25 juni 2012

Vathi (op het eiland Meganissi) – Fiskardo (op het eiland Keffalonia)

 dag datum Wind Weer
Maandag 25 juni 2012 NW 0 – 6 Zon
vertrek aankomst logstand motoruren
10.15 uur 19.30 uur 5675,2 (9,2 mijl) ?

Half vijf: allebei wakker van de benauwdigheid. We improviseren een bedje op de kuipbanken en daar krijgen we het weer koud. Het is nooit goed. De luchtvochtigheid is enorm en door het zout op van alles en nog wat wordt de hele boot kletsnat. Na een uurtje weer het bed opzoeken in de voorpunt en we slapen zowaar tot half acht. De omgeving waarin we liggen is prachtig.

vroeg visser mannetje (foto: Elles)

is dit niet een iedielies plekje? (foto: Elles)

De internetontvangst is hier slecht: mijn email van Ziggo doet het niet, hotmail wel. Elles en Agetha liggen al vroeg te water! Ze zwemmen een stukje: naar de overkant van de baai en terug, een afstand van toch gauw een vijfhonderd meter, misschien wel meer. Gekkenhuis. Te 09.30 uur is het Palaver op het terras.

palaver in Klein Vathi (foto: Agetha)

De bestemming van vandaag is Fiskardo, een stadje aan de oostkust in het Noorden van Keffalonia. Het is de bedoeling dat we daar gaan “raften” in de baai als er aan de kade geen plaats is. Raften houdt in dat je allemaal met je anker uit tegen elkaar aan gaat liggen en aan elkaar vastmaakt met ook nog een lange lijn naar de wal. Mello en Nicole zullen iedereen daarin bij aankomst begeleiden. Wat doen ze dat toch charmant! Iedereen moet dan stand-by zijn op kanaal 10 van de marifoon (voor de leek: een soort “zeetelefoon” voor de korte afstand). Agethamanscooselles gaan als eersten ervandoor. Zo snel als die zijn! Hijgend race ik er achteraan. We hebben afgesproken de lange route te kiezen: buitenom Meganissi en niet tussen Lefkas eiland en Meganissi door. De “Sunny One” dobbert met een laag toerental op de motor genoeglijk voort over de blauwe baren terwijl de bemanning in de kuip rond de (gammele) tafel rielekst een uitgebreid ontbijt zit te verorberen.

de maaltijden worden op de “Sunny One” zeer serieus genomen

Ik hijs al snel de zeilen en probeer daarmee vooruit te komen. Dat gaat eigenlijk niet. We proberen het een tijd. De “Sunny One” is klaar met ontbijten en zeilt ook. Het gaat niet hard.

het waait nog niet zo hard; Coos kan het slapend af (foto: Elles)

We hebben gekozen voor een omweg dus moet er toch gemotord worden. Tegen (late) lunchtijd wil de “Sunny One” een ankerplaats zoeken aan een strandje of zo. Manscoosellesagetha koersen recht op een steile rotswand van het eilandje Nisos Kithros aan de zuidpunt van Meganissi af. Ze laten het anker plonsen op een afstand van ongeveer, nou ja, ik kan slecht schatten, maar het moet toch niet meer dan 50 meter van de rotsen geweest zijn. Mij lijkt het een slechte plek voor het geval de wind plotseling vanuit het westen aantrekt, hetgeen hier nu eenmaal vaak voorkomt. Ik probeer verderop in een baaitje iets te vinden maar daar is het water nog dieper. Ik dobber een beetje doelloos rond en daar komt de “Sunny One” aan. Ook zij hebben toch maar het anker opgehaald. Het is nog rustig en we besluiten een half uurtje te gaan dobberen op volle zee opdat de lunch in alle rust genoten kan worden. Alsof het afgesproken werk is steekt de wind op uit het Westen als beide schepen de zeilen hijsen. Tistogwat! Daarna volgt een opwindende zeiltocht naar Fiskardo, waarbij we een paar slagen moeten maken nadat we onder de kust van Ithaca zijn gekomen.

hier nog ongereefd  (foto: Elles)

hunnie gaan ook lekker

Het gaat fantastisch. Ik reef al gauw tot de rit comfortabel wordt, want de wind trekt aan tot eind 5 Beaufort en af en toe 6 Beaufort. De “Sunny Wing” loopt harder dan de “Sunny One” maar dat mag ook wel gelet op de waterlijnlengte en de vaareigenschappen in dit soort weer. Maar omdat ik wel hard maar niet hoog loop komen we allebei ongeveer gelijk aan in Fiskardo. Vervuilende factoren hierbij zijn tevens dat Manscoos (of Coosmans) als een soort twee-eiige eenling alleen maar genieten als ze zo hoog en zo hard en zo scheef mogelijk kunnen zeilen en ik er een pesthekel aan heb als een rak niet bezeild is. Ik heb uiteindelijk 2 reven in het grootzeil getrokken en de kluiver voor een deel weggedraaid en dat is het ideale tuig om de boot zelfs hoog aan de wind in windkracht 6 aan zichzelf over te laten; d.w.z. dat ik gewoon bij het roer weg kan lopen terwijl zij kaarsrecht koers houdt, zonder noemenswaardig op te loeven of af te vallen en Ingeborg kan gewoon doorlezen (of slapen). Dat is comfortabel voor ons soort oude lullen. Probeer dat maar eens met een Baf! Het is al half acht saves als we in Fiskardo aankomen. Wat is het daar ook mooi, zeg! De club is aan het “Raften”. Telkens staan Nicole en Mello klaar met handgebaren en de draagbare marifoon om aanwijzingen te geven. Alles verloopt vlekkeloos. Als ik als laatste aan de buitenkant wil aansluiten vindt een chagrijnige Amerikaan op een grote bak van onbestemde makelij die enorm veel ruimte inneemt met lijnen wijd achteruit het nodig mij aan te spreken op het feit dat ik nou juist precies daar, op 10 meter afstand naast hem wil gaan liggen. Hij roept dat er elders genoeg ruimte is. Ik word onmiddellijk witheet van binnen en van buiten en geef hem lik op stuk. Ik vraag hem of ie er echt problemen mee heeft en zo ja dat ie dan zelf moet opsodemieteren en woorden van gelijke strekking. Ik heb nog meer betitelingen voor meneer in mijn arsenaal maar ik weet me te beheersen. Gelukkig houdt ie zijn bek en druipt af. Dat moet wel want ik zit midden in een ankerprocedure die dan ook nog op een kloterige manier verloopt.  Ik geef mijn boot maar de schuld: die kan niet achteruit varen. Mello is zo welwillend voor mij als niet-klant dat ie mij een duwtje geeft met zijn RIB en mijn achterlijn aan de rotsen vastknoopt (er zit een ring in, er is op ons gerekend). Coos stelt een vastmakertje voor, die is nu wel op zijn plaats. Uitstekend! Maar dan deze keer bij ons aan boord. De whisky-fles gaat leeg en de koude penne-pasta dingen van Elles of Agetha gaan er ook wel in. Vanavond de kant niet gezien. Het was een fijne zeildag.

de vastmakers (foto: Elles met de zelfontspanner)

de restanten van een losbandig leven (foto: Elles)

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

2 reacties op 25 juni 2012

  1. Linda zegt:

    Mooie foto van jullie boot!

    Like

  2. Paula zegt:

    Jullie zijn slim: die Sunny-flottieljegangers betalen bijna 100 euries p.w. voor de begeleiding en gij hobbelt gratis achter de gids an! Een echte hollander 😉
    BTW (geen belasting maar By The Way): captain Corelli nog gezien? Of z’n mandolien?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s