Dinsdag, 6 september 2011

Malta – Medemblik

Het is half vijf als we wakker worden. Het is donker en het is warm binnen en het is een puinhoop met alle spullen die we van dek gehaald hebben en binnen gezet: een anker tegen het aanrecht, een tobbe met touwen in het gangpad en ga zo maar door. Tot het laatste moment lopen we in onderbroek rond, de boel op te ruimen, toilet te maken en een half sinaasappeltje te eten. Met tegenzin trekken we de lange spijkerbroeken aan die in Nederland momenteel hard nodig zijn. De sokken trek ik in Nederland wel aan; voorlopig loop ik op blote voeten in mijn sandalen. Te 05.20 uur laat ik de bagage en het laatste vullis naast de boot zakken, sluit de boot af en zak de ladder af. Deze leg ik een eind uit de buurt tegen een muur. In het wachthok van de security guard bespeuren we nu ook beweging. Zou die hebben liggen slapen? Buiten het werfterrein gaan we wachten op de taxi. Stipt om 05.30 uur komt ie: het blijkt Peter Kok zelf te zijn! Hij zegt: we hebben nu al zoveel ellende gehad, we moeten maar geen risico meer nemen, dus breng ik jullie zelf maar naar het vliegveld; dan weet ik zeker dat het goed gaat. Onderweg vraag ik hem of het ooit is voorgekomen dat een boot van zijn luciferstokjes valt? Nog nooit in de twintig jaar dat ik hier woon, zegt ie! Als het waait loopt het werfpersoneel voortdurend de stutten te controleren. Goed, hoeven we ons niet druk te maken. Na een minuut of twintig zijn we op de luchthaven en bedanken Peter voor de service. We komen moeiteloos door de douane en hangen tot kwart voor zeven rond bij Gate 2. In het vliegtuig vinden we een plek vóór de motor. Precies op tijd vertrekt het vliegende warenhuis. Achter ons hebben twee jonge Maltekers, een manspersoon en een diep gedecolleteerd vrouwspersoon met een ring door haar neus, plaatsgenomen die duidelijk gebukt gaan onder de symptomen van ADHD en wij gaan gebukt onder de gevolgen daarvan. Ze kakelen de gehele weg op ongegeneerde wijze hun Arabische taaltje,  gelardeerd met steenkolen-engels, terwijl ze voortdurend over elkaar heen hangen, achterstevoren gaan zitten, hard lachen, met het klaptafeltje klappen en tegen onze stoelen aan bonken.

rechtsboven is Manoel Island nog net te onderscheiden

Gelukkig duurt dat maar 2 en een half uur en dan landt de 737, waggelend vanwege zijwind, op luchthaven Eindhoven. Onderweg zat ik te zweten, ook omdat ik aan de zonkant aan het raampje zat, maar het uitstappen geeft ons een klap tegen de Kanis. De temperatuur is minder dan de helft van die op Malta en de wind is nog een extra verkillende factor. Daar loop ik dan op mijn blote Jezus-nikes en in mijn T-shirt. Linda is er al om ons met onze auto op te halen. Ik mag rijden. Meteen maar in het diepe. Na anderhalf uur zijn we in Amstelveen, eerst even tanken en dan naar de flat waar Ricky al bezig is met het down-loaden van E-books (Ingeborg weet het nog niet, maar zij krijgt 2 E-readers voor haar verjaardag, dan zijn we van die boekenbende af). Na de koffie gaan wij weer op pad, eerst naar ons huis om naar de wasmachine te kijken, waarvan het deurtje niet meer opengaat. De huurders zijn niet thuis. Ik had onze komst wel aangekondigd en er zou iemand zijn. Het probleem lijkt te zijn veroorzaakt door de huurders zelf; de deurhandle is afgebroken maar met een schroevedraaier kun je het slot toch openkrijgen. Ook weer opgelost. We gaan het ze morgen wel even uitleggen. Op naar Ma! Een hartroerend weerzien! Ze is helemaal gezond, maar wel 91 dus alles gaat niet gemakkelijk meer. Ze heeft nog een haring in de koelkast liggen! Die mag ik hebben! We drinken thee en kletsen wat af. We zullen haar nog vaak zien. Ik bel Marijn om te vragen wat hij wil eten. Hij zegt: jullie kunnen toch niet zo goed koken? Ik doe het wel. Zal ik nassi bakken? Dat is goed. Bij de Deen in Medemblik kopen wij Nassi-groenten en nog wat dingen. We hebben Marijn bijna een jaar niet gezien, dus dit weerzien is ook heel bijzonder. Het wordt een gezellige avond met nassi, bier en voetbal op tv (Nederland wint van Finland). Marijn moet morgen om 06.00 uur op want hij moet het schip (de Hr Ms Middelburg) om 07.15 uur “opengooien”, dus gaan we vroeg naar bed (half twaalf).

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Een reactie op Dinsdag, 6 september 2011

  1. ron en kitty zegt:

    hoi vakantiegangers,

    welkom in het fijne natte vol van storm en koude Nederland.
    Ik hoop dat jullie tentje veel bescherming geeft tegen deze hollandse omstandig heden.

    groet Ron en Kitty

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s