Zondag, 13 november 2011

Porto Turistico Marina di Ragusa 30

Verstopte neus. Het luik zat vannacht dicht vanwege regendreiging. Dat heeft voor mij meteen gevolgen. Te vroeg word ik wakker. Ik ga maar lezen op de iPad. Ik krijg erotische verhalen voor mijn snuit. Niet goed. James Patterson dan maar. Altijd goed. Ik lees een paar uurtjes, tot 08.30 uur, dan is de accu leeg (van de iPad!) en ga ik er maar uit. Het is grauw en koud buiten. Daar kwamen we hier niet voor! Heb ik de was gister wel binnengehaald? Ja, dat heb ik. De waslijnen zijn leeg. Ik eet een broodje met twee eieren en 50 gram ham (het moet allemaal op nietwaar?), koppie thee uit een thee-ei erbij en een hele sinaasappel. Ik heb het niet slecht. Ik zet de iPad buiten met een verbinding op het 220 volts gebeuren en ik kan tijdens het knagen aan de harde ei-ham broodjes verder lezen. Te 10.00 uur stop ik want ik moet aan een giga-klus beginnen: het afhalen van het beddegoed voorin en dit vervangen door verse lappen. De opdracht luidt namelijk dat ik voor ik vertrek het hele slaapgebeuren moet wassen en verversen. Nooit geweten dat dat zulk zwaar werk is. Die Talalay taartpunten van Neptunus zijn niet te hanteren. Ik kronkel me in allerlei bochten om de vieze zooi eraf te halen en de verse erop te monteren. Slopen, handdoeken, onderslopen, hoeslakens, dekbedhoeslaken, alles verdwijnt in de waszakken, die ik vanmiddag, na de koffie op de “Lowlander” meeneem naar de wasmachines, ergens, gunterwijd op de haven. Na afloop ben ik gebroken (die rug, he?). Ondertussen zijn ze in het Leeghwater-zwembad in Purmerend lekker aan het trainen. Hoe ik daar nou weer op kom? Als alles klaar staat voor transport naar het washok is het bijna 11.00 uur, breng ik wat vullis naar de containers en wandel naar de “Lowlander” van Hans en Ina. Zij zijn broer en zus en wonen op de boot. Ik heb al eerder foto’s geplaatst bij de berichten waar Cees bezig is het 55 kg Rocna-anker anker van Hans te lenen. Het schip, een catamaran, benadert de afmetingen van een vliegdekschip. Het is 16 meter lang en 8 meter breed. 5 dubbele hutten met bijbehorende douches aan boord. Ik bedoel maar. Ina zet een lekkere bak koffie voor de Nederlandse commune. Cobi heeft Apfelstrudel gemaakt en het wordt heel gezellig, lekker kletsen over zeilen, routes en minder zinnige zaken die overigens altijd relevant zijn, begrijp dat goed! Ik heb mijn fototoestel meegenomen om nou eens een keer foto’s te maken van zo’n bijeenkomst. Ik raak echter dusdanig aan de praat met Cees van de “Le Clapotis” dat dat er weer bij inschiet. Letterlijk op de valreep maak ik nog een foto, maar de essentie van het gezamenlijk koffiedrinken mis ik weer. Goddammit! Nou ja, we liggen hier nog wel even (tot eind april 2012? Nee, he?).

hunnie waren al van de valreep af

en hunnie gaan aanstonds van de valreep af

Als ik terugloop naar de boot om de was op te halen staat Cobi al klaar om haar was op te halen. Als ik opschiet wil ze me wel even helpen daarro met het bedienen van de knoppen en zo. Ik haast mij om de zakken op te halen en de steekkar om de zooi te vervoeren. Als ik bijna weer bij de landingsbaan ben waar Cobi staat te wachten realiseer ik mij dat ik de wasmiddelen ben vergeten. Niet leuk. Terughollen en uit de kuip meegraaien en weer terughollen naar de steekkar met wasgoed. Ik hijg als een molenpaard. We lopen naar het washok en daar zitten twee dames, Engels en Amerikaans, te wachten tot hun was klaar is, die ze ook nog willen drogen in de wasdroger. Dat wil ik ook. Dit wordt een lange middag in het washok. Om een kort verhaal lang te maken: te 13.00 uur gingen we naar het washok en te 15.30 uur liep ik t.n.d.b. (=terug naar de boot), maar wel met fris naar wasmiddelen ruikend beddegoed op mijn steekkarretje (ik kan me niet heugen dat ik voor iets anders zoveel waar voor m’n geld heb gekregen als het geval was met dat simpele lichte dingetje, dat ik toentertijd voor 2 euro kocht bij Dekker Watersport in Ayamonte!). Na mijn was-avontuur is het tijd voor bellen en skypen via de computer. Ik schijp met Linda, zwager Willem, Femke Zijlstra, Paula Zijlstra – Wolschrijn, haar moeder, mijn nicht, Sonja Sloendregt (een fan van ons weblog) en met Ma (met haar telefoonnummer, want ze is nog niet zo vertrouwd met computergebruik, komt nog wel, ze heeft de tijd, haar zuster die donderdag 98 wordt kan het ook en Ma is pas 91). Met Ingeborg heb ik gisteren al uitvoerig geschijpt, waarbij zoon Marijn ook even met zijn kanis op het scherm verscheen. Lache man. Ik wil nou wel naar huis hoor! Nog tijdens het schijpen ben ik bezig met het eten: 5 dikke kippepoten, aardappeltjes, sperzieboontjes en een eitje gaan klaargemaakt worden. Het wordt natuurlijk weer één teringzooi maar het smaakt wel lekker!

stilleven

Ik besef dat ik teveel wijn heb gekocht en teveel eieren om op te maken voor 16 november. Ik zal het consumeren dus een tandje hoger moeten zetten want we gooien niks weg! In ieder geval heb ik morgen een flinke afwas. Had ik al gezegd dat het vandaag voor de eerste keer echt (een beetje) koud is?

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Een reactie op Zondag, 13 november 2011

  1. De laatste loodjes en dan naar het zeer koude Nederland. Kan je nog een foto van de Beau maken, want ik mis haar zo!
    Gr. Cees

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s