Zaterdag, 20 augustus 2011

Msida Marina 3

Onderweg naar Malta kregen we al een paar keer de naam en het telefoonnummer van ene Peter Kok door, een Nederlander die hier meer dan twintig jaar woont en sinds een jaar met nog 350 booteigenaren mede-eigenaar is van de Msida Marina, voorheen een haven van de (stads?)regering van Malta. Hem hebben we gebeld en hij komt meteen naar ons toe. Een grote kordate kerel van in de zestig die ons overal antwoord op kan geven en bij praktisch alles kan helpen. Zo geven wij hem onze polyester BP-gasflessen mee die hij zal laten vullen, hij levert ons een Vodafone dongel met een tegoed van 7 euro voor een week en hij kan desgewenst tegen een kleine vergoeding per dag komende winter ook op onze boot passen als wij naar huis gaan. Hij kan ook onderwaterverf regelen; sinds kort mag je zelf weer op de werf van Manoel Island je boot schilderen (er kwam niemand meer dus het ingestelde zelfwerk-verbod werd gauw opgeheven). Hij gaat een offerte regelen voor het uithijsen etc. en voor de verf (Trilux). Van hem hoor ik ook dat je in de Med niet met een wit onderwaterschip moet gaan varen, maar het liefst met een zwart! Nooit geweten (of erover nagedacht zelfs), vandaar al dat koraal onder de boot. We zullen contact blijven houden met Peter. Wij gaan weer boodschappen doen in de Gala en kopen voor 158 euro. Dit wordt gratis bezorgd bij de boot! Als we terugkomen op de boot ligt de dongel al onder de buiskap. Die doet het niet. Peter ge-SMS’t. Hij komt meteen. Dan blijkt dat ie het alleen buiten doet (de TIM dongel uit Italie deed het binnen wel!). Peter weer weg. Ik doorcomputeren. Na een uurtje of: geen verbinding meer, ook buiten niet. Geen zin meer. Morgen verder kijken. Het toilet speelt weer op: hij zuigt lucht en spettert het water uit de pot. Uit elkaar halen maar weer. Het strontuitlaatventiel zit helemaal vol met dikke kalkscherven, gaat niet meer open. De kalk was nog uit de slang bovenop de pomp gevallen, had ik ook moeten schoonmaken, vergeten. Weer in elkaar, doet het nog niet. Zuigt lucht (ik ook!!!). Tot drie keer toe alle bouten en schroeven aandraaien en dan doet ie het eindelijk naar behoren. Hèhè, eindelijk. Nog steeds windstil en heet. Saves is het feest op de kade, ze zijn twee dagen bezig geweest de boel op te bouwen. Ze zijn trouwens ook al dagenlang met tussenpozen de gehele dag en avond knalvuurwerk aan het afsteken. Aan de jongen die de boodschappen kwam brengen vroeg ik of er oorlog was uitgebroken met Libië bijvoorbeeld. Nee hoor, het is feest, zei ie. Je schrikt je werkelijk lam elke keer en na verloop van tijd krijgt het iets sinisters. Knettergek zijn ze hier. Op de kade is een muziekpodium waar de hele avond zangeresjes en buikdanseressen hun best doen. Wij lopen erheen; je moet wel, zo’n herrie is het. Sommigen zijn best goed. Er zijn uiteraard verkoopstands met de meest uiteenlopende producten. Op de breakwater, vlak voor de boot krioelt het van de mensen die daar zitten te drinken, eten, lachen, schreeuwen, de boel te vervuilen. Een paar buurboten maken in hun kuip ook veel herrie. Hier moeten we nog aan wennen. Het was een drukke(nde) dag.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s