Zondag, 9 oktober 2011

Manoel Island Yacht Yard 6

Het is 19.55 uur. Ingeborg zegt dat ik de muziek niet zo hard moet zetten omdat door de dreun in het schip de stutpaaltjes misschien los gaan staan. En dat terwijl het windkracht 8 tot 9 om onze oren loeit. Ik heb al verschillende malen de paaltjes geïnspecteerd en ze staan nog muurvast. Ik sta er wel van te kijken! Vandaag is zondag maar niet kwa weer! Er scheurt veel bewolking door de lucht over Malta en de windvlagen en regenbuien zijn niet van de lucht. Ook vannacht ging het reeds tekeer: het is gewoon koud buiten als ik te 03.30 uur (snags dus!) naar het toiletgebouw loop voor een belangrijke boodschap. Sogges, als ik eindelijk met mijn zere rug opsta, moet ik voor het eerst een lange broek aan en een vest over mijn T-shirt. Ik wacht nog even met schilderen tot de boel een beetje opdroogt. Te 09.30 uur kan het wel weer. Ingeborg vindt in de voorraad voor mij een oranje weggooi werkoverall die de warmte binnen houdt en de verfspatten buiten. Het onderwaterschip verandert van wit in zwart, een uitermate bevredigende ervaring.

voor je kijken, knul!

niet goed voor je rug, knul

Ik moet bij iemand in de buurt 6 verfrollers lenen want ik was gisteren te laat bij de winkel. De betreffende Maltoos is bijzonder hulpvaardig en hij hoeft ze geeneens terug te hebben. Hij krijgt ze morgen natuurlijk wel, dat snap je. De zwarte Trilux dekt uitstekend. Ik smeer er dan ook een dikke laag op. Te 14.30 uur ben ik klaar. De luns sla ik over vandaag. We gaan wandelen in Sliema, de stad achter de boulevard. Het is niet te warm dus dat kan prima. We komen langs de eendenboerderij met de kannibalistische eenden. Ingeborg is zeer nieuwsgierig en hoopt op een nieuwe “voorstelling”. Jammer dan, er is geen kuiken meer te bekennen. Ze zijn vannacht allemaal opgevreten door hun vader of moeder denk ik.

ze zitten er vredig bij maar elk moment kan de oorlog uitbreken

Ingeborg von deze wel leuk

laat de fraaie achtergrond u niet bedriegen

In Nederland zou een dergelijke inrichting onmiddellijk worden gesloten en in dit geval zeer terecht. We lopen verder langs de weg en de brug over naar de boulevard. Het lijkt wel of we over een vuilnisbelt lopen.

ligt er al jaren

Ook de boulevard en de trottoirs aan de overkant zijn vergeven van het vuilnis dat achteloos tegen de gevel aan gezet of gegooid wordt, of in de goot langs de stoep. In elke berm, elk plantsoen, op alle trottoirs liggen plastic flessen, platgetrapt, verpakkingsmateriaal, kranten, etensresten, sigarettenpeuken, hondestront, noem het maar op.

bah, vies

Overal liggen plastic vuilniszakken, vaak kapotgescheurd en de rotzooi op straat verspreid. Het is werkelijk onvoorstelbaar wat een minachting de Maltezers voor zichzelf en elkaar hebben door zo te leven. Ik denk dat het toerisme op Malta een “boost” zou krijgen als hier meer mensen dan de twee of drie inwoners van Sliema die nu zelf hun straatje schoon houden, want meer zijn het er voor volgens mij niet, de handen uit de mouwen zouden steken. Op de boulevard maken we veel foto’s van de vergezichten op de haven.

In de verte ligt de zee

We steken over en wandelen door de rechte straten omhoog de stad in, in de richting van een kerk die we vanuit de verte hebben gezien en onderweg komen we een en al armoe tegen: lege winkels en vervallen gevels.

jammer

ook jammer!

De kerk zit op slot want het is zondag, zie je. Het ding staat majestueus te wezen in een onooglijke straat.

deze kerk………

……..staat in deze straat

Via wat zijstraatjes komen we weer op de boulevard waar het een stuk gezelliger is (ondanks de vullis). In een soortement van snackbar kopen we twee Kaas-Ham dingen voor twee euro totaal, want we hebben nu wel honger. De smaak gaat wel, een beetje laf en klef maar je moet niet zeuren als je maar twee euro betaald hebt. Dat we dit allemaal mogen meemaken! Als we de eendenboerderij gepasseerd zijn komt Peter Kok aanrijden, die een rondje langs “zijn schepen” aan het maken is. Hij heeft nog een tip en gaat mee naar de boot om zijn watertite op te halen die hij eergisteren vergeten was. Morgen zien we hem weer. De wind neemt ondertussen toe. Het daglicht wordt minder en het begint te onweren en te bliksemen. De zondagse telefoontjes met Ma, Linda en Marijn worden ook nu weer niet vergeten. We hebben hen nog geen week geleden gezien en gesproken maar dat maakt niet uit; altijd fijn om ze weer te horen.

onheilspellende luchten

De wind neemt nog meer toe tot 8 of 9 Beaufort. Dat kan hier zomaar! Een hagelbui kan er ook nog wel bij. Te 19.40 uur smeer ik toch nog een laag antifouling op de plekken waar morgen de paaltjes tegenaan moeten worden gezet door de werfjongens (er werken hier geen werfmeisjes, zoals op Hemmeland, Monnickendam). Het is dan al hartstikke donker en ik zie geen donder met die skibril op. Ik doe het deels op de tast. Ingeborg weigert om eten te maken vanavond (ze zit namelijk in een papieren boek te lezen) dus bak ik twee eieren met plakken kaas en tomaat en doe die met peper en zout op twee geroosterde boterhammen, lekker hoor! Terwijl ik in de kuip zit te eten zie ik een vent schaamteloos staan te pissen in de bosjes aan de overkant van de weg vlak achter de poort van het werfterrein. Ingeborg, op weg naar het toiletgebouw, zag al eerder een arbeider op het gloednieuwe botenparkeerterrein tegen een container staan te pissen, terwijl 100 meter verderop een toiletgebouw klaarstaat alwaar men zich kan ontlasten. Ik bedoel: zou ik nou ook snags gewoon mijn zeik onder mijn boot mogen laten lopen zonder dat iemand er wat van zegt? Ik denk het wel.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s