Maandag 15 en dinsdag 16 augustus 2011

Marina di Ragusa – Comino (Blue Lagoon)

dag datum Wind Weer
Maandag en Dinsdag 15 en 16 aug. 2011 West tot Zuidwest 2 – 4 B Bewolkt; snags volle maan en volledig zicht
vertrek aankomst logstand motoruren
15 aug. 19.30 uur 16 aug. 08.30 uur 4868,7 trip: 53,2; kan wel kloppen 3770,53 (5 uren)

We gaan de 74 euro volledig benutten: niet vóór 12.00 uur weg. De tanks worden gevuld, nog wat wasjes gedaan, de boot afgespoeld en we drinken koffie. Ondertussen wordt knalvuurwerk afgestoken waar we vreselijk van schrikken; die knallen zijn niet normaal meer! Het lijkt wereldoorlog 3 wel! Wij begrijpen daar niets van, maar hier is het kennelijk heel normaal. Ik moet terugdenken aan Noordwest Spanje waar we ook van dat soort zinloze knaldagen meemaakten. We maken lopend een verkenningstocht door Ragusa; eens kijken of we hier wel een winter zouden willen rondhangen. Ik moet zeggen dat het er niet gek uit ziet. De boulevards lijken splinternieuw en best wel smaakvol vormgegeven.

mooie, lange boulevard

De stranden liggen vol met blote lijven. Het is erg druk, mannetje aan mannetje. Het is een doordeweekse dag en toch is het stervensdruk. Wel gezellig. De boulevard loopt erg ver door. Op een gegeven moment slaan we linksaf “het dorp in”. De straten achter de boulevard zijn niet echt fraai. Hier ook alweer het vaste gegeven: zwerfvuil op de straten waar geen hond zich druk om maakt. We komen op een pleintje waar veel mensen rondhangen, voor het merendeel locals, is onze indruk, die de schaduw van de bomen op het plein opzoeken. Er zijn winkeltjes, broodwinkels, een supermarkt (ARD, niet duur!), geldgaten in de muur en er is een postkantoor; wat wil je nog meer! Het stadje biedt weinig historisch en cultureel uitzicht. T.a.b. (=terug aan boord) nog een bakkie en tijd rekken tot 12.00 uur. We besluiten niet naar Porto Palo terug te gaan maar buiten de haven te ankeren tot de avond en dan over te steken naar Malta! Maar eerst even tanken bij de moderne pomp in deze moderne haven. De prijs van de diesel (1,59 euro) beperkt het aantal liters tot 50 (ik wilde 100 tanken, maar ja “the price was not right”). Het is ongewoon druk met bootjes die in- en uitvaren. Wat is dit? Buiten de haven, zo’n 200 meter voor het strand gaan we voor anker in 4 meter water. Het is behoorlijk onrustig door de deining en het langsscheurend Siciliaanse botenverkeer. Maar wel gezellig. Als we eenmaal liggen hebben we het door: er is een processie aan de gang, dit is een regionale/nationale feestdag. Vandaar de drukte op de stranden en in de haven. Op de boulevard wordt een standbeeld van een heilige of zo iets richting jachthaven gedragen, voorafgegaan door een fanfarekorps en een legertje in het wit geklede personen van de geestelijke kunne. Zij schepen zich in op een groot vissersschip dat het standbeeld vervolgens langs het strand vaart en een rondje maakt op zee.

het standbeeld wordt op zee rondgevaren

heksenketel

Ondertussen waren wij door de varende autoriteiten reeds gesommeerd het anker op te halen en weg te wezen. Door de taalbarrière leek het allemaal wat onaardig maar ze bedoelden het goed, daar ben ik van overtuigd. In mijn onnozelheid ging ik ook maar een beetje meevaren, maar dat is toch lastig met zo’n zware bak tussen al die dartelende plastic bootjes. Ik hield me verder maar afzijdig en toen het zooitje om de havenhoofden heen de andere kant opvoer, gooide ik het anker weer uit. Het was toen tijd om nog even met Linda te schijpen. Altijd leuk om dat te doen; er wordt niet zoveel bijzonders gezegd, eigenlijk, maar het gaat erom dat we elkaar weer een keer zien en we hebben wel veel lol over elkaars gelaatsuitdrukkingen. Ik eet niet veel, te zenuwachtig. Te 19.30 uur gaat het anker op en steken we de neus in de richting van Malta. De zon begint al aardig de boel minder te verlichten. De zeilen worden gezet en de motor gaat uit. Ik neem me heilig voor de motor zo min mogelijk te gebruiken. Er staat wel wat wind. Het gaat niet hard: tussen 2,5 en 3,5 knopen per uur. Dat maakt ons niet uit want de afstand is niet zo groot en we zullen dan in de ochtenduren bij de eilanden aankomen. De maan verlicht de zee, zelfs vanachter de wolken, zodat het lijkt of het daglicht is!

hij lijkt klein, de maan, maar hij schijnt goed bij vannacht

Ook nu weer draaien we wachten. Om de twee uur lossen we elkaar af. Dat werkt prima, ook al maakt Ingeborg zich af en toe wel zorgen over de lichten van passerende schepen. In het begin is de zee tamelijk ruw terwijl de snelheid tegenvalt, maar later verandert het golvenpatroon in een “lieflijker” ritme. De hele nacht blijft het waaien. Pas rond 06.00 uur, als Gozo al duidelijk in zicht is, neemt de wind af en moet de motor bij om het klappen van de zeilen te voorkomen. Dit was een nachtelijke zeiltocht die we in de boeken bijschrijven om nog een keer te doen! Heerlijk rielekst, best vermoeiend maar uitstekend te doen. We passeren Gozo en varen naar de “Blue Lagoon”, na even gekeken te hebben in de twee baaitjes op Comino die voor de Blue Lagoon liggen.

we passeren Gozo en gaan de westelijke doorgang tussen Gozo en Comino in, naar de Blue Lagoon

Je moet daar eigenlijk met een lijn naar de kant voor anker gaan en zover zijn we nog niet. De rotsbodem boezemt ontzag, om niet te zeggen: angst, in bij Ingeborg. Misschien later. Het water is hier ontzettend helder. Op twintig meter kun je de bodem zien! De Blue Lagoon maakt op ons de indruk dat het klein is, niet teveel boten kunnen hier ankeren. Dat had je gedacht!

ze liggen bot boven op elkaar, niemand maakt zich er druk om

Aarzelend laten wij bij nog een paar boten het anker vallen in het lichtblauwe water met de witte zandplaat. Het water is rustig want het is pas half negen. Dat wordt een uur later wel anders. Van alle kanten stuiven speedboten, Turkse Gulets, motorboten, alles in alle soorten en maten naar deze plek om hun klanten af te zetten, die vervolgens onder de parasols aan de kant gaan liggen of rond de geankerde boten te water springen of boven op de boten op disco-muziek gaan dansen.

weer een lading Engelse (meiden) voor de Blue Lagoon

daar liggen ze, onder de parasollen

als je de andere kant opkijkt zie je dit: de stad Mgarr op Gozo

Gezellig, man! Een drukte van belang, de gehele dag tot een uur of 19.30 uur. Ondertussen vermaken Ingeborg en ik ons ook door met borstel en plamuurmes het onderwaterschip te lijf te gaan. Het gaat ons steeds gemakkelijker af. Vooral als het water zo mooi helder is! Toch lukt het maar niet om het hele onderwaterschip vrij te krijgen van aangroei. Ingeborg ziet op de bodem een duikbril liggen. Het is 8 meter diep en ze wil ‘m toch maar niet opduiken. Ik probeer het en tot mijn stomme verbazing lukt het zonder enige moeite! Bij deze actie verlies ik mijn plamuurmes en we zoeken beiden drijvend aan de oppervlakte de bodem onder de boot af. Verdomd! Ingeborg ziet ‘m liggen en ik duik ‘m op! (Twee pogingen). Zoals gezegd: na 19.30 uur wordt het rustiger. We blijven gewoon voor anker liggen. Tistoch graties. Te 21.30 moe maar voldaan naar bed.

de zon gaat onder achter Gozo; vanuit de Blue Lagoon gezien

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s