Zaterdag, 26 november 2011

Ilpendam – Zierikzee

Het is uiterst merkwaardig hoe mijn discipline na thuiskomst verdwijnt als sneeuw voor de zon! Het is dinsdag 29 november en ik begin nu pas aan het verhaal van onze weekendtrip naar Zierikzee! Ik kan er maar niet toe komen te gaan zitten tiepen, omdat er altijd wel een programma op tv is dat ik wil zien. Vooral BBC-programma’s (“Homes under the Hammer” en “Flog it”) zijn favoriet en junk-programma’s zoals “Voice of Holland” of “Miljoenenjacht” gaan er grif in! Ik geniet er echt van. Maar goed, laten we hier niet al te lang bij stil staan. Op de ANWB-routeplanner op internet heb ik gekeken naar de snelste, de kortste en voordeligste route naar Zierikzee. Voor de gein natuurlijk want ik ken de route naar Zeeland als mijn broekzak (zonder bodem) van de jaarlijkse reisjes naar Brouwershaven, als we met onze duikvereniging “Trilobiet” tijdens Hemelvaart en Pinksteren gingen kamperen. Ik heb niet goed opgelet. De kortste route gaf aan: 2 uur en 50 minuten. Ik vergat de route-beschrijving te lezen en keek alleen naar de tijd. Die bleef (tegen beter weten in) in mijn hoofd hangen dus ik zei tegen Ingeborg dat we om 10 uur weg moeten als we om 13.00 uur willen aankomen bij René en Anneke. Achteraf bleek die kortste route dwars door Amsterdam te lopen en ook de pont over de Nieuwe Waterweg bij Maassluis maakte er deel van uit. In werkelijkheid deden we er over de snelwegen nog geen twee uur over en we gingen nog eens een half uur eerder weg ook.

Duikstek Den Osse: Ingeborg denkt aan de prachtige duiken die zij hier heeft gemaakt

zicht op de camping aan de rand van Brouwershaven waar Trilobiet elk jaar met Hemelvaart en Pinksteren staat

Ingeborg strikt haar veters op het marktplein van Brouwershaven

Ach, we namen de weg aan de buitenkant van de Brouwersdam, keken naar twee dartelende zeerobben in het uitwateringsgat en deden via Den Osse Brouwershaven maar even aan om een kopje koffie te drinken met appeltaart (met slagroom). We namen ook een kijkje op de duiksteiger bij Den Osse. Het waaide pittig en het was fris maar toch waren er duikers. Het water was kraakhelder. In Zierikzee parkeerden wij de auto aan de rand van het Centrum en liepen voor de broodnodige lichaamsbeweging met stevige pas langs de stompe toren door het Centrum naar de haven en om het Centrum heen terug naar de auto. Een paar minuten voor 13.00 uur stonden wij bij René en Anneke van de “Mi Dushi” voor de deur. Wij werden hartelijk welkom geheten en niet lang daarna arriveerden ook Philip en Marion van de “Passion” en Cees en Anneke van de “Beau”. Onder het genot van een heerlijk kopje koffie met appeltaart en slagroom (het kon niet op vandaag!) werd het heel gezellig. Anneke deelde mede dat zij een pan heerlijke erwtensoep had gemaakt die we straks na de wandeling door Zierikzee soldaat gaan maken; een aanlokkelijk vooruitzicht! Die pan had zij buiten gezet, lekker koel. Na de koffie trokken we onze jassen aan voor de wandeling door het authentieke Zierikzee. Ik zag René de gigantische pan erwtensoep uit de tuin naar binnen sjouwen. Het bezoek aan   “De Gekroonde Suikerbiet”, de bruinste en oudste kroeg alhier,  was een groot succes. Prima bediening en de Winterconinckjes smaakten uitstekend. Ik weet niet meer precies hoe het in zijn werk ging, maar iemand (wie was die hufter!?) verraadde dat René de pan erwtensoep naar binnen had gebracht. Dat vond Anneke niet zo leuk! Zij maakte zich erge zorgen over ons welbevinden als wij zure soep zouden eten en wilde onmiddellijk naar huis om de soep in veiligheid te brengen. Iedereen stelde haar gerust door te zeggen dat de soep niet zo zuur wordt gegeten als ie wordt opgediend! Bovendien mixt de soep tegen die tijd uitstekend met de zure maaginhoud van al deze kroeglopers. Gelukkig stelde deze gevolgtrekking Anneke op haar gemak.

onderweg naar de kroeg (foto: Marion)

zo gezellig en zo lekker! (foto: serveerster van “De Gekroonde Suikerbiet”)

Wandeling terug naar het huis van Anneke en René. Ik weet niet meer hoe we zijn gelopen. De soep smaakte uitstekend en was helemaal niet zuur.

de soep was heerlijk, Anneke!

De avond vloog voorbij onder het genot van goede gesprekken over van alles en nog wat, zoals de economie en watersport-issues. Anneke zorgde voor lekkere hapjes en als klap op de vuurpijl zette René een uitstekend glas whisky (“Dalwhinnie”) op tafel en dat had ie niet moeten doen, zo lekker! Aan het eind van het feest gingen Cees en Anneke naar huis (die wonen niet zo heel erg ver hier vandaan) en Philip en Marion en Ingeborg en ik vlijden ons ter ruste op de aangegeven plekken. Als een blok vielen we in slaap. Het was inmiddels 03.00 uur.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s