30 mei 2012

Kerkira Stad

Another day in Paradise! Het belooft wederom een fraaie dag te worden. Reeds vroeg uit de veren ruim ik de laatste restanten van het Cobben van gisteren uit de kuip. D.w.z. ik haal het ergste uit de branderkom en leg die klaar voor de afwas. De zee is volkomen vlak en het is windstil. We dobberen recht boven ons anker. De ketting maakt fraaie krullen in het zeewier. Ik moet nodig gaan schrijven, want ik loop 4 dagen achter en dat vreet aan me. Dat we nu al dagen gevangen zijn in het web van activiteiten, plannen, piekeren, denken omtrent het koelvloeistof probleem voelt al bijna “normaal” aan. Het zet ons daar wel op vast, we denken nauwelijks aan de ongetwijfeld fraaie nabije toekomst die we zullen doorbrengen tussen de Ionische Eilanden! Eerst moet dat rotding gerepareerd zijn. Alles staat in het teken daarvan: om het kwartier koekeloeren in de tank of ie soms nog verder gezakt is, wachten tot zwager Willem thuis is, als de Marina straks nou maar meteen belt als het ding er is, enz. enz. Ik probeer me te concentreren op het schrijven van een stukje, 26 mei 2012. Als dat klaar is, foto’s d’r bij gezocht en zo, ga ik weer in de tank koekeloeren: niet gezakt, maarrrrr: “wat zien ik?” Dieselolie op de vloer onder de motor! Ja, het moet nou toch echt ophouden hoor, ik wor hier zenuwpatiënt van! Nog voor ik nagedacht heb ruk ik de gehele omkasting van de motor van z’n plek om te gaan zoeken naar de oorzaak, als Ingeborg zegt: “kijk, Willem, dit tuitje lekt”. Wat blijkt nou: in de bakboord dieseltank van 160 liter heb ik 170 liter gepropt; het staat tot vlak onder de opening van de vulpijp (ja, ik dacht: straks is er vanwege de a.s. burgeroorlog geen diesel meer te krijgen en dan sta je raar te kijken!). Nu wil het geval dat het bewuste tuitje vroeguh de aansluiting was waar een slangetje op zat, waardoorheen je lucht kon pompen en waarmee je dan via een meter bij de kaartentafel kon aflezen hoeveel diesel in de tank zat. Dat slangetje is gesneuveld, verdroogd en ik had het tuitje afgedicht (dacht ik) door er  een parkertje in te draaien. Aan dat parkertje hangen nu sinds de overbevulling druppeltjes  diesel die door de zwaartekracht gestaag in de motorruimte vallen. Geen nood, ik ga het restant van de luchtslang die nog ergens door de boot naar de meter moet lopen daar vanaf halen en dan zet ik ‘m op het tuitje, zo omhoog gericht dat ie niet kan overlopen, een extra soort ontluchting zullen we maar zeggen. Dit eenvoudige besluit heeft grote gevolgen, zoals mijn eenvoudige besluiten wel vaker hebben. Om het slangetje los te maken moet ik onder het vloertje van de sanitaire ruimte wezen. Als ik dat heb weggeschroefd blijkt het daar vol te staan met koelvloeistof; daar had ik nog nooit gekeken. Dit verklaart voor een deel de verdwijning van het spul in het recente verleden. Goed, dat ruimen we straks wel op. Ik krijg het slangetje nog niet los van de bundel. Ik kan er niet bij. Ze lopen onder de verhoogde vloer waar de toiletpot op staat. Die moet dus weg. Dat betekent slangen van de pot schroeven, duwen en trekken (bezeerde handen geeft dit) en deze actie heeft weer tot gevolg dat onaangename vloeistoffen vrijelijk over de vloer uitstromen en in de bilge zich voegen bij de daar reeds aanwezige koelvloeistof. De hele verhoogde vloer waar de pot op vastgebout staat moet ik ook losschroeven en na veel gehannes hebben we de pleevloer, inclusief pot, uit de weg en in de kuip. Eindelijk kan ik het juiste slangetje van de meter aftrekken en snel op het tuitje aansluiten.  Er blijkt nog een derde, korter afgeknipte slang te zitten, die haal ik er ook af. Ik plak de nieuwe “beluchtingsslang” met ducttape tegen het schot. Problem solved.

daar zit het tuigje, zat een pakkertje in, zit nu een slangetje op

extra beluchting, maar ik ga toch nadenken over een definitieve oplossing

Ingeborg gaat ondertussen met hamer en beitel buiten de kalk uit de afvoerpijp van de pot zitten bikken. De “mix” in de bilge kan ik veilig met de bilgepomp overboord pompen want de koelvloeistof is allang geen koelvloeistof meer, maar puur water. De gigantische bende had een fraaie foto opgeleverd als we daar aan gedacht hadden. Misschien maar beter zo, want we staan er zo langzamerhand gekleurd op (“Ionian Brown”). Sommige mensen die dit weblog lezen zeggen al: heb je hem weer met z’n poep en pies! Het is tegen enen als de werkzaamheden kunnen worden afgerond. Zo, een lekker bakkie koffie bij de luns gaat er wel in en dan even ontspannen met een goed boek. Te 14.30 uur gaat de telefoon: daar heb je waarempel Ron en Kitty! Die zitten net weer in hun hotel op Menorca. Ze hebben op hun balkon zitten kijken of wij er al aan kwamen. Helaas! We kenne niet op twee plaatsen tegelijk zijn (wel in zeven sloten lopen, dat blijkt). Een Engelse buurman die hier net voor anker is komen liggen, komt even langsroeien want hij moest per sé weten wat dat nou voor een boot is, die van ons. Hij vindt onze “koepmans” een prachtig schip. Zoiets zou ie ook wel willen hebben. Ja, wie niet, hè? (wij bijvoorbeeld…..soms…..). In de namiddag laat ik de motor 3 uur draaien om stroom op te wekken en om het koelvloeistof (=water) niveau weer een keertje te zien zakken; dat vind ik altijd zóóó leuk!). Het lukt: het niveau is zeker drie centimeter gezakt, goed zo. Na den eten gaan we op bezoek bij Jenny en Robert op de “Venice Lion”, een prachtig nieuw modern snel Hanse 400 schip. Het comfort is van een zeer hoog niveau, maar ze zeggen zelf dat ze d’r niet graag een (grote) oversteek mee doen. Als ik vertel dat ik tijdens een oversteek met onze “Koepmans” in wind 4 of 5 rustig bij het roer vandaan kan lopen om naar het toilet te gaan (daar is ie weer!) en dat dan het schip rustig zijn koers blijft volgen, vallen ze van hun kuipbank van verbazing. Ik word er verlegen van. Het wordt 24.00 uur voor we ons onverlichte schip hebben teruggevonden (ik moet er aan denken volgende keer pro-actief het ankerlicht aan te doen).

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Een reactie op 30 mei 2012

  1. Peter Prins zegt:

    Hoi Willem en Ingeborg,

    Je hebt het er maar druk mee. Bedankt voor al je inspanningen om dit op te schrijven, ik leef erg met jullie mee. “Pardon my ignorance”, maar hoe komt die koelvloeistof in je bilge? Ook een lekkende wisselaar is toch onderdeel van een “gesloten” systeem?
    Hoor het graag van je,
    Groeten uit Edam, Peter Prins

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s