Vrijdag, 21 oktober 2011

Porto Turistico di Marina di Ragusa 7

Grote expeditie staat op het programma! We gaan op zoek naar een fietsenmaker om de spaak in het voorwiel van de vouwfiets te laten repareren. Cees wist er eentje te zitten, vlakbij het hoofdplein van het dorp. Al op de “landingsbaan” wist ik het: ik ben weer te zwaar gekleed. Het is te warm. Wat kan je je toch vergissen; sogges is het heel fris in de boot en onder de buiskap (21 graden Celsius), vooral als je doodstil blijft zitten lezen en theedrinken, maar zodra je je begint te bewegen (zoals bijvoorbeeld het in het algemeen overgewaardeerde: lopen) breekt het zweet je uit en blijkt het inmiddels 25 graden Celsius te zijn en dan is het te laat want je bent op weg. Geen nood: ik bind het donkerblauwe, van de Nederlandse Koninklijke Marine geleende fleece-vest waar ik normaliter in woon met de mouwen om mijn middel en het probleem is opgelost. Ik ga echter niet de pijpen van mijn onterecht aangetrokken lange spijkerbroek afknippen want ik heb geen schaar bij me, bovendien moet hij nog wat slijten. Wij zijn meestal tamelijk vroege vogels. De straat die parallel loopt aan de boulevard, wat wil zeggen dat we iets hoger lopen ten opzichte van de zee, is uitgestorven. Er komt geen auto voorbij en wij zijn lange tijd de enige wandelaars. We kijken links en rechts in elke dwarsstraat en zien geen mens, ja: zelfs geen hond! Dat is merkwaardig: dat hier weinig honden zijn. Ik hoop niet dat die in de restaurants onder gefingeerde namen op het menu terug te vinden zijn. Wat ook opvalt is dat het hier betrekkelijk schoon is. De straten zijn intact en vrij van afval. Ik weet dat dit niet voor alle steden in Italië geldt, daarom valt het op. Even voorbij het gemeentehuis, waarin het Toeristenbureau, vinden wij het fietsenwinkeltje waar Cees op doelde. Jammer dat ie gesloten is. Er hangt een papier op de deur dat volgens mij meedeelt dat ze alleen op zaterdag en zondag open zijn. Nou, dan komen we morgen terug. We lopen door, via het plein de straat in die landinwaarts naar boven loopt. In de verte staan stoplichten en als je daar oversteekt zit, volgens het meisje aan de balie van de jachthaven (een talenwondertje en een visitekaartje voor de haven!), onder de vlaggen aan de gevels een eindje verderop links van de weg een fietsreparateur. Het klopt. Hij heeft alleen geen spaken voor een 20 inch fietswieltje. Bummer. Met het wiel in de boodschappentas steken we de weg over en gaan de grote supermarkt (Dimeglio), die we dus ook ontdekt hebben, binnen om poolshoogte te nemen (we zijn er nu toch). Voor de vorm kopen we een broodje en een fles azijn (voor de plee) en bekijken de winkel. Deze is ongetwijfeld de mooiste in het dorp maar een tikkeltje duur naar onze mening. Ze hebben wel meer groenten, vlees en zuivelprodukten dan de andere winkels. We zullen hier nog wel eens komen, denk ik. We kachelen met het fietswiel, het broodje en de azijn terug door dezelfde straat naar het plein en koersen over de boulevard terug naar de boot. Het is dan wat later in de tijd natuurlijk maar nog steeds niemand te zien. Op het “grote plein” wel: daar zitten al vroeg een aantal oude mannetjes op de bankjes rond het verder lege, kaal bestrate plein te kletsen. Ik heb in de gaten dat ze graag naar Ingeborg kijken als zij in haar korte broek langs komt lopen! Mannen! Ach, ze zijn overal hetzelfde! Age is not an issue in that department! (= Frans voor: leeftijd speelt geen rol op dat punt). Op de kade maak ik fotootjes van de grote boten en het toiletgebouw die bij het verhaal van gisteren passen. Cees heeft een houten (loop)plank gekocht en op de steiger besteden we veel tijd aan passen en meten en hoe ie het beste bevestigd kan worden. Rick komt er ook bij en om de beurt dansen we op de plank om te kijken hoe sterk die is.

Rick test de plank, maar legt weinig gewicht in de schaal

met verkrachte eenden tillen we de boot op

en met dezelfde eenden gaat ie te water

Ook moet de bijboot van Cees zo langzamerhand van de steiger af want de verf is droog. Anneke legt alles vast op de gevoelige chip. Als alles weer rustig is kunnen we een paar uur lezen voordat we met zijn allen uit eten gaan. Ik schiet lekker op in mijn “Kate Brannigan” van Val McDermid. Ik vat eindelijk de moed op om het verhaal van gisteren overnieuw te schrijven en te plaatsen. Van Anneke krijg ik op stick de foto’s waaruit ik er een paar kies om erbij te plaatsen. Te 19.30 uur verzamelt de Nederlandse kolonie zich op de landingsbaan om vervolgens naar het restaurant met de blauwe deuren en kozijnen te wandelen, alwaar het avondmaal zal worden genuttigd.

onderweg wachten, iemand moet geld pinnen

hier staat bijna iedereen op (Rick maakte de foto)

actiefoto; Cobi nam deze

De stemming zit er goed in (we gaan nog net niet zingen), het eten is lekker en de wijn en de koffie smaken best. Het is 23.00 uur als we naar de boten terugwandelen. Daarna heb ik nog wat gedaan, maar ik weet niet wat.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Een reactie op Vrijdag, 21 oktober 2011

  1. Cees en Aly Gremmen zegt:

    Toch wel een gezellige boel daar zo te zien.
    P.S. Hoe is het nou met je fiets/ spaken ?/ istie al gerepareerd?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s