal stopt iedere automobilist spontaan als je aan de rand van de stoep staat te wachten. In Italië ligt dat anders. Hier is het een subtiel samenspel tussen oversteker en automobilist waar de kleinste aarzeling een dodelijke afloop kan hebben. Je moet duidelijk zijn in je bewegingen en je moet met je attitude duidelijk tot uitdrukking brengen dat het wel degelijk de bedoeling is levend en “aan één stuk” de overkant te halen en dan lukt het meestal wel! Eigenlijk net als in Amsterdam, alhoewel het daar bijna een verloren zaak is, die zebrapaden. Je steekt tijdens het oversteken (v)luchtig je hand op in een gebaar van dankbaarheid voor het stoppen en je krijgt een onbestemde grijns terug. En zo gaat dat hier gewoon. Je went eraan. Ik steek hier wel sneller over dan in Spanje, voor de zekerheid. Met moeite balancerend op de smalle betonnen richel waaraan de rubberboot is afgemeerd krijgen we de spullen erin en varen terug naar de boot. Het is warm. De spullen bergen we op en we gaan lekker zitten rondkijken en lezen onder de bimini op de rand van de kuip onder het genot van wat vloeibare zaken. Vandaag Cobben we iets vroeger en genieten van de door Ingeborg zelf gemarineerde varkenslapjes en kippefiletjes. Moe maar voldaan gaan we naar bed.

is het gaar?

is het lekker?

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s