5 april 2012

Porto Turistico Marina di Ragusa

Arebeien en thee als ontbijt. Dat levert veel valse lucht in de vorm van keelscheten op. Ik kan er niks aan doen. Ing wordt er gek van. Prachtige dag, warm, niet te veel wind. Ik wil om 10.00 uur bij de buren gaan duiken, maar Richard zegt dat ze eerst het dorp in moeten voor boodschappen en of het om 11.00 uur kan. Ik kijk eerst even in mijn agenda en wat blijkt? Het kan om 11.00 uur! Tot die tijd koffie drinken en lezen in Sjeuwal en Wahleu, een “nieuwe”: “De Man op het Balkon”. Die kwam na “De vrouw in het Gota kanaal”. Ik probeer ze op volgorde te lezen, zie je. Te 11.00 uur zijn R. & P. terug en in no time heb ik m’n spullen omgehangen en kruip onder hun boot. De schroef zit vol met kokkels. De rest van het schip heeft wat slijmerige aangroei dat vrij eenvoudig te verwijderen is. Dat bewaren we voor als we buitengaats voor anker gaan. De anodes zijn nog goed. Weer een klus achter de rug. Eruit, spoelen, afdrogen en opruimen. Des middags vul ik met de compressor mijn fles en ook die van Chris van de “Deep Blue”, een zware joekel van 12 liter; nou weet ik weer waarom wij carbon flessen hebben gekocht. De compressor staat bijna een uur te stampen. Hij maakt een hoop herrie, maar dan zitten beide flessen ook vol: op de manometer 330 bar per fles. Daarvan blijven er 300 over heb ik inmiddels gemerkt. Niet slecht. Het kost tijd en een beetje benzine, dat laatste valt overigens behoorlijk mee, maar dan heb je eindelijk eens een volle fles! Na het vullen breng ik Chris z’n fles meteen naar z’n boot want hij heeft al lang genoeg in de weg gelegen. Hij is er zelf niet dus ik leg de fles in zijn kuip met een matje en een paar schoenen er tegenaan, tegen het wegrollen. Ik heb gemerkt dat er meer belangstelling is voor het vullen van de duikflessen omdat het in deze landen soms toch een beetje moeilijk ligt qua beschikbaarheid van vulstations en bereidheid tot vullen. Jammer dat ik niet een omschakel-inrichting van 300 naar 200 bar erop heb laten zetten, want zonder kan ik geen 200 bar flessen vullen. Verder houden we ons bezig met de voorbereidingen voor de “Sing Along”-avond, vanavond in de Marina Lounge Bar. We zoeken op internet, ik kopieer teksten en Ingeborg sjouwt rond met akkoorden en teksten. Steve, onze Amerikaanse buurman van de catamaran “At Last” wil wel de akkoorden spelen als de Nederlandse kolonie “De Zuiderzeeballade” ten gehore brengt. Bjorn van de “Mischief” komt langs en wil nu wel dat ik zijn schroef “doe” en nog wat dingetjes schoonmaak. We spreken af dat ik morgen langs kom. Ondertussen is het tegen 18.00 uur en tijd voor de schippers “D-stress” meeting in de Marina Lounge Bar. Deze keer gaat het over overwinterplekken. Op ongedwongen wijze passeren een heleboel havens de revue, met prijzen (uiteraard), sfeer, voorzieningen enzovoort. Best interessant en voor een deel reeds bekend omdat je zelf natuurlijk ook “research” doet, maar altijd leuk om de persoonlijke ervaringen van anderen te vernemen. Ook nu weer leidt Paul van de “Canova” op onnavolgbare wijze de bijeenkomst. Na afloop gauw op de boot eten maken en consumeren en hop, met (bijna) de hele Nederlandse club weer terug naar de Lounge Bar voor de “Sing Along”. Ierse Julia en Rod zijn de aanstichters van deze avond en hebben ook muzikaal een belangrijk aandeel. Vanzelf wisselen de “artiesten” elkaar af en met iedereen wordt door de anderen als het even kan (je moet de tekst wel een beetje kennen, natuurlijk) hard meegezongen. Vooral de schipper van de “Orca Joss” (ben zijn naam kwijt) laat met zijn gitaar van zich horen en ook Steve kan er wat van. Hij lijkt wel wat op Kenny Rogers. Julia en Rod zingen, onder begeleiding van Rod zijn gitaarspel, typische Ierse songs en balladen. Paul van de Canova doet twee monologen waar iedereen zich slap om lacht. Ik kan het niet helemaal volgen maar hij doet het op overtuigende en aanstekelijke wijze. Maar wij mogen ook. Wij brengen de “Zuiderzee Ballade” ten gehore, met Steve op de gitaar.  De “Amsterdamse Grachten” ontbreken niet en ook de niet uit te roeien “Tulpen uit Amsterdam” ontsproten in de Marina Lounge Bar! De grootste revelatie echter, in mijn ogen, van deze avond is wel Richard van de “Matelot”, onze buurman, die uitermate geestig een paar komische nummers brengt, terwijl hij zichzelf op een zeer kleine, kleurige joekelullie begeleidt; een onvermoed talent! De onderstaande foto’s zijn van, door of dankzij Anneke.

de linkersectie van het Hollandse koor

de rechtersectie van het Hollandse koor

het hele Hollandse koor

Steve (Kenny) ken 't heel goed

rechts in blauw: Rod en Julia, meer naar links met de gitaar de man van de "Orca Joss" (ben zijn naam kwijt)

ikke sta uit te leggen wat de "Zuiderzee Ballade" inhoudt, terwijl Steve vast is begonnen

Richard zingt de Nieuw Zeelandse versie van "Een Glaasje Madeira, My Dear?" (Hilarisch!)

Richard en Pippi together

deze waren ook goed!

De avond is een groot succes. De volgende keer ga ik zorgen voor voldoende teksten van de meeste van de meest voorkomende liedjes want dat zingt toch lekkerder hoor, dan alleen maar: Lalalala, hohohoh, jeejeejeejeejeejee! Wat een avond! Ik meen dat het tegen twaalven was dat we moe maar voldaan “naar huis” liepen.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Een reactie op 5 april 2012

  1. Cees en Aly Gremmen zegt:

    Hallo Willem en Ingeborg, ziet er heel leuk, gezellig en muzikaal uit. Als je nog iets muzikaal zoekt kijk dan eens op Youtube onder The Sparklings+klawo1000, dan zie ( en nog erger ) hoor je mij in een 20tal nummers meest Arrow Classic Rock, veel plezier ermee.
    Grtjs Cees en Aly ( C&A )

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s