24 september 2012

Ormos Fikiadha (op Kythnos) – Ormos Dhespotiko (onder Antiparos)

 dag datum Wind Weer
Maandag 24 september 2012 NW-N 1 – 3 B Zon
vertrek aankomst logstand motoruren
08.00 uur 17.45 uur 6751,9 (50,7 mijl) 4050,42

Ik word om 05.00 uur wakker. Rusteloos. Ik doe een kleine boodschap over de reling, dan wordt Ingeborg niet wakker van het gepomp, maar ja het geklater in de roerloze nacht is niet van de lucht en daar wordt ze dan toch weer wakker van. Het is donker. De maan is onder maar er zijn wel een heleboel sterren. Ik ga gauw weer in bed maar ben klaarwakker en lees verder in mijn verhaal op de iPad, ik weet nou niet meer welk boek dat was. Ik lees tot half acht. Het is windstil in de baai. Jammer dat we geen tijd hebben om hier een tijdje te blijven(!) We moeten die verdomde Cycladen door! We gaan de volgende keer wel spelen op de zandbank. Even een weerberichtje pakken: geen wind vandaag. Er is ook geen email. Ik doe een melding op facebook waar we zijn en waar we naartoe gaan. Te 08.00 uur ankerop.

de zon is wederom klimmende; zei ik het niet!?

We motoren met het grootzeil op naar de zuidpunt van Kythnos en dan gaan we “links uit de flank” tussen Kaap Ayios Dhimitrios en het eiland Serifos door, op weg naar Antiparos in het Oosten. Als je geen plotter had zou je hier lelijk kunnen verdwalen. Overal eilanden. Ze lijken dichtbij maar dat is behoorlijk bedrieglijk. De kusten zijn kaal en dor en hier en daar staan wat blokkendozen, waarvan een heel aantal niet afgebouwd is en de betonnen staketsels een troosteloze aanblik bieden.

kale boel

Je vraagt je af of de reden daarvan de trieste economische situatie is of dat men bij nader inzien toch maar afzag van de desolate locatie die men in een opwelling gekozen had. Eenmaal de reeds genoemde eilanden voorbij wordt de zee ruw terwijl de wind niet de indruk geeft daaraan debet te kunnen zijn. Het waait namelijk niet of nauwelijks. De golven klotsen alle kanten op. Het gehesen grootzeil moet ik laten zakken want anders slaat ie uit de lijken. Ik laat hem zomaar naar beneden ploffen waarmee het venijn eruit is, maar het rollen van bak- naar stuurboord exponentieel toeneemt.

pleur maar neer die zooi; gek wor ik er van!

Jasses, wat een nare zee! Tjeempie, het is ook nooit goed. Ik wor er gek van! Ingeborg puzzelt rustig door. Ach, ieder zijn vak: ik zeil, Ing puzzelt. Ik zie een paar losse plekken in de treadmaster platen aan dek. De boel wordt zo langzamerhand aardig gammel. Ik pak de kitspuit en doe wat van die kleverige bende onder de opstaande randjes. Ing maakt foto’s. Ach, als je de dag maar doorkomt.

gewoon de kitspuit ertussen en klaar is kees

we zijn lekker bezig, lekker in het zonnetje, lekker bruin worden, wat wil je nog meer voor lekkers?

De wind neemt toe tot 10 knopen en hij is bakstag, dat betekent dat we er niet veel aan hebben. Met deze zee moet ik minstens 14 of 15 knopen wind hebben om het schip een beetje stabiel en zonder zeilgeklapper door de golven te sturen. Deze situatie duurt een tijdje, maar eindelijk wordt de zee iets rustiger en kunnen we door de boom in de kluiver te zetten met een vaart van 4 tot 4,5 knopen zeilend voortgang maken en dus gaat de motor uit. We bevinden ons dan zo’n 12 mijl voor het eiland Dhespotiko, een eiland onder Antiparos (ook een eiland), waar we heen willen. Er zijn niet veel boten op het water. Door de bewegingen van het schip is het moeilijk om relaxed te lezen, toch proberen we het maar. Het is op deze manier een lange zit. Geen ferry te zien, de hele godganse dag niet! Ik denk dat ze op die eilanden op een houtje moeten bijten. Het is weer stil aan boord. Urenlang zeggen we niks tegen elkaar. Was Linda hier maar! Eindelijk komen we aan bij Dhespotiko. We moeten tussen dit eiland en een steenklont genaamd Nisis Stronyiko door. Daarna linksaf (bakboord uit) de hele grote, door Fred van de “Alcedo” aanbevolen, ankerbaai in waar in de Tweede Wereldoorlog een Engels Trainingscentrum voor Commando’s was gevestigd. Fred heeft niets teveel gezegd: een enorme beschutte oppervlakte waar je je anker naar believen in het zand kunt laten vallen.

bijzonder ruime ankerplek mag ik wel zeggen

We liggen hier met drie boten (er kunnen er 300 liggen). Zo glad als een spiegel, rust en stilte. Een beetje bebouwing op de kant. Witte blokkendozen. Geen Lidl. We eten gebakken biefworsjes en ik schrijf 19 en 20 september en zet die op de weblog want we hebben hier nog ontvangst ook! Wat een mooie stille avond!

kon het maar altijd zo blijven

 

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s