14 juli 2013

Zondag, 14 juli 2013

Ormos Koufos (2)

Vannag om twee uur presteerde Ingeborg het wakker te worden en het tot drie uur te blijven. Dat is nog tot daaraantoe, naar voor haar hoor, maar waarom kan ik dan ook niet meer slapen? Gelukkig vielen we toen weer in slaap tot een uur of zes. Het is doodstil buiten. Ik lees tot half acht in “Hinderlaag” van oom Alistair. Ik schiet lekker op, gemiddeld een boek per dag. Dan er maar weer uit. Elke dag hetzelfde en ik schrijf het nog op ook. Over dat schrijven gesproken: dat verliep moeizaam vandaag. Het valt ook niet mee iedere dag iets over niets neer te pennen. Ik moet steeds dieper nadenken, maar ik kan niet meer terug, kan niet stoppen. Het is net als met alcohol: een paar dagen hou je je kranig maar daarna loop je weer vol; alleen met schrijven loop je dan leeg. Wijlen onze volksschrijver Gerard Reve introduceerde in dat verband de term “woordkakkerij” (als ie het over werk van anderen had). Schrijven dus. Foto’s verwerken. Ondertussen is het gaan waaien uit het oosten of het zuidoosten, moeilijk te zeggen in zo’n baai met heuvels eromheen, en we liggen heerlijk te schommelen achter ons kettinkie. Door de windrichting liggen we nu niet meer dicht bij de ondiepte. We hebben onderhand met de boeg in de richting van alle windstreken gelegen en het anker heeft niet gekrabd. Ik krijg weer twee A-4tjes vol. Edoch: ik kan het niet op de weblog zetten omdat het signaal te zwak is om ook maar iets te doen op de computer. Vodafone is vergeten deze baai af te dekken. Half tien marifoneert Anneke. Zullen we vandaag hier blijven? Ja, dat is goed. We gaan vandaag ergens wel hunnie kant op met het bootje. Jammer van de 230 megabytes die ik nog op de simkaart heb staan. Skypen met het thuisfront gaat niet lukken, dus …..of het zou aan de kant moeten lukken met wifi van een restaurant. Cees en Anneke hebben in hun pilot (die van ons is een beetje (te) oud) gezien dat er aan de westkust van het schiereiland Kassandra maar weinig havens zijn en langs die kust moeten we naar het noorden, naar Thessaloniki. Er is 1 jachthaven, Sani Marina op 45 mijl van hier en voor de rest moet je ankeren of een te grote afstand op één dag varen. Die westkust is meestal door de westenwind lagerwal en ankeren is dan niet ideaal. We zullen het er straks over hebben. Anneke wilde eigenlijk ook barbecuen vandaag maar dat zal moeilijk worden omdat het zondag is en de winkels dicht zijn. Het is kwart over tien, tijd voor koffie. Kwart over twaalf, tijd voor een tweede bak koffie. Er komt bewolking, een beetje dreigend ook nog. Internet doet het nog steeds niet. Te 14.00 uur ga ik roeiend naar de kant. Ik moet hard “op de rem trappen” want het wordt rap minder dan 10 cm diep op de keien. Ik gooi het paraplu-ankertje uit en laat de rubberboot op 40 meter van de kant gewoon dobberen, stap uit en loop over de gladde stenige bodem naar het strandje. Een stoffige, onverharde weg voert mij naar de “provinciale weg” waaraan een luxe hotel ligt en aan de andere kant een mooie Taveerne. Daar hebben ze wifi maar ook met een slechte ontvangst momenteel. Ik vraag welke provider ze hebben: Vodafone! Kijk, dat schiet niet op. Ik denk dat het hier een beetje hetzelfde gesteld is als met de dekking van T-mobile in Ilpendam: klote. Ik drentel wat langs het hotel waar Russische en Hongaarse luxe-auto’s staan, richting Koufos en weer terug naar het strandje. Ik roei terug. We moeten vandaag maar met de gewone telefoon bellen. Lezen maar weer in stomme blaadjes en stomme boeken. We durven nog niet goed van de boot af i.v.m. de ondiepte en we zijn te lui om te verkassen. We bellen met Ma en met Linda. Rianne en Marijn zijn er niet. Geen bijzonderheden aan dat front. We gaan lekker door met ons te vervelen. Maar dat duurt niet lang. We gaan zwemmen. Ik doe de 4 kg loodgordel om en ga de schroef en de anoden schoonsteken en -poetsen. Het water is lauw waardoor ik het langer uithoud. Het onderwaterschip ziet er nog steeds glad uit, geen harde aangroei. Alleen de onbehandelde schroef is steeds de klos, maar dat is goed bij te houden op deze manier. Ik zwem ook even naar het anker en duik er naartoe. Ik moet zoeken om het ding te vinden: helemaal onder het zand verdwenen. Ik ruk er eens aan; geen beweging in te krijgen. We kijken achter de boot hoe groot de afstand is tot het roer de bodem raakt. Dat is nog minstens 15 meter dus we hoeven ons niet druk te maken bij dit weer (niet meer dan 3 en af toe 4 Bf). Op het zwemplatform spoelen we ons af met een miezerig straaltje uit de Solar shower. Dat moet beter, later. Om kwart over vier stappen we in de rubberboot en varen naar de “Beau” die heel ver weg ligt.

Daar ergens in de verte ligt de "Beau"

Daar ergens in de verte ligt de “Beau”

Na honderd meter besluit ik dat het beter is om een jerrycan met benzine en noodrantsoenen mee te nemen, voor het geval dat. Het gaat lekker. Daar gaan we weer. Na een voorspoedige overtocht leggen we aan bij de “Beau”. We drinken een borreltje en palaveren nog een keer. Cees heeft de afstand van hier tot Thessaloniki geplot: 85 mijl langs de kortste route. Sani Marina ligt ongeveer in het midden. Het kan dus in twee vaardagen. We kunnen natuurlijk ook gokken op meerdere ankerplekken langs de westkust maar dat trekt ons allemaal niet zo erg. We realiseren ons dus nu dat we tot vrijdag hier moeten blijven als we in twee dagen naar T. willen varen en de twintigste in de marina van Thessaloniki willen zijn. Nou, er zijn vervelender plekken om een paar dagen rond te hangen. We spreken af morgen te barbecuen op de “Beau” en daartoe te 11.00 uur gezamenlijk boodschappen te doen in 1 van de 2 supermarktjes in het dorp. Van zijn zoon Niels heeft Cees te horen gekregen dat het kwaliteitsverlies in de foto’s op de weblog bijna zeker wordt veroorzaakt doordat WordPress automatisch de afbeeldingen comprimeert als de verbinding (erg) traag is. Ze doen dit om de wachttijd op het verschijnen van de foto’s tijdens het bezichtigen van de weblog niet te hoog op te laten lopen want dan haken mensen af. Klinkt plausibel en als dat zo is waarom kan WordPress dat dan zelf niet gewoon zeggen, als ik ze deze simpele vraag voorleg, in plaats van steeds de bal bij mij neer te leggen? Ik hou er over op. Als over twee weken thuis de plaatjes wel goed zijn is het mij duidelijk. Tijdens de borrel komt het flottielje van Neilson de baai in en we volgen de onvermijdelijke aanlegprocedure. Het is een hele drukte. Gezellig. Misschien dat we morgen als er een paar ankeraars vertrekken toch maar naar deze hoek kunnen verhalen. Zou mooi zijn. Na de borrel gaan Ingeborg en ik naar de kant om het dorpje te verkennen. We worden opgevangen door een gedienstige ober van restaurant Tzatzikikas. Aardige man.

Taverne Tzitzikas

Taverne Tzitzikas

Ik ben er al uit, nu Ingeborg nog

Ik ben er al uit, nu Ingeborg nog

Daar heb je de Neilsons weer

Daar heb je de Neilsons weer

Koufos is heel klein, het is voornamelijk een kade met wat betonnen piertjes waar veel boten en bootjes liggen. Het doet gezellig rommelig aan, maar veel is er niet te zien. Op het terras van Tzatzikikas gaan we om ons heen zitten kijken met een drankje. Er is een voetbalwedstrijd op TV: Noorwegen – Nederland! Leuk! Ze zijn net begonnen en het staat nog 0 – 0. We gaan er eens goed voor zitten. Na een tijdje denk ik: er klopt iets niet. Ik kijk nog eens goed en zie allemaal blonde en donkere paardestaarten over het scherm dansen en de voetballers hebben rondingen op plaatsen waar ik ze niet verwacht: het zijn vrouwen! Ik dacht al, het voetbalseizoen is toch afgelopen?! Lache man. Bij Tzatzikikas hebben ze wifi en niet “door de lucht” maar “door de kabel”. Dat zou de oplossing kunnen zijn. We komen morgen terug! We scheuren, plaatjes schietend van de “Beau”, terug naar de boot over het blakke blauwe water van deze bezadigde binnen baai.

Blauwe, blakke binnenbaai

Blauwe, blakke binnenbaai

Daar ligt de "Stellendam"

Daar ligt de “Stellendam”

Ingeborg gaat pepperoni’s en karbonaadjes bakken terwijl ik het carter van de buitenboordmotor een beetje bijvul. In het avondlicht maak ik wat fotootjes.

Dit vinnik een mooie uitsmijter

Dit vinnik een mooie uitsmijter

Te 22.00 uur gooi ik Ingeborg d’r nog half gevulde kop thee over de kajuittafel, per ongeluk. Half twaalf gaan we naar bed. Hele avond zitten te lezen. Binnen. Tegen de muggen. Gaap. Wat een narigheid. We bewegen niet. We liggen helemaal stil. Dus het zal wel goed wezen. Het is hartstikke donker.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

3 reacties op 14 juli 2013

  1. Linda zegt:

    Goedzo! Met skypen ging het wat minder he? Volgende keer maar weer proberen…

    Like

  2. Linda zegt:

    Veel pleizier met BBQ-en vanavond!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s