Vrijdag, 11 november 2011

Porto Turistico Marina di Ragusa 28

Te 09.10 uur eruit. “HetNet” luisteren. Geen bijzondere dingen. Ik eet Sultana’s en begin aan de was. Het is tenslotte vrijdag wasdag. Ik doe eerst de witte was in de Tupperware wasmachine en daarna de donkere was in de Rooie wasmachine (een plastic tobbe met hengsels die we hebben gekocht bij een ijzerwarenhandel en waarin normaal gesproken cement wordt aangemaakt). Het is een heel werk. Mijn rug wordt zwaar belast, maar mijn nagels worden weer een keertje schoon. De hele oggend ben ik bezig met litertjes heet water uit de waterkoker in de tobbe of de Tupperware-emmer te gieten. Het is de bedoeling dat de remsporen uit mijn onderbroeken en de gele plekken in de oksels van mijn T-shirts worden verwijderd. Hopelijk gaat dat lukken. In ieder geval zullen de karakteristieke luchtjes die bij genoemde verschijnselen behoren worden geneutraliseerd. Na de koffie en in het begin van de middag ben ik even aan boord bij Rick en Cobi. Gezellig babbelen. Cobi biedt mij een biertje aan. Tuurlijk! Al wat er kwam: geen biertje! Ook goed! We babbelen nog gezellig een uurtje door en ik ga weg want ik moet boodschappen doen. Kom ik bij de ARD; is die weer gesloten. Ik leer het ook nooit! Het is half vier en als ik doorloop ben ik binnen 10 minuten in de (dure) Dimeglio die de hele dag open is. Ik ben wel moe hoor! Van al dat gesjouw, want de straten zijn hier niet plat. Het gaat altijd iets omhoog of omlaag. Ik ben één van de drie andere klanten die met een winkelwagen door het pand dwalen. Het eerste wat ik doe is een 5 liter tank met rooie wijn (“Nero d’Avola”) halen en een paar lekker sterke biertjes! Maar ook de nodige pitamientjes worden niet vergeten: ik koop sperziebonen (4 euro de kilo) en een zakje gesneden verse IJsbergsla (1 euro voor 25 gram). Ik weet nog niet wat ik er mee ga doen, maar ik heb het in ieder geval. Ik pak ook 5 sinaasappeltjes. Net genoeg tot 16 november. Om het grauwe bestaan, zo zonder eggenote, wat op te fleuren ga ik mij te buiten aan een paar zakjes hazelnoten. Waarom die dingen zo duur moeten zijn weet ik niet maar het is zo lekker! Een stukje Emmenthaler is ook niet gek, wel duur maar ook zo lekker. OK, wegwezen hier! Ik loop met mijn Dekker Watersport steekkarretje (uit Ayamonte) de straat af naar beneden, naar het dorpsplein waar de onvermijdelijk aanwezige oude kereltjes je zitten aan te staren omdat je kennelijk een verdwaalde toerist bent, en ik ga rechtsaf een stukje omhoog om via de Bri Brinni bla bla (whatever) straat naar de haven te lopen. Ter hoogte van het gemeentehuis komt Rick van de “Chica” mij tegemoet, op zijn klapfietsje. Hij is op weg naar de plaatselijke Dekker Watersport om te informeren naar collectieve keuring van reddingsvlotten. Hij meldt mij dat ze er achter zijn gekomen dat Cobi mij niet daadwerkelijk het beloofde biertje heeft aangereikt, want het stond nog steeds op de koelkast! “Kut ende tering”! (Dat is Middeleeuws voor: “Potverdorie!). Ach Rick, moet je horen jongen: geen probleem want eigenlijk is het helemaal niet goed voor me en dat moet Cobi natuurlijk ook hebben gedacht! Problem solved! (=Engels voor: probleem opgelost). Ik moet nog flink doorstappen om de boodschappen op de boot te krijgen en vervolgens weer terug te lopen naar de havenbar voor de “Skippersmeeting” waar alle mogelijke problemen met de motor worden behandeld. Een zeer deprimerende bijeenkomst want er zijn zoveel meningen over hoe je je motor moet onderhouden en hoe je problemen kunt oplossen dat je door de kleppen de filters niet meer kunt zien. Ik hou me maar bij mijn eigen methoden. Ik heb de boot nu 13 jaar en het gaat nog steeds redelijk goed, afgezien van de problemen die door anderen zijn veroorzaakt in het verleden. Marijke en Cees van de “Le Clapotis” hebben een wandeling gemaakt landinwaarts, waarbij zij een goed restaurant tegenkwamen en zij stellen nu voor daar met zijn allen heen te gaan voor een heerlijk avondmaal! De grap is dat we op de haven worden opgehaald door het personeel van het restaurant! How desperate can you get! Niet te geloven: twee dikke Mercedessen en nog een autootje om ons naar het restaurant te vervoeren! No Charge! De Maffia zorgt goed voor ons! Lang leve de toeristen! Ik mag geen foto’s maken want ze willen niet worden herkend. Oh nee, wacht even, ik lieg, ik heb geen fototoestel bij me. Dat breekt me nog op want het is heel gezellig en ik zou er zo graag foto’s van hebben, van dat eten. Rick gaf me zijn GSM maar of dat nou goeie foto’s oplevert: ik vraag het ons af. Het eten is in ieder geval prima in orde. Ik neem de Gamba’s en een portie friet erbij en een half flesje witte wijn. Daar is niks mis mee. Het smaakt uitstekend. Na een avondje gezellige kout en lekker eten worden wij naar de haven teruggebracht door het restaurantpersoneel. Dat is toch niet te geloven? De dag vloog voorbij!

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Een reactie op Vrijdag, 11 november 2011

  1. Cees en Aly Gremmen zegt:

    Hey onbestorven weduwnaar,
    Wat kan jij druk zijn in je eentje zeg, gelukkig heb je nog wat mensen om je heen waar je af en toe kan aankloppen voor wat voedsel en drank.Nou nog een klein weekje dan ben je ook weer terug in
    Holland bij je eigenste Ingeborg.Maak er nog maar iets van de komende dagen en denk er om :niet
    te veel drinken en elke dag minstens een uur bewegen.
    Gr. Cees en Aly

    PS De broer van Willem van Stigt ( Joop ) is afgelopen week overleden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s