Donderdag, 17 november 2011

Valletta (Malta) – Ilpendam

Het donderende geluid van een massieve wolkbreuk boven Valletta maakt mij wakker. In kamer 506, 5e verdieping van het Osborne Hotel. Het is 03.00 uur. Ik had net zo goed op het vliegveld kunnen overnachten. Het blijft een uur lang keihard regenen gepaard met een onweer (donder en bliksem, jeweetwel) zoals ik lang niet meegemaakt heb. Pas tegen zessen dommel ik een beetje in om te 07.15 uur definitief wakker te worden en dan pas merk ik dat ik op het laken heb geslapen in plaats van eronder. Da’s balen: betaal je 32,50 en dan heb je niet het eens het laken bevuild. Terwijl de waterkoker op het kastje onder de t.v. water staat te verhitten voor een bak thee en koffie (ik haal eruit wat erin zit!), laat ik het bad tot de rand toe vol lopen. Dat duurt even dus heb ik tijd om wat fotootjes te maken van de omgeving.

kamer 506 van Osborne Hotel

je moet wel ver naar buiten leunen om dit uitzicht te hebben

leven uit de koffer

Ik slacht mijn laatste ei, verorber de laatste twee brokken kaas, drink thee en dan kan ik me wel laten zakken in het warme bad. Gedurende 20 minuten lig ik te weken met mijn ogen dicht en het kwebbelgeluid van de TV op de achtergrond. Waarom die hotels altijd van die hoogglanzend gepolijste spiegelgladde tegels van marmer als badkamervloer kiezen is mij een raadsel. Het risico van een (zeer) hoge claim als gevolg van een (fatale) uitglijer lijkt mij uitermate groot. Ik heb dan ook de twee aanwezige grote badlakens op de vloer uitgespreid als antislipvoorziening waarop ik mij veilig kan afdrogen. Tijdens het aankleden en koffer inpakken drink ik nog een kop koffie en dan begeef ik mij naar de receptie voor het uitchecken. Het is 08.30 uur als ik buiten sta. Zonder mankeren vind ik het busstation bij de Triton-fontein waar je een bus moet pikken waarop een X staat (x1, x2 of x5, maakt niet uit, ze gaan allemaal naar de luchthaven). Het duurt niet lang of er komt een door Nederland afgekeurde Arriva-bus aanrijden, waarvan de chauffeur een minuutje of 10 gaat zitten bellen met zijn GSM en dan pas de deur opendoet. De rit naar het vliegveld kost 2.20 euri en onderweg kom ik erachter waarop de bus moet zijn afgekeurd: de vering. Dit gegeven gevoegd bij de deplorabele staat waarin de wegen op Malta in het algemeen en die in de omgeving van Valletta in het bijzonder verkeren nopen mij ertoe de samsonite op de knieën te nemen en alleen met mijn tenen op de grond de schokken op te vangen; ik creëer zodoende als het ware mijn eigen schokbrekers. Na een ondoorgrondelijke tour door de buitenwijken van de hoofdstad van Malta komen we aan bij de luchthaven. Met mijn hondje “Samsonite” achter me aan lummel ik wat rond in de omgeving van het luchthavengebouw, ga op de iPad zitten internetten bij een “Hotspot”, kijk in de boekenwinkel rond en gluur op verschillende stoeltjes in de aankomst- en vertrekhal om me heen naar het steeds drukker wordende gewoel van mensen. Te 11.30 uur ga ik maar eens langs de security-check en naar boven waar de zogenaamde tax-free winkels zijn. Daar drink ik een kop koffie en neem plaats bij Gate 2 van Ryanair en ga zitten lezen in mijn boek (van James Patterson) op de iPad. Tot 13.00 uur ben ik de enige. Daarna begint het toe te stromen. Ik zit vooraan. Het ziet er deze keer niet naar uit dat mijn koffer wordt gewogen dus ik haal alle zware apparaten weer uit de zakken van mijn ski-jack en doe ze in de koffer (ik zit dan op 11 kilo, want dat heb ik beneden in de vertrekhal gecontroleerd). Ruim op tijd gaat de gate open. De boardingkaart en het paspoort worden nog een keer bekeken en ik kan op mijn gemak als één van de eersten naar het vliegtuig wandelen. In het vliegtuig wordt iedereen gemaand zo snel mogelijk te gaan zitten want ze hebben haast: ze moeten op tijd vertrekken anders kunnen ze aan het eind van de vlucht niet dat rare muziekje laten horen waarmee ze aangeven dat Ryanair weer een vlucht op tijd heeft volbracht (Tatarataterata!!!). Als een scheet schiet het toestel de lucht in en ik zie ondanks de bewolking kans wat fotootjes te maken. Het moge duidelijk zijn dat ik naast het raam(pje) zit.

stukje Zuidkust vanuit de lucht

daar heb je Manoel Island en Valletta weer (als je weet waar het ligt)

Ik klets in het begin wat met buurman links van mij. Heel gezellig maar na een kwartiertje verdiepen we ons allebei in ons e-reader-tablet-book-ding. Het is jammer dat ik weer een neuroot achter me heb zitten. Een jong meisje dat erg veel houvast aan mijn rugleuning zoekt en plezier heeft in het op- en neerklappen van het tafeltje in genoemde rugleuning. Het zal wel nodig zijn en het duurt maar twee uur. We vliegen recht over Genua en even later over de Alpen die fantastisch goed zichtbaar zijn!

zijn die goed zichtbaar, “or what?!”

PICT0803

Na de Alpen echter is geheel Europa bedekt met een witte deken. Watten, of sneeuw, ik weet het niet zeker. Bij de daling vliegen we minutenlang blind en ik haal opgelucht adem als de grauwe wereld onder de wattendeken zichtbaar wordt. Die landing hoeft voor mij niet: mensen gaan klappen om hun zenuwen te ontladen en dan klinkt het muziekje: Tatatatatarata!! OK. Het uitstappen gaat supersnel (ze liggen achter op schema) en in de vertrekhal kan ik eindelijk Ingeborg in mijn armen sluiten! Dat duurt niet lang want ik moet eerst naar de plee. Het weer is grijs, Hollands en de temperatuur navenant. Het is kwart voor vijf als we wegrijden en het is 19.00 uur als we in Ilpendam aankomen. Twee uur spitsroeden lopen in het Hollandse verkeer: we weten dat we weer thuis zijn!

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s