Maandag, 7 november 2011

Porto Turistico Marina di Ragusa 24

Na een uitgebreide leesssessie in bed steek ik mijn kanis door het luik: het is 09.45 uur, windstil en nu al warm. Tijd om uit bed te stappen. Mooie dag om de kluiver en de kotterfok er af te halen en op te bergen. Ik ontbijt met een sinaasappel, een banaantje en een kop sterke thee. Ik kan het niet laten om toch even door te lezen met de iPad op de kuiptafel, maar na verloop van tijd worden links en rechts om me heen meer zeilen van de rol getrokken om te luchten en te drogen alvorens te worden weggeborgen. Het werkt aanstekelijk. Ik loop naar voren om de vallen los te maken. Net op tijd realiseer ik mij dat de boot bremzout is door de storm van eergisteren. Eerst de boot afspoelen dus. Dat levert na afloop een mooi excuus op om na de kluiver uitgetrokken te hebben, weer te gaan zitten lezen want de boot en het zeil moeten eerst drogen nietwaar? Dat drogen gaat met dit weer zeer snel en dan moet ik toch echt aan de bak. Ik trek de kluiver met veel moeite naar beneden. Dat gaat nog steeds zeer moeizaam; de pees in het voorlijk is een fractie te dik. Het zeil valt vanzelf in de goede plooien op het dek en zal makkelijk op te rollen zijn. Ik maak de schoten los, schiet ze op en leg ze in de kuip. Vervolgens trek ik aan de schoothoek het hele pakket in het gangboord iets naar achteren. Ik hoor een afgrijselijk hartverscheurend geluid: dat geluid verscheurt niet alleen mijn hart maar ook mijn zeil, gdglnd gdvrdmm!!!!! Met tranen in mijn ogen loop ik naar voren en zie dat het zeil achter het ringetje van de railingspanner aan de preekstoel, dat als splitpen fungeert, is blijven hangen en een nette scheur van 15 centimeter heeft opgeleverd. Razend van woede smijt ik het ringetje in het water. Ik kan het alleen maar mezelf kwalijk nemen. Slordig werk. Ik roep gedurende tien minuten alle heiligen en de schepper himself aan maar dat helpt niet: de scheur blijft erin zitten. Die luitjes zitten te zeggen op hunnie wolk: eigen schuld dikke bult, maat, moet je maar beter uitkijken of dat soort dingen door iemand anders laten doen. Dit gaat mijn dag verkloten, wedden? Cees, heb je nog wat te meten? Dat leidt af, zie je (weet je trouwens dat je boot over stuurboord een beetje scheef ligt? Was dat al zo? Moet ik een foto maken?). Ik zit ondertussen mooi met een nieuw project. Ik prop het zeil in zijn zak en ga aan de gang met de kotter. Die valt niet zo mooi in de plooi op het dek. Het ding is zo stijf als een plank. Da’s geen vouwen maar knakken. Daar moet ik hulp bij hebben. Ik loop naar Rick op de “Chica”. Tuurlijk jongen, help ik je! Ga zitten, moet je koffie? Effe een peuk en uitrusten! Maar doe wel je Crocs uit, ja! We willen geen kakkerlakken aan boord! Ja Rick, nee Rick. Kijk, Rick heeft het begrepen. Ik heb het allemaal nog niet zo door, dat reizen. Na dat bakkie en twee sigaretten loopt hij met me mee en vouwen we de kotter op de steiger op tot een mooi pakketje met een lint eromheen. De Kluiver is iets groter en die doen we overnieuw op de landingsbaan waar we meer ruimte hebben. Zo is ie ook makkelijker te vervoeren naar de zeilmaker; dat project doen we wel als we in februari 2012 weer terug zijn. Ik gooi beide zeilen in de kuip want binnen kan ik ze niet hebben, daar is de boot te klein voor.

de keup is nog lang niet vol, er kan nog meer bij

kale boel

Terug naar mijn houvast in het leven: “VoeVoeEe” (“World Without End”) van Ken Follett op de iPad. Na een tijdje echter begin ik mezelf te ruiken. Door het harde werken ben ik behoorlijk gaan zweten en ik trek niet iedere dag een schoon T-shirt aan, dat kan “Bruin” niet trekken. Maar nu is het toch tijd voor de douche en een schoon shirt. Op de steiger staat de vrouw van Steve met Pippi (=Philippa) van de Matelot te praten. Pippi zegt dat ze de stick met de foto’s van de Potluck van gisteren klaar heeft. Ik zeg dat ik ‘m straks wel ophaal als ik van de douche terugkom. Nou, ga maar gauw want ik ruik je hier, zegt ze voor de grap (want ze kan me niet ruiken omdat ik onder de wind sta) en ik zeg: “really”? en ren onder grote hilariteit met rare bokkesprongen de steiger af. Ik maak ze maar niet wijzer dan ze zijn. Ik doe wel raar maar ik heb evengoed erge pijn in mijn rug en heupen. Hopelijk dat het lopen en de warme douche me goed doen. Ondanks dat het windstil is staat er nog een fikse branding buiten. Het duurt lang voordat de zee gaat liggen. De douche is inderdaad warm en weldadig voor mijn rug. Ik stamp mijn onderbroek weer schoon, was mijn haar, trek de stoppels van mijn bek en ik kan er weer een klein weekje tegen (nee hoor, gekkigheid, ik was me heus wel). T.a.b. lezen. Het is broeierig in de keup. Ik eet bij wijze van verlate luns een broeierige banaan (wat worden die dingen gauw zwart zeg, in dit klimaat!). Ik weet eigenlijk niet wat ik heb gedaan tot half vier. Half vier doe ik de iPad weg en pak de rugzak met fototoestel en mijn portemonnee om naar het dorpsplein te wandelen, naar de tabakswinkel waar ik mijn TIM dongel kan optoppen, want het is vandaag 7 november en dan verloopt de termijn. Ik betaal 5 euro. Ben benieuwd hoe lang en hoeveel Gieg ik daarvoor krijg. Via de boulevard wandel ik weer terug. Het valt me op dat vandaag meer mensen op de been zijn dan anders, maar gelukkig niet verontrustend veel. T.a.b. zie ik op de computer nog geen verschil, ik bedoel omdat ik betaald heb, bedoel ik. Hij staat nog steeds op 7 november als laatste dag. We gaan het merken. Lezen tot het buiten onaangenaam wordt (fris en donker). Lange broek aan, m’n mijnendienst jasje aan en Crocs aan de voeten. Binnen begin ik reeds vroeg aan het eten want ik ga een complete maaltijd maken, jaa-aah! Het is weer wennen, hoor, aardappelen schillen, gebroken boontjes uit een halve pot in de pan schudden (dat is beter dan halve boontjes uit een gebroken pot in de pan schudden) drie eieren koken en een varkenslapje braden in pepperoni’s (hoe heten die dingen ook alweer in het Nederlands?), uien en gampignons met ruimschoots rode wijn van Siciliaanse oorsprong.

stilleven

Die pot halve bonen komt trouwens uit Slovenië, gekocht bij de Gala in Malta en is strikt gesproken niet te vreten, zoals ik van de week al merkte. Ik wou dat maar even gezegd hebben. Maar ja, ze moeten wel op, hè? En we gooien niks weg, hè? Tijdens het koken belt Linda. Gezellig even kletsen, gisteren lukte het niet. Morgen komt Ingeborg bij haar om te eten en te skypen (met mij?) en te mailen, want ze heeft thuis in Ilpendam geen computer. Daar hebben we even niet aan gedacht. Halverwege het koken gaat de campinggaz fles op. Ik dan dat gewoon niet hebben! Altijd uitgerekend als je het gas gebruikt tijdens het koken, gaat het gas op!! In het donker klooi ik in de kuip met behulp van een klein zaklampje een nieuwe campinggaz fles aan het reduceerventiel. Daartoe moet ik natuurlijk wel de zeilen aan de kant gooien, de steekkar achter het stuurwiel verwijderen, de fles met lampolie weghalen, de rooie wasmand verplaatsen en ondertussen staat mijn eten te verpieteren. Een mens kan het maar zwaar hebben. Maar toch: ” Wij houden de moed erin” om met Frits te spreken die mij gisteren een uitgebreide e-mail bezorgde. Hij eist een reactie, die krijgt ie ook, maar ik moet er goed over nadenken. Het voedsel smaakte ondanks de gore bonen die ik verzoop in de gampignon-prut uitstekend. Ik had de hele dag eigenlijk niet normaal gegeten dus ik was wel een beetje hongerig. Met Katie Melua op de achtergrond en Ken Follet op de voorgrond naast een flesje wijn, heb ik echtgenoten.

Katie op de achtergrond (staat niet op de foto), Ken Follet op de voorgrond en een flesje wijn erbij: dan is het leven goed, zeg je maar tegen jezelf als je alleen bent

Meer heb ik even niet. De avond is nog niet om. Misschien komt er nog wat. Het is 21.44 uur als ik op de knop “publiceren” druk.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

3 reacties op Maandag, 7 november 2011

  1. Linda zegt:

    Hi Paps, ik hoorde van mam dat je geen skijp hebt omdat je dongel niet werkt. Da’s wel jammer. We hebben lekkere zelfgemaakte lasagne gegeten, de mail naar Louis Abels gestuurd en een film gekeken “rise of the planet of the apes”. Best wel geinig. Mams bleef zelfs wakker gedurende de hele film! Ze had vanmiddag bij het lezen al even een knapje ge-uild, zei ze. Nou paps, tot de volgende keer maar weer!
    Groetjes
    Linda

    Like

  2. Ha Willem, overhellen naar stuurboord klopt, de BB watertank is leeg (-850kg) en de SB dieseltank (+800kg) is vol. Zo dat is ook weer opgelost. Gr. Cees

    Like

  3. ron zegt:

    Hoi Willem,
    ik lees dat je weer een even verende dag gehad heb,stampvoetend en vloekend aan boord en ook onder de douche sta je nog te stampen.
    het is ook geen lolletje een scheur van 15 cm in je zeil.
    hier in Nederland gaat het wel lekker, jl zondag in het zwembad druk met de open water opleidingen bezig geweest, Ingeborg was er om te trainen maar ik heb er niet gesproken.
    donderdag op het club huis heeft ze nog om mijn bb de toen laatste dagboek gelezen.
    veel sterkte in de strijd met de elementen en veel lees plezier.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s