12 juni 2013

Woensdag, 12 juni 2013

Nergis Limani – Agrilar Limani (tegenover Port Alaçati Marina)

 dag datum Wind Weer
Woensdag 12 juni 2013 West tot Zuidwest 0 – 3 B Half bewolkt tot zonnig
vertrek aankomst logstand motoruren
10.30 uur 16.00 uur 7419,5 (20,8 mijl) 4141.86

We moeten weg, het is al tien over tien. Er staat een klein beetje wind. Het is een beetje heiig, iets bewolking, zon ook wel en reeds warm. Half vier vannag werden we wakker. Ik keek naar buiten en schrok me dood. Een blauw-paars licht brandde vlak naast ons. Het was aardedonker buiten. Toen onze ogen daaraan gewend waren en we aan dek stonden zagen we op vijf meter afstand van onze stuurboordzijde de bakboordzijde van een Turkse vissersboot. Geen beweging aan boord. Ze hadden gewoon aangelegd aan het kleine vissersbootje, waar ik gisteren een foto van heb geplaatst en waren gaan slapen. Door de windstilte en andere vreemde oorzaken waren we met de spiegels contra langs elkaar gedraaid en hadden we elkaar net gemist. Vreemd hè, dat een mens dan toch wakker wordt. Iets in mijn onderbewuste moet het alarm in werking hebben gezet. Niks aan de hand, gewoon weer naar bed. Nu moeten we weg; stukje staat erop, e-mailtjes gedaan (Cees gaat vrijdag naar de jachthaven van Çesme omdat een periode van harde noordenwind in deze contreien op komst is, ik denk dat wij dat ook maar moeten doen). De vissersboot is vanmorgen vroeg vertrokken en ik zie hem alweer terugkomen. Ik denk dat ik op zijn vaste stek lig. Half elf weg. Even later zeilen we hoog aan de wind de baai uit, de kiel weer naar beneden want we moeten om een visboerderij heen en dan moeten we niet verlijeren. De “Beau” ligt in de verte nog lekker in de Sarpdere Limani te sluimeren terwijl wij de Nergis Limani (mooie naam, tis ook helemaal “nerreges” eigenlijk) achter ons laten. Ingeborg gaat mijn korte (afgeknipte) spijkerbroek naaien want die is gescheurd. Eigenlijk niet de moeite waard want hij is helemaal gaar, maar “ons ben zunig”, nietwaar? De motor hoeft de hele rit naar de volgende baai niet aan. Heel even twijfel ik als de snelheid beneden de 2 knopen dreigt te geraken, maar gelukkig: het trekt weer aan. Na anderhalve uur zien we “achteruit” de “Beau” zee op komen. We moeten om twee eilandjes heen en met een knik in de schoot, al lezend, weer geen dolfijnen gezien dus, zeilen we een kleine 10 mijl verder de Agrilar Limani in.

visboerderij

visboerderij

Eilandje

Eilandje

Om het laatste eilandje heen, de baai in

Om het laatste eilandje heen, de baai in

Kaap Bozalan Burnu

Kaap Bozalan Burnu

Kaap Bozalan Burna dichtbij, daarna ging het "voordewind"

Kaap Bozalan Burnu dichtbij, daarna ging het “voordewind”

Daar moeten we een voor-de-windse koers sturen met het grootzeil aan lij en de kluiver te loevert, zonder boom, jáááá, als echte zeilers hoor, één en al jargon!! Pal voor het hotel waar je moet gaan liggen als de noordelijke Meltemi poeiert gijp ik naar stuurboord en zeil naar de overkant, de ondiepten op waar je bij zuidelijke winden moet ankeren. In drie meter diep water laat ik het anker vallen met 25 meter ketting er achteraan, eigenlijk teveel maar we hebben de ruimte. Als we liggen, de boel aan kant, het logboek bijgewerkt komt de “Beau” achter ons voor anker. Wij zijn de enigen. De baai is breed, weids, omringd door kale hellingen.

Een foto van hoe we liggen

Een foto van hoe we liggen

"Beau" ligt achter ons

“Beau” ligt achter ons

We zien een paar surfers en af en toe komt een motorjacht voorbij op weg naar de schuin aan de overkant gelegen Port Alaçati Marina. Op het hotel, een paar leegstaande  appartementenflats en de jachthaven na is het hier maar een dooie boel. We gaan zwemmen. Het anker ligt mooi in het zand, die doet niks meer. Ik ga kijken bij het anker van de “Beau”. Die heeft slechts 15 meter ketting gestoken, maar dat Rocna-ding zit “tot zijn strot” in het zand, die doet echt helemaal nooit niks meer. Anneke en Marjan gaan ook zwemmen. Ze zetten meteen koers naar de wal. Nee toch? Het is een pokke-eind! Die durven! Zonder begeleidende boot, bijvoorkeur van de KNRM, begin ik daar niet aan. Ze hebben wind en golven mee, dat scheelt. Na een hele tijd lezen, koffie drinken en dergelijke denk ik, kom laat ik eens kijken of ik de dames ergens kan ontdekken. Door de verrekijker zie ik ze aan de kant staan, ja hoor, ze hebben het gehaald! Petje af! Cees en Bert zijn mooi thuisgebleven, de lafaards. Zo te zien staan Ann en Marjan wel erg verlangend in de verte te staren, richting “Beau”. Ik denk dat ze wachten tot de wind draait en de golven de andere kant opgaan. “Beau” geeft geen krimp, geen beweging. Bikkelhard. Na verloop van tijd trekken de dames van arren moede de stoute vinnen maar weer aan en begeven zich te water en op de terugtocht. Je moet telkens goed kijken om die koppies in de gaten te krijgen. Uiteindelijk als ze ongeveer halverwege zijn, strijkt Cees de hand over zijn hart en gaat ze in zijn beautje tegemoet en sleept ze aan twee lijntjes terug naar de boot. Ann wil nog een ererondje rond de “Beau” achter de rubberboot aan, want ze vergeet los te laten bij de spiegel. Lache man.

Daar gaan de meisjes hoer

Daar gaan de meisjes, hoor!

Veilig en wel

Veilig en wel

Evalueren maar

Evalueren maar

De dames kunnen zo meedoen aan de jaarlijkse Trilobiet prestatietocht Marken – Monnickendam over de Gouwzee! All’s well that ends well. ‘s Middags skypt zwager Willem ons. We hebben het dan toevallig over die net door Trilobiet gezwommen tocht! We hebben hier een prima ontvangst, goed beeld meestal en goed geluid. Willem beaamt het verhaal dat je een ankerlier eigenlijk niet moet bedienen zonder een relais ertussen. Hij zegt dat ik wel mazzel heb dat ik met een privé-monteur rondreis. Er zit onweer in de lucht. Veel wolkenopbouw.

Wolkenopbouw

Wolkenopbouw

Ons infuus op de voorgrond

Ons infuus op de voorgrond

Ik moet hier even vermelden dat we nog steeds elke dag/nacht met de accu-spanning op enig moment beneden de twaalf volt komen. Ik concludeer, er van uitgaande dat de accu’s in orde zijn (nieuwe), de koelcompressor in orde is (nieuw), de ankerlierknoppen (als) nieuw zijn, de zon de hele dag schijnt (bijna), dat ik te weinig accucapaciteit en te weinig zonnecellen aan boord heb. Het is niet anders (voorlopig). Voorlopig los ik dit op door de laptop alleen op de lader te zetten als ik hem gebruik en de koelkast uit te doen (met de hand) zolang er ijs op de buffertank zit. We doen niks saves, kijken een beetje om ons heen. Fotootje van de avondlucht.

De dag neigt teneinde

De dag neigt teneinde

Ik ga naar bed. Ik moet een nieuw boek hebben anders heeft het leven geen zin: Legere necesse est, vivere non est necesse.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

4 reacties op 12 juni 2013

  1. Marjan zegt:

    Anneke en ik hebben een andere achternaam, hoer…

    Like

  2. Linda zegt:

    Gossiemikkie.. wat hebben jullie het toch goed…..!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s