Zondag, 7 augustus 2011

Siracusa 4

Haaa! Weer een onderneming! We gaan iets doen! We gaan naar een “Parco Archeologico con Teatro Greco e con Amfiteatro Romano”. Dat is een park met archeologische bezienswaardigheden aan de rand van de stad. Je kunt met de bus maar in de tijd die het je kost om uit te zoeken waar die vertrekt en welke je moet hebben kun je er ook heen lopen, schaduwhoppend. Dus bijtijds naar het dinghypark aan de kant. Met de plattegrond van Siracusa in de hand kun je gemakkelijk je weg vinden door de rechttoe rechtaan straten van het iets modernere deel van Siracusa op het vasteland. Het is warm, toegegeven, maar dat kun je hier verwachten in augustus. Met een halfuurtje lopen bereiken we de “site” en kopen twee toegangskaarten van 10 euro per stuk. Binnen de hekken van het betaalde gedeelte van het park zien we direct al een fraai stuk Romeinse geschiedenis.

Romeinse pisbak, staat daar (ik ken mijn Latijn)

Het bulkt hier van de oude, uitgehakte stenen en/of rotsen waar in de oudheid kennelijk iets efficiënts mee werd gedaan. Je kunt gidsen inhuren maar die spreken alleen Italiaans of zeer gebrekkig een andere taal, waar het Nederlands vanzelfsprekend niet bij hoort. We gaan lekker op ons eentje genieten van de oudheden. Het klapstuk van de bezienswaardigheden hier is het Griekse theater.

is Ingeborg nou zo bruin of dat theater zo bleek?

je kunt ’t hier niet goed zien, maar helemaal bovenin zijn de skyboxen in de rots uitgehouwen

We scharrelen een beetje rond over de 2500 jaar oude tribunes en verbazen ons over het werk dat moet zijn verzet om dit allemaal gestalte te geven. En nog wel zonder slaven, want de Grieken geloofden niet in slaven! Er was waarschijnlijk wel een soort hiërarchie binnen de klassen, want boven langs het theater zijn allemaal grotten met rustbanken en baden, die inmiddels een wat grove uitstraling hebben, uitgehouwen.

zo zaten destijds de minnaressen ook te wachten tot het pauze was; de kleding was dan iets luchtiger, denk ik

Ik vermoed dat dit de “sky-boxen”, zoals je die ook wel in de “Arena” van Ajax vindt, waren voor de meer bemiddelde Griekse burgers van die tijd. Ik zie het al voor me: hoe ze even tijdens de pauze in de voorstelling zich terugtrokken om een “doppie” te doen en na een bad met een schijnheilig gezicht weer plaatsnamen op hun logeplek! Het oor van Dionysos, een grot van onwaarschijnlijke vorm en afmetingen is ook heel apart.

de ingang van het oor is 23 meter hoog

wonder der natuur

Ingeborg op weg naar de uitgang

Volgens mij hebben ze dat in de rots uitgehouwen maar volgens de folders is het toch echt een “freak of nature”! Niet te geloven. Je moet het gezien (en gehoord) hebben. We wandelen terug naar de hoofdingang, nemen een koffie met een puddingbroodje en kijken nog even in het Romeinse amfitheater dat overwoekerd is door planten, gras, onkruid en weetikveel.

Martin, je kunt hier je hart ophalen (als vrijwilliger)!

Dan hebben we het wel weer gezien. Het is allemaal drukinktwekkend als je er bij stilstaat, maar het is ook erg warm en dat vreet energie. Via een andere route hobbelen we richting haven waarbij we nog een bezoek brengen aan de “grijze ui”, een betonnen kerk die is opgericht in 1953 toen daar een klein meisje op haar kamertje echte tranen zag komen uit de ogen van de heilige maagd Maria, die in een lijstje in haar kamertje hing! Een geweldig verhaal! Hoe is het mogelijk! De kerk zelf, de Santuario de la “Virgen de las Lagrimas”, is een wanstaltig produkt van een krankzinnige architect met een ongeëvenaarde wansmaak. Het hele ding is donkergrijs geschilderd van binnen. Het lijkt wel een mislukte atoomschuilkelder. Midden op de vloer met stoeltjes eromheen ligt “een stuk Romeinse opgraving” en de galerijen eromheen zien eruit als een ondergrondse parkeergarage (er kunnen volgens mij heel veel auto’s in). Overal om je heen kun je de bewijzen van betonrot zien. Ik geef dat ding geen 40 jaar meer! Afgrijselijk!

hoe bedenk je het, hè?

mooie op- en afritten voor de auto’s

dat zie je maar 1 keer in je leven: een grijze ui met een parkeergarage eronder

Na een paar fotootjes, dat wel, vluchten we terug naar de haven. Te 12.30 uur zijn we alweer t.a.b. (=terug aan boord) en het blijkt flink te waaien. We komen niet droog over en de wind neemt nog toe vanuit het Zuidoosten.

het waait pittig; linksboven de “Fly Away”

daar in de verte schijn je rustiger te liggen

Veel boten gaan ankerop en varen naar de zuidkant van de baai om rust te vinden. Ik heb daar geen zin in, we zijn wat gewend en lezen stug door. Ik hijs wel het bootje op aan een val aan de mast want het klappen achter de boot wordt onhoudbaar: hij gaat wel een meter in de golven op en neer! Als je je aan dek wilt verplaatsen moet je je goed vasthouden want de golfbeweging is onvoorspelbaar. Zo ideaal is het nu dus ook weer niet hier. We gaan evengoed Cobben in de kuip: omelet met ham en mozzarella-kaas, een laatste stukje gemarineerde kipfilet en een gebraden banaan met chocolade en rum erin. Dat is smullen! Pas in de loop van de avond neemt de wind een beetje af en wordt het water rustiger.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s