Dinsdag, 4 oktober 2011

Amstelveen – Eindhoven – Manoel Island (Malta)

Wooaaah! Ik schrik me een ongeluk. Te 05.15 uur gaat de wekker! Het is stikkedonker. Ik ga snel douchen. Ingeborg niet, die is niet vies. Arme Linda wordt ook wakker. Haastig smeren we broodjes pindakaas voor onderweg en dan stappen we de deur uit, nagezwaaid door Lin. Zij gaat nog even een paar uurtjes in d’r eigen bed liggen. Wij lopen naar de metro, waar we twintig minuten moeten wachten. Het is uiteraard nog niet druk. Op station Amstel begint het daarentegen al “aan te lopen”. De trein van 06.45 uur is stipt en redelijk vol. Tamelijk oncomfortabel zitten we ergens op de eerste verdieping tussen de forensen. Het is doodstil op het geritsel van Spits- of Metropagina’s na. Toch gaat de tijd snel als je eerst zo’n saaie “Spits” leest en vervolgens je ogen dicht doet. We zijn anderhalf uur te vroeg op het vliegveld Eindhoven. Een halve koffie van 2,50 euro in een papieren beker maakt ons nauwelijks wakker. Te 10.15 uur zijn we in de lucht. Hoe zuidelijker we komen hoe geringer de bewolking. Op een irritant hoestende Maltese moeke achter mij na heb ik weinig last van medepassagiers. We zitten comfortabel met z’n tweeën op drie stoelen. Bij Malta duiken we een dicht wolkendek in maar daaronder schijnt de zon weer. Ingeborg maakt fantastische foto’s van het aanvliegen van het eiland en het vliegveld.

dit moeten de Alpen wezen of zo

van onderen genomen

Valetta met Manoel Island rechts boven het midden

de baai van Marsaxklokk (of zoiets)

dit is geloof ik ook een stukje van de Marsaxklokkxs baai

Na een probleemloze landing te 12.45 uur vinden we een bus (“X2”) die ons langs de boulevard naar Manoel Island zal brengen. We stappen te 13.00 uur in en arriveren in Sliema, ergens op de boulevard te 14.30 uur! De busrit op Malta duurt dus een uurtje korter dan de hele vlucht van Eindhoven naar Malta. De chauffeur schreeuwt bij elke halte of er nog iemand wil uitstappen en af en toe maakt hij ruzie met een passagier. Wat een malloot. Heel amusant allemaal. Als we met onze koffertjes het werfterrein oplopen worden we warm welkom geheten door de security-guard die onze pasjes wil hebben. De boot staat nog overeind, godzijdank. Eén paaltje staat los. Zien we morgen wel. Aan dek staan twee grote waterplassen aan bak- en stuurboord. Eigen schuld. Ik had moeten zeggen dat de boot meer achterover moest worden neergezet. Vervelend is wel dat de bakboord watertank openstaat, de dop ligt er naast! Zal ik ook wel zelf gedaan hebben. De inhoud van die tank is dus gemengd met regenwater. Onwennig gaan we aan de slag. De koffers worden geledigd en opgeborgen (door Ingeborg) en we zuigen het overtollige water aan dek overboord.

het kreng zuigt niet goed; Ingeborg kan het beter

Daarbij geeft de pomp uiteindelijk de geest, goddammit. Ingeborg gaat aan de slang zuigen en hevelt de rest overboord. Ondertussen is het aardig warm. De thermometer in de kajuit geeft 27,5 graden aan. Waren we maar in Nederland. Terwijl we bezig zijn horen we roepen: “Wing IV”!!! Daar is Peter Kok.

even bijpraten

Het blijkt dat de boot van zijn zoon, J.P., vlakbij ons staat en geheel geschuurd klaarstaat om boven en onder water te worden geschilderd. Peter is daar al een tijdje druk mee. We kletsen even. Hij zal morgen weer de Vodafone dongel meenemen en ook de bestelde Trilux ( = antifouling = aangroeiwerende verf) afleveren. Morgen ga ik aan het werk. Voor de rest van de dag leggen we de elektra-kabel en de waterslang uit (die het niet doet want wij staan precies op het punt waar de waterdruk tot 0 atmosfeer is afgenomen) en we hangen wat rond, een beetje lezen en zo en over het werfterrein wandelen.

even uitrusten met wat superjachten op de achtergrond

Na het avondeten (minestrone-soep met toast besmeerd met smeerkaas) maken we een wandeling richting St. Julian. Het blijkt daar heel gezellig te zijn met leuke straten, terrasjes en een fraaie boulevard. We zijn een beetje moe. Te 22.00 uur wandelen we vanaf de boot naar het toiletgebouw 500 meter verderop.

het toiletgebouwtje

Tandjepoeten, poepen, piesen en weer terug wandelen. We komen in het donker langs een betonnen bak waaruit een melkachtige natte en vooral gladde cementsubstantie op het nieuwe beton van de winterstallings-uitbreiding is gelopen en waarnaast Ingeborg nu een akelige ruggelingse doodsmak maakt. Ze komt op haar stuitje terecht en slaat met haar achterhoofd op het beton. Jezus! Gelukkig kan ze weer opstaan (ze heeft een hard hoofd) maar wel met een smerige broek en shirt, terwijl de smurrie natuurlijk ook in heur haar zit. We maken rechtsomkeert naar het toiletgebouw waar Ingeborg zich “in de dames” uitkleedt en onder de douche gaat, terwijl ik haar kleding probeer uit te spoelen. Wat een opwinding allemaal! Gelukkig lijkt het goed af te lopen. Met alle luiken open gaan we naar bed. Omdat het sogges behoorlijk fris was vanmorgen wordt het dekbed weer in gebruik genomen. Ik probeer te lezen op de iPad maar dat lukt niet: ik ben meteen weg.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s