Woensdag, 3 juli 2013

Myrina 4

Het is negen uur. Veel te laat. We gaan boodschappen doen. Kom ik niet toe aan stukje schrijven, niet fijn. Het “wonen” aan de kade in zo’n stadje maakt me lui en slaperig. Met de boodschappenkar die we in Marmaris hebben gekocht, met zo’n fijne grote tas eraan vast, wandelen we in de groeiende hitte naar de supermarkt. Het loopt niet lekker over het slechte wegdek, zo’n karretje met harde wielen. Naast de supermarkt is een groentezaak, daar gaan we straks inslaan. Eerst vlees kopen en joggert in de super. De joggert is hier duur en de enige varkenshaas die ze hebben liggen krijgen we niet want ze willen hem niet in twee stukken snijden, we moeten de hele varkenshaas afnemen. Nou, steek hem dan maar in je eh, jeweetwel, de ijskast of zo. We nemen een grote karbonade, genoeg voor ons tweetjes. We nemen nog wat sixpacks bier (Alfa, de goedkoopste, best te drinken) en rekenen af. Ze vragen waar we vandaan komen. Nederlanders zien ze hier niet zoveel, geloof ik. Bij de groenteboer kopen we haastig een heleboel plastic zakken met tomaten, kersen, appelen, sinaasappelen, paprika’s, pruimen, sperziebonen (die geen sperziebonen zijn) en wat al niet. Ik zeg haastig want Ingeborg is intussen in uitzonderlijk hoge nood komen te verkeren. In recordtempo zijn we terug op de boot waar ik de spullen in mijn eentje aan boord moet tillen. Geeft niks. We drinken koffie en ik wil gaan schrijven. Daar is Anneke: zullen we nu of vanmiddag naar het kasteel op de rots gaan? Nou, doe vanoggend maar want vanmiddag ga ik het niet meer trekken, denk ik. Hop, bergschoenen met sokken aan, de Nikon als reserve-kanon op de rug mee en daar gaan we met zijn vieren. We overleggen eerst nog even met Henk wanneer die denkt te vertrekken. Oh, pas na de lunch dus we hebben tijd zat. Via een achterafstraatje komen we bij het stenige paadje dat kronkelend tegen de rots omhoog gaat. Onderweg vertelt Cees dat ie een geschikte Tilley Wannabe heeft gezien in de winkelstraat, voor slechts 4,50 euro. Ingeborg heeft hem eergisteren ook al gezien. Dat lijkt me wel wat, gaan we straks doen. Eerst klimmen, zweten en fotograferen. Van een kasteel is eigenlijk geen sprake. Het zijn uitgebreide vestingwerken over het hele rotsige schiereiland verspreid, met hier en daar ondergrondse ruimten waar je nauwelijks naar binnen kunt of durft. Ik denk dat er nog heel wat begraven ligt dat de moeite waard zou zijn om te bekijken. Hier en daar zijn stukken muur gerestaureerd, vooral de gedeelten die van buitenaf zichtbaar zijn en als blikvanger dienen. Saves staan er ook schijnwerpers op die muren gericht, dat werkt wel. Het uitzicht naar alle kanten is fantastisch. Helaas is het niet zo helder anders hadden we de drie vingers van Chalkidiki misschien wel kunnen zien. Zelfs Mount Athos hult zich in nevelen. We fotograferen ons een ongeluk. Als een klipgeit onderneemt Anneke zelfs met doodsverachting een uitermate riskante opstijging naar de hoogste toppen van de ruïnes, alleen maar om die felbegeerde prijswinnaar te knippen! Cees doet er niks aan, die gaat er gewoon rustig bij zitten, in de schaduw dat wel. Ann komt heelhuids beneden en we zetten onze tocht over de ouwe stenen voort. Ook op de plek waar de Griekse vlag staat te wapperen maken we plaatjes van elkaar en het uitzicht.

HIER VOLGT HET FOTO-ALBUM VAN ONS BEZOEK AAN DE BURCHT BOVEN MYRINA:

Dit is de ingang

Dit is de ingang

Geweldig uitzicht

Geweldig uitzicht

Daar moeten we heen

Daar moeten we heen

Geweldig uitzicht

Geweldig uitzicht

Dit was natuurlijk een executieplek

Dit was natuurlijk een executieplek

Ann, doe niet zo gevaarlijk

Ann, doe niet zo gevaarlijk
We hebben er de kracht niet meer voor

We hebben er de kracht niet meer voor

De nieuwe noordpier van Myrina

De nieuwe noordpier van Myrina

Geweldig uitzicht

Geweldig uitzicht

Daar liggen we

Daar liggen we

Het kleine vissershaventje van Myrina

Het kleine vissershaventje van Myrina

Even genieten hoor!

Even genieten hoor!

Even genieten hoor

Even genieten hoor
Hier zie je de beide pieren van Myrina

Hier zie je de beide pieren van Myrina

Totaalplaatje van de haven

Totaalplaatje van de haven

Ik fotografeer ook

Ik fotografeer ook

Ann zag het goed

Ann zag het goed

Nog een totaalplaatje van de haven

Nog een totaalplaatje van de haven

Even genieten hoor

Even genieten hoor

Vogeltjes kijken

Vogeltjes kijken

Idem

Idem

Geweldig uitzicht

Geweldig uitzicht

Dan hebben we het wel gezien. We zakken af naar de winkelstraat waar we vergeefs op zoek gaan naar de Tilley Wannabe. We kunnen het winkeltje niet meer vinden. Jammer.

Op zoek naar een Tilley Wannabe

Op zoek naar een Tilley Wannabe

Dan maar een cappuccino bij “Sto Kastro”. Die is echt lekker en heet ook nog. T.o.d.b. mag ik van Henk de watertanks bijvullen met het restant van zijn tegoed. Ook voor Cees zit er nog behoorlijk wat water in. Dan is daar het moment van vertrek van de “Cooky”. Ze gaan niet ver, om de hoek, lekker in een baai voor anker. Snik, snik, goeie reis, het was leuk, we komen mekaar vast wel weer tegen!

Dag Henk en Christine!

Dag Henk en Christine!

Daar gaan ze

Daar gaan ze

Ingeborg en Anneke gaan zwemmen en Cees en ik gaan “het logboek bijwerken”. Cees gaat even later met “Beautje” ook naar het strand om te zwemmen. Ik pas op de boten. Ik neem een boek, een glas anijsmelk en een kopje hazelnoten, lekker hoor. Aan lezen kom ik niet toe, val in slaap, geen zin in die iPad. Als Cees terug is leen ik de biografie van Steve Jobs en maak een beginnetje. Even later komt Cees me halen want er is een opzienbarend schip binnengekomen, die in de voorhaven wil ankeren. De dames zijn intussen ook terug en we gaan allemaal kijken. Het is de “Adix” een 185 voet lange driemastschoener. Dat is een zeer fraai en in de zeilwereld bekend schip, ik had er ook al eens over gelezen. We staan even te praten met een bemanningslid die vanaf de kant het aanleggen begeleid. Het schip is gebouwd in Zuid-Afrika, heeft inmiddels anderhalf miljoen zeemijlen onder de kiel en heeft in de jaren negentig in Falmouth een volledige “refit” onder de architectuur van “onze eigen” Gerard Dijkstra ondergaan. Je ziet ze zelden zo fraai! Er is een heleboel bemanning aan boord maar geen eigenaar. Ze verwachten binnen een paar dagen wel gasten die hier opstappen. Cees helpt met het uitleggen van de loopplank. Lache man. Prachtschip.

Het keesje vliegt over

Het keesje vliegt over

Zie je wel: Adix, het staat er op

Zie je wel: Adix, het staat er op

Denk om je rug, Cees

Denk om je rug, Cees

Als we terugkomen bij de boot ligt er een 50 voets charterbak op de plek van de “Cooky”. Hij heeft zijn ketting dwars over de mijne gelegd. Da’s niet erg ware het niet dat hij mijn ankertje losgetrokken heeft, maar dat kan ik nu nog niet weten want dat merk ik morgenochtend pas als ik te dicht bij de kant lig. Saves na het eten (die sperziebonen waren inderdaad geen sperziebonen, nou trap ik er niet meer in!) gaan we lekker het stadje in, een beetje winkeltjes kijken, op een terrasje zitten en daarna nog een ijsco eten. Ik neem caramel en vanille en Ingeborg neemt caramel en stracciatella. We nuttigen dit op een bankje op de kade terwijl de wereld voorbij flaneert.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s