Zondag, 30 juni 2013

Ormos Platy (op het eiland Limnos) – Myrina (hoofdstad van Limnos)

 dag datum Wind Weer
Zondag 30 juni 2013 Niet van toepassing Zonnig
vertrek aankomst logstand motoruren
10.30 uur 11.30 uur 7626,0 (3,29 mijl) 4161,66

Picture this: goed geslapen ondanks harde windstoten vannag, het is half tien, stukje klaar, weinig wind, het zonnetje schijnt, ik kijk uit het raampje boven het gasfornuis aan bakboord en “wat zien ik”? Een zeilboot dobbert zachtjes op grootzeil en kotterfok vlak langs ons. We kunnen geen vlag onderscheiden. Hij is de “Beau” net gepasseerd, daar is niemand te zien. Een man, kennelijk een solozeiler, staat aan dek. Hij is piemelnaakt en staat ongegeneerd met zijn handel tentoongesteld naar ons te kijken. Hij is mooi egaal bruin, dat wel. Terwijl we kijken loopt ie naar achteren en voor onze neus, alsof ie zeggen wil: kijk, dat doe je zo, terwijl zijn boot voortglijdt, laat ie de rubberboot van de davits zakken zodat ie het trapje af kan. Hij loopt achteruit naar beneden, houdt zich aan de hekstoel vast, laat zijn kont in hurkhouding in het water hangen, blijft een hele tijd zo zitten en dobbert zo voorbij. Wat zou ie nou doen? Ik ben een beetje traag van begrip, zie je. Ooooohh! Ja, nou snap ik het! Geweldig! Een mens maakt wat mee! Die man hoeft nooit zijn toiletslangen en kranen te ontkalken, dat weet ik zeker. Jammer dat ik te laat ben met de Kodak. Vlak bij het strand gaat ie voor anker en neemt daar twee mensen aan boord. Tis’ntiep, een minimalist. Bijna gelijktijdig glijdt, maximalistisch als het ware, een groot cruiseschip voor de baai langs, wel heel erg dichtbij. Cees belt: zullen we maar gaan? Ok. We gaan om de hoek, naar Myrina. Cees is bang dat er geen plaats zal zijn als die cruiseboot daar naar binnen is gegaan. Volgens mij kan ie er niet in, zeg ik. We zullen wel zien. Te 10.30 uur gaat het anker op. Het is maar een uurtje varen. Anneke maakt een paar mooie foto’s van ons.

Ankerop

Ankerop

 

Ik probeer zeilend op de kluiver de baai uit te komen maar al gauw moet de motor bij want de wind is weg en/of recht op kop.Er staat een deining buiten, zo hoog als we die nog niet hebben meegemaakt dit jaar. Aan de noordwestelijke horizon kunnen we heel goed de berg Athos zien op de dichtsbijzijnde “vinger” van het Chalkidiki schiereiland. Die “vinger” heet “Khersonisos Akti”,met al die ontoegankelijke kloosters erop,. Dat is 36 mijl ver. Kan je nagaan hoe hoog die berg  is (meer dan 2000 meter)We zien nu ook het cruiseschip dat buiten Myrina voor anker is gegaan. Tenders varen af en aan naar de wal om de toeristen te brengen en te halen. Jammer voor het stadje dat ze hun winkels hebben gesloten (het is zondag, zie je).

Kijk, daar ligt ie lekker op zee

Kijk, daar ligt ie lekker op zee

Als oranje watertorren verspreiden zij zich

Als oranje watertorren verspreiden zij zich

Myrina biedt bij het aanvaren een mooie aanblik. De op de kaarten geprojecteerde noordpier is af en biedt meer bescherming dan voorheen. Dat ziet er goed uit. Links van de haven rijst een majestueuze rots steil omhoog, met daarop uitgebreide fortificaties van een middeleeuwse kasteelruïne. In het stadje is een kade waar een beperkt aantal boten kan liggen, anker voor of achter uit en dan naar de kant. Er liggen 4 boten voor anker, te wachten op hun beurt, want de kade is vol. Als wij binnen de kom komen schiet een boot als een haas in een opengevallen plek van een boot die net vertrekt. Wij varen langs de boten en zien de “Cooky” die we nog kennen van Navplion vorig jaar en van Facebook. Henk en Christine zijn kennelijk niet aan boord.We gaan maar voorlopig voor anker liggen voor het strand in 4 meter water, niet ver van een ondiepte met rotsjes waar wat branding en een aalscholver op staan. Niet erg, als het anker maar houdt. Er staat behoorlijk wat deining in de haven door de harde wind van vannacht. We kijken om ons heen. Wat we zien bevalt ons wel; een fraai stadje met een gezellig havenfront.

Imposante omgeving

Imposante ankerplek

We popelen om aan de kant te gaan. maar eerst komt daar onze bloterik, in zijn blote kont, jawel, de haven inzeilen. Hij laat zijn zeilen, de kotterfok en het grootzeil, gewoon staan en hij laveert wat langs de boten en probeert dan onder zeil aan te leggen op de kop van de kleine visserskade, hij heeft inmiddels een broekje aan, om zijn twee passagiers af te zetten. Het meisje, slechts gekleed in een sexy badpak voorzien van billensplijter, en de jongen, beladen met een rugzak, springen met gevaar voor eigen leven op de kant en verdwijnen heftig achterom zwaaiend tussen de mensen op de kade. Bloterik heeft toch de motor bij want hij vaart met zeilen op achteruit van de kade en laveert de haven uit. Volgens mij moet ie krassen hebben. Door de verrekijker zie ik dat ie uit Praha komt, een Sjech dus. Je ziet, altijd wat te beleven “hiero op de Mediterraneo!” In de verte zagen we Henk van de “Cooky” uitbundig naar ons zwaaien. Mooi, we hebben mekaar gespot.

Cees komt even buurten

Cees komt even buurten

Cees komt tussendoor even bij ons buurten en te 13.00 uur plokkeren we met de laptop op de rug via de “Beau” naar de kant en leggen aan tussen de “Cooky” en zijn buurman, waar nog wat ruimte is. Het weerzien is hartelijk. We hebben mekaar maar één dag gezien, in Navplion, maar het is net of we elkaar langer kennen door de verhalen op Facebook en de weblog. We drinken gezellig een biertje en praten bij; letterlijk en figuurlijk hoe we “gevaren” zijn. Rond half drie nemen we afscheid maar niet nadat we zijn uitgenodigd met Cees en Anneke om vijf uur een borreltje te komen drinken. Dan vragen ze ook hun Belgische vrienden Eddie en Hilde, een paar boten verderop. Gezellig! Bij “Sto Kastro”, een eenvoudig doch net restaurant gaan we skypen met Ma, die Jans op bezoek heeft en lekker zit te rummiekuppen, met Rietje en Marijn die Rietje d’r ouders op bezoek hebben en met Linda die in een pashokje van V&D staat met ongeduldige klanten die staan te wachten op hun beurt aan de andere kant van het gordijn. De ontvangst is redelijk maar eigenlijk niet goed genoeg voor skypen. Natuurlijk zet ik ook de stukjes van 28 en 29 juni op de weblog. Dat gaat supersnel als je alles goed voorbereid hebt. Over de schone en kleurige kade lopen we terug naar ons bootje dat aan de landvast van de “Cooky” hangt. Henk en Christine liggen te slapen op de kuipbanken. Sneaky glippen we ertussenuit en varen naar de “Beau”. Anneke vindt dat van die borrel een prima idee! Cees ligt het logboek bij te werken, denk ik.

Bedrijvigheid is er ook

Bedrijvigheid is er ook

Daar liggen we

Daar liggen we

De koerslijn wijst verlangend naar de overkant

De koerslijn wijst verlangend naar de overkant

Het is inmiddels vier uur en we lezen in onze respectieve boeken onder het genot van “the odd nut”. Te vijf voor vijf doe ik okselfris op en Ing lippestift en we staan klaar voor Ann en Cees die ons ophalen met “Beautje”. Een gastvrije ontvangst op de “Cooky” is ons deel. Hilde en Eddie komen erbij en het wordt heel gezellig.

Gezellig!

Gezellig!

We lachen wat af over onze “Tsjek de bloterek” en andere “anekdotes” (Henk: vraagt Kennedy aan de gebrekkig Engels sprekende Nederlandse minister: “and what do you do in your spare time?”, zegt de minister: “I fuck horses”!) en wisselen informatie uit, erg belangrijk; zo komt Jan Splinter door de Mediterrane winter. Na een paar uurtjes nemen we afscheid en gaan nog met z’n vieren door het stadje lopen. Dat heeft een hele lange, nauwe en gezellige winkelstraat, tenminste als de winkels open zouden zijn en er meer mensen rondlopen dan nu. Cees vindt een “Vodafone” en een “Wind” winkel. Daar gaan we morgen internet tegoed kopen. Langs de noordkant van het stadje lopen we over de boulevard terug richting kasteel. De zon zakt pal west achter de berg Athos op de kop van het schiereiland “Akti”, die van 36 mijl verderop, weet je nog? Ik zelf vind de foto’s die ik maak nogal mooi.

Majestueuze Mount Athos

Majestueuze Mount Athos

We zijn gekleurd door het avondrood

We zijn gekleurd door het avondrood

We zijn er stil van

We zijn er stil van

De kasteelrots torent hoog boven ons uit

De kasteelrots torent hoog boven ons uit

Alles wordt mild rood gekleurd door de zon die we straks zullen horen sissen. Het kasteel op de rots voor ons torent hoog boven alles uit en ziet er erg aanlokkelijk uit, op de klim na dan.  We wandelen terug door steegjes en straatjes naar de “Cooky” waar “Beautje” ligt te wachten. De wind blijkt behoorlijk te zijn toegenomen. Het is al half negen als we aan boord stappen. De wind neemt nog meer toe, tot wel 27 knopen per uur. Dat is bovenin de 6 Beaufort. We dansen aan de 30 meter uitstaande ketting achter ons anker. Hij zit er goed in, dat is wel duidelijk anders hadden we allang op het strand gelegen. De dieptemeter blijft 3,1 meter aangeven, dat is goed en alles aan dek is vastgesjord of opgeruimd. Ons kan niks gebeuren. Maar anderen wel. De Franse buurman met een 46 voets boot die naar een Duits biermerk is vernoemd is kennelijk in paniek vanwege de harde wind en hoge golven. Hij gaat als een gek zijn anker ophalen, vaart naar wel 5 verschillende plekken om aan te leggen of te ankeren maar weet niet te kiezen. Tenslotte laat ie zijn anker boven op het mijne vallen. Ik ga zonder een greintje empathie met mijn imposante postuur dreigend op het voordek staan en hij kiest eieren voor zijn geld en zijn arme vrouwtje, gerimpeld maar van goede proporties, rent heen en weer naar de boeg, terwijl hij bozige aanwijzingen roept, en haalt het anker voor de zoveelste keer op. Na nog wat draaicirkel tests voor onze neus laat ie eindelijk 20 meter naast ons het anker vallen en de rust keert weer. Hij ligt op exact dezelfde plek als waar zijn tournee begon. Geinig. Ik keer terug naar de kaartentafel om te goochelen met foto’s, voor het stukje dat ik morgenvroeg ga schrijven over vandaag. Het is half elf. Daar gaat de telefoon. Het ding staat altijd aan en ligt meestal op de kaartentafel. Ik kan hem dus meteen pakken. Cees: Willem, ben je nog wakker? Ja-a. Mijn bootje is losgeslagen, kan je misschien even assisteren. Tuurlijk. Ik ruik het avontuur! Gelukkig hadden we de bijboot nog niet opgehesen, die ligt er vrolijk op los te stampen achter de “Wing IV”. Het zwemplatform was wel omhoog, maar dat is een kwestie van drie seconden en hij is weer operationeel. Ik stap in het bootje en Ingeborg geeft me de duiklamp en nog een back-up lampje aan en weg ben ik: “Willem to the rescue”, de anusdrenalinus race’t door mijn aderen! Met gevaar voor eigen leven springt Cees bij mij aan boord. Anneke steunt ons en roept: doe voorzichtig! Ja, Ann. Cees heeft gezien waar het bootje heenging, het ligt op het strand voor een cocktailbar. Oh, eitje. Ik vaar er heen en voor ik het weet zitten we in een behoorlijke branding. Ik sla achteruit en Cees springt overboord en probeert de vanglijn binnenboord te gooien. Het blijkt toch iets dieper te zijn dan ie had gehoopt: tot zijn nek gaat ie erin en ik heb geen gelegenheid de lijn aan boord te halen. Cees ploetert naar de kant en begint zijn boot het water in te duwen. Ondertussen dreig ik zelf op het strand gegooid te worden. Ik sla achteruit en zie kans drie brandingsgolven over me heen te krijgen. Ik denk, weet je wat, ik draai om, dat gaat vast makkelijker. Nog één golf neem ik op die manier en dan slaat de motor af. Godver. Dan maar roeien want ik moet uit de branding zien te komen en te blijven. Ik blijf op een afstandje kijken naar het geworstel van Cees. Na veel gedoe en volkomen doorweekt lukt het hem uiteindelijk zijn boot roeiend door de branding te krijgen en als ie naast me roeit, probeer ik de motor te starten. Ik krijg het koord niet eens meer uit zijn hokkie! Dat betekent dat de vanglijn in de schroef zit, bedenk ik me opeens. Ik probeer hem er nog uit te trekken maar dat kan je vergeten als je ondertussen weer terug de branding in drijft. Cees start zijn motor, die doet het wel. De wind is gelukkig een beetje minder geworden, maar de deining staat nog wel flink door. Hij gooit een lijntje op en ik laat me naar de “Wing IV” slepen. Moe maar voldaan komen we aan. Ing maakt me vast en ik kijk met de duiklamp onder water. Hij zit tamelijk vast de lijn. Met wat contra-wikkelingen krijg ik hem los en is het avontuur afgelopen. Cees bedankt ons hartelijk en tuft terug naar de “Beau”. Ook ik ben drijfnat en kleedt me poedelnaakt uit in de kuip, het is toch donker. Alles is zout. Mijn horloge doet het nog steeds, is niet meer waterdicht maar heeft toch al verschillende keren als duikhorloge dienst gedaan. Het is half twaalf als Ingeborg naar bed gaat en ik in de kuip bij de olielamp ankerwacht ga houden met een Nicci French en een bak noten als gezelschap. Na een uurtje hou ik het voor gezien. We stampen nog steeds achter het anker maar de boot zorgt wel voor zichzelf. Ik kijk nog even argwanend naar de Fransman en ga naar bed. Man, man wat een avonturen! Hoe krijg ik dat nou allemaal weer op papier!

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

4 reacties op Zondag, 30 juni 2013

  1. Linda zegt:

    Hahahaha, leuk stukkie weer hoor (net gelezen). Je moet niet zo grappig schrijven hoor, ik moet steeds hardop lachen op mijn werk… dat gaat opvallen…. 😉

    Like

  2. Linda zegt:

    Ja hoor, lekker uitverkoop in de stad, dus heb weer wat leuke zomerkleertjes gekocht voor bijna niets. Mijn personal shopper Ricky was mee, handig als je moet passen en steeds een andere maat moet hebben, haha.
    Zo, nu ga ik even je stukkie van 30 juni lezen. Ik zie alweer heel wat gezellige foto’s. Veel plezier weer daar!

    Like

  3. Linda zegt:

    Hey, lekker makkelijk joh. Zeker omdat je nog effe snel de maand moest afronden op je log?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s