Dinsdag, 11 oktober 2011

Manoel Island Yacht Yard 8

Heb je weleens geprobeerd om te 06.35 uur in het halfduister 500 meter hard te rennen over een betonnen botenparkeerplaats naar een toiletgebouw terwijl je tijdens die actie je billen probeert samen te knijpen? Ik wel. Vanoggend. Geprobeerd. Te 07.15 uur lig ik weer, schoon van binnen en buiten, in bed. Zucht. Maar dat kan niet lang zo blijven want ik moet aan het werk. Vandaag smeer ik de laatste zwarte laag Trilux onder de waterlijn. Als ik daarmee om kwart voor twaalf klaar ben staat het zweet me in de Croqs en ben ik in totaal 10 liter antifouling lichter. Ik verzamel de spullen die ik donderdag nodig heb voor het kielmidzwaard in een oude boodschappentas van de Deen (Ingeborg weer janken natuurlijk omdat er nu zwarte verfvlekken in zitten) en ga mijn (rug)wonden likken. De wind is afgelopen nacht gelukkig  gaan liggen en dankzij de stalen pootjes hebben we goed geslapen. Overdag waait het wel iets maar in de zon is het ouderwets warm. Gelukkig maar; we begonnen al te twijfelen. Peter Kok schuurt de romp van de boot van zijn zoon. Norman (die van de keggen) zien we rondscheuren met de botenlift; een echt manusje van alles, die man. Enigszins uitgerust begin ik aan de volgende klus: het terugplaatsen en aansluiten van de brandstofhevelpomp. Ik heb hem zelf gerepareerd na een uren durende zoektocht naar een nieuw impellertje. Gelukkig is hier een winkel die Jabsco pompen verkoopt en andere dingetjes: International Marine. Die hebben zo’n impellertje en voor 22,50 euro mag ik mijzelf de nieuwe eigenaar ervan noemen (je moet twee keer kijken voor je het dingetje ziet, zo klein is het! Ik denk dat een grote impeller voor een waterpomp hier 225 euro kost?!). De pomp werkt nu weer prima en omdat ik een stuk metalen ommanteling van een brandstofslang tussen de pomp en het dieselfilter heb weggehaald geeft de “Hull Isolation Control” aan dat alles nu weer in orde is qua sluiting op de romp! Een bonus! Om een en ander te vieren gaan we na de middag uitbundig met z’n tweetjes boodschappen doen bij de Gala. We zorgen ervoor dat we (dik) boven de 100 euro komen zodat ze de zooi gratis bij de boot komen afleveren. Nog een laatste maal mijn rug vern..ken door de boel met een touw en een haak aan boord te hijsen en ik kan om me heen gaan zitten kijken. Dat bevalt niet zo goed. Ik kan de security guards en het wachthok wel uittekenen. Dan maar een stukje wandelen in T-shirt en korte broek (jaaa, jongens en meisjes thuis: dat kan hier nog, hoor!). We willen Manoel Island verkennen, onze buurt dus. Daar krijgen we meteen spijt van. Nog afgezien van het feit dat twee wegen zijn afgesloten met slagbomen en borden verboden toegang met de mededeling dat “we zijn hier aan het werk en hopen dat we u in de toekomst een fraai herbouwd en gerestaureerd bla bla bla” en: “sorry voor het ongemak”, treffen we een onvoorstelbaar, werkelijk ongelooflijk grote vuilnisbelt aan. Waar je ook maar kijkt: elke berm, plantsoen, stoep, hoek, boom is bezaaid met afval. Welk een niet te peilen cynisme en onverschilligheid wordt hier aan de dag gelegd?! Wat is dat voor een volk?!

als je goed kijkt zie je de mast van onze boot

alles wat leeft en groeit en ons altijd weer boeit (naar: dr. Fop I. Brouwer)

ze mogen dat gras achter dat hek wel eens maaien

Na twee keer de neus te hebben gestoten in doodlopers keren we om en lopen terug naar de brug die de verbinding vormt tussen Manoel Island en de boulevard van Sliema en slaan dan de weg in richting Manoel Island Yacht Marina om bootjes te kijken. En passant komen we langs een verwaarloosd restaurant met interessante uitzichten.

prop ’t maar in de palm

hier was nog een plekje dat ingevuld kon worden

Nou ophouen maar. Vanaf nu zien we alleen maar lieflijke bootjes zoals deze:

Maltees ontwerpvernuft: simpel en doeltreffend vaartuig voor de korte afstand

en deze:

Hollands ontwerpvernuft: gebouwd bij Oceanco, voormoedelijk voor Stephen Spielberg

Ingeborg gelooft niet dat dit een privé-jacht is; ik wel, het bestaat! (al was ik het zelf!). We mochten niet van hun toilet gebruik maken, de zeikerds

T.a.b. is het tijd voor een koud pilsje (er is weer voorraad) en een glaasje water voor Ingeborg. Ik lees mijn e-book uit: “Het Modigliani Schandaal” van Ken Follett, een teleurstelling na “Pillars of the Earth”. Ingeborg gaat nasi maken. Het smaakt voortreffelijk ondanks de nasi-kruiden die zwart en plakkerig waren (2 maanden over de houdbaarheidsdatum heen). Ik denk dat ze dan alleen maar lekkerder worden! Na het eten maak ik een snurkje op de bank. Dat heb ik verdiend. Misschien komt het weer goed met mijn rug. Pas te 21.30 begin ik aan dit verhaaltje onder het genot van een krijsende Celine Dion en een sissende Oranjeboom.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s