26 augustus 2013

Ilpendam – Thessaloniki

Godsamme, waar moet ik beginnen! Vier weken niks opgeschreven en ook niet op de voice-recorder gezet, (betrekkelijk) weinig foto’s gemaakt, lekker bijkomen van de Griekse warmte in de Nederlandse hittegolf, dat wel. Het is nu kwart voor negen saves en ik zit in de kuip te tiepen op mijn nieuwe MacAir! Jonges jonges wat een dag; dat ik zoiets nog beleven mag. Hectisch, hectisch. We zijn weer terug op de boot, joehoe!! Hij lag er  nog, op dezelfde waterlijn als toen we hem achterlieten. Geen lekkages en alles dee het. Als vanouds trotten de joggers langs in de gore hitte. Ik moet nu niet de fout maken toch te doen wat ik niet van plan was: schrijven over onze “vakantie” in Nederland, maar de verleiding is groot. Laat ik volstaan met het noemen van een paar “highlights”.

Om te beginnen was daar de reis, op uitnodiging van Mans en Agetha, over “brede rivieren die traag stromend door oneindig laagland gaan, waar ondenkbaar ijle populieren langs de einder staan”. Ja, ik ken mijn “Marsman” nog wel! Een gemoedelijke trip in fantastisch gezelschap langs schilderachtige stadjes en fraaie aanlegplaatsen. Dat had wel wat, zo’n vijf dagen lang als een soort batavier op een 100 jaar oude stalen viskotter de Maas afzakken. Toen heb ik wel wat fotootjes gemaakt: een stuk of vijfhonderd. Ik moet nog wel wat snijden in het aantal maar er zitten fraaie exemplaren tussen al zeg ik het zelf.

Agetha en Ingeborg rielekst op het achterdek

Agetha en Ingeborg rielekst op het achterdek

We naderen Cuyk aan de Maas

We naderen Cuyk aan de Maas

In de passantenhaven van Cuyk

In de passantenhaven van Cuyk

IJsje eten in Cuijk

IJsje eten in Cuijk

De hele familie drinkt een "vastmakertje" (met een gebakje deze keer) in Mook op het achterdek (in elke haven nemen we een vastmakertje)

De hele familie drinkt een “vastmakertje” (met een gebakje deze keer) in Mook op het achterdek (in elke haven nemen we een vastmakertje)

Mans kan lezen en schrijven met die bak

Mans kan lezen en schrijven met die bak

Ik mocht ook sturen; dat is geen kattenpies! Hij wil alle kanten op.

Ik mocht ook sturen; dat is geen kattenpies! Hij wil alle kanten op.

Het museumhaventje van Woudrichem; stuff voor een oudhollands schilderij

Het museumhaventje van Woudrichem; stuff voor een oudhollands schilderij

De hele familie op de foto bij de kerk van Woudrichem

De hele familie op de foto bij de kerk van Woudrichem

_DSC6226

Kan het hollandser? Dit is in Gorinchem.

Kan het hollandser? Dit is in Gorinchem.

Gorinchem

Gorinchem

De kerk van Gorinchem in pastel

De kerk van Gorinchem in pastel

Voor ons het laatste vastmakertje, in Nieuwegein

Voor ons het laatste vastmakertje, in Nieuwegein

We hebben genoten en het maakte het reeds bestaande idee om straks, na onze “wereldreis” op de Middellandse Zee, de boot te verbouwen tot motorboot wat vaster omlijnd. Op die manier kunnen wij overal komen, dat is ons wel duidelijk. Ik zie ons al zitten in het matineuze zondagoggend zonnetje, op het voordek, in onze witte plastic kuipstoeltjes van 7,95 euro per stuk van de Gamma, kijkend naar de inwoners van Mook die voor de eerste kerkgang nog even gauw hun hond laten schijten op de kade van het passanten-haventje waar wij dan toevallig liggen! Is dat niet geweldig?! Mans en Agetha: we hebben met jullie en de familie echt genoten van die schitterende dagen en vooral van jullie eindeloze gastvrijheid! Staat in de herinnering gegrift en als de Alzheimer toeslaat kunnen we tot in het oneindige de foto’s op de computer bekijken en gaan we ons steeds weer afvragen: waar gaat dat in godsnaam over, maar wat is het mooi!!

En dan is daar natuurlijk het feit dat ik mijzelve kon opwerken tot het schilderen van een (zeer) klein deel van ons huis, dat daar erg aan toe was. Stukken van kozijnen en afdeklatten van de dakkapel waren helemaal kaal en de boel was erg vervuild, dus daar kon ik wel een paar dagen wiebelen op de ladder die ik van zoon Marijn heb geleend, mee kwijt. De rest van die gevel (een stuk hoger op de ladder) was smerig maar zat nog goed in de verf, dus dat heb ik laten zitten, temeer omdat ik op grote hoogten duizelig word.

Ik schilder, veilig vanaf de binnenkant

Ik schilder, veilig vanaf de binnenkant

En wat te denken van die hittegolf in Nederland. Ga je naar huis om de aegeïsche hitte te ontvluchten, krijg je een warme deken over je heen waar je een nette, traditionele herfstachtige zomer verwacht! Het was op een gegeven moment zelfs zo dat het in Nederland heter was dan in Griekenland. Tistogwat.

Zeldzaam in Nederland

Zeldzaam in Nederland

En dan het weerzien met de familie natuurlijk. Gezellig koffie gedronken bij Ma. Ik heb erg mijn best gedaan op haar grasveld, met maaien bedoel ik. We hebben haar ook op een zaterdag naar haar zuster Gien gebracht in Alkmaar en van de gelegenheid gebruik gemaakt die stad eens te bekijken. Goeie koffie hebben ze daar. We hebben ook een foto-tentoonstelling gezien in de grote kerk die allang niet meer als zodanig dienst doet, er is zelfs een soort koffie-shop in gevestigd!. Mijn foto’s zouden niet hebben misstaan op die tentoonstelling (vond ik). Toen Ma naar huis wilde startte de auto wel maar wilde niet echt rijden. De Wegenwacht, waar ik geen lid van was, moest er aan te pas komen. Ik ben dus nu lid van de wegenwacht, dat begrijp je. Die maandag heb ik em weggebracht naar Van Lieshout in Purmerend. Ik was em meteen anderhalve week kwijt! Het “elektronische gasregelknekelklephuis” moest worden opgestuurd voor controle. Na anderhalve week was alles prima gerepareerd en de elektrische ramen en centrale deurvergrendeling deden het ook weer. Wel vervelend dat het geld moest kosten.

We zijn met Ma afgelopen zaterdag bij broer Kees op visite geweest omdat zijn vrouw Joke jarig was. Heel gezellig. Kees heeft een prachtig kippehok getimmerd, van hardhout voor de eeuwigheid! Er zitten twee kippen in en ze hebben daar elke dag twee eieren van. Die kippen zitten er riant bij. Volgens mij kunnen er wel acht in, dan hebben ze elke dag een doos met tien eieren! Maar daar kiezen zij niet voor. Zij zijn voor de diervriendelijke aanpak. Hoe het ook zij: dit moet ik onthouden want wij hebben ook wel ruimte voor een kippehok en ik ben dol op eieren, vooral gevulde. Willem en zus Joke waren er ook. We konden heel even bijkletsen.

Even iets geheel anders: onze zoon Marijn gaat voor ons een modelschip bouwen: de “Friesland”, een oorlogsschip dat in de tweede helft van de zeventiende eeuw onder Michiel de Ruyter heeft meegevochten in de zeeslagen met de Engelsen. Helemaal op schaal en tot in detail nagebouwd! Marijn heeft al drie schepen gemaakt en is momenteel aan de hand van foto’s bezig met een schaalmodel van een mijnenjager, geen bouwpakket dus. Nu dus de “Friesland”. Hij zal er wel een paar jaar mee bezig zijn in zijn vrije tijd. Ik kijk verlangend uit naar het “gereed product”!

Dit is em en dat wordt em

Dit is em en dat wordt em

Lekker nassen; Rietje staat er niet op, da's wel jammer

Lekker nassen; Rietje staat er niet op, da’s wel jammer

Bij Linda en Ricky hebben we in de laatste week, Marijn en Rianne waren er ook bij, genoten van een heerlijke nassi maaltijd, zoals alleen Ricky die klaar kan maken en gisteren nota bene, mochten wij bij een grote zangwedstrijd aanwezig zijn in een grote hal in Amsterdam Zuid-Oost. Bij dit evenement waren honderden toeschouwers aanwezig. Een en ander werd georganiseerd door de Hindoestaanse Radio in Nederland: “Ujala Radio” (UR). Het betrof de finale en Ricky was de zangcoach van een aantal deelnemers. Zelf kan hij fantastisch zingen, maar wij hadden dat nog nooit van hem gehoord. De wedstrijd was een belevenis voor ons. Heel apart, heel erg wennen. Hindoestaanse muziek lijkt namelijk helemaal niet op wat onze oren gewend zijn, vooral het zanggedeelte niet. We deden erg ons best om de verdienste in dit soort zang te ontdekken. Na verloop van tijd hoorden wij wel wie vals zong en wie minder vals zong, zoiets. Een minpuntje was het aantal decibellen waarmee alles gepaard ging: 300 of zo. Het leek ons onmogelijk bij dat volume niet vals te zingen. Vooral de man die alles aan elkaar praatte was erg vervuld van zichzelf en schreeuwde verschrikkelijk hard, maar misschien hoorde dat wel zo, weten wij veel?! De belangrijkste pupil van Ricky werd derde. Wij vonden dat hij het beste zong, maar ja. Die jury was duidelijk gecorrumpeerd. Tijdens de beraadslagingen van de jury zong Rick ook een nummer en toen begrepen we wel waarom hijzelf niet mee kon (of mocht) doen: hij bewees dat deze muziek ook zuiver gezongen kan worden en hij zou met glans hebben gewonnen! Wij zijn trots op onze schoonzoon! Het is jammer dat we geen foto’s mochten nemen.

Oh ja, we zijn ook nog naar een MacApple winkel geweest om het gebroken klepdeksel van onze Macbook te laten repareren (die was van de kuiptafel gelazerd nadat ik aan het snoer had getrokken, weet je nog wel?). Opgetogen vertelde de knul dat dat 700 euro ging kosten en de batterij moest ook vervangen worden want die liep binnen twee uur leeg en dat ging nog eens tussen de 150 en 300 euro kosten. Niet gepiest en toch nat, het is toch wat? In de winkel naast de reparatiebalie besloten we tot een impuls aankoop: een Mac Airbook, zo’n dingetje waar je je vingers aan kunt snijden, zo dun is ie. Mooi man, mooi! De komende 5 jaar krijg ik van Ingeborg geen verjaarscadeaus meer. En zo komt het dat ik nu zit te tiepen op dat ding!

Natuurlijk gingen we ook naar de zeilvereniging. Op vrijdagoggend, koffiedrinken. Gezellig hoor. Veel clubleden waren nog onderweg, genietend van het abnormaal fraaie weer in Noord Europa. Op de vraag wanneer komen jullie nou terug konden we nog steeds geen (normaal) antwoord geven, gewoon omdat we het niet weten. Vage antwoorden: “bij Kaap Sounion misschien rechtsaf maar het kan ook linksaf worden, we twijfelen nog!” We willen het liefst alles tegelijk: terug naar Holland en varen langs de Kanaalkusten of “over de traag stromende brede rivieren”, maar we willen ook nog zoveel op de Middellandse Zee: de zuidkust van Turkije verkennen, misschien naar Egypte of Syrië, lijkt ons echt spannend (dan moet ik wel de bewapening op ons schip aanpassen), maar ook Rome willen we zien en naar Kreta en Rhodos. We komen tijd (en misschien de daaraan vastzittende gezondheid) tekort, dat staat vast. Nu kunnen we nog van alles en ik vind geraniums stinken. We zullen zien.

Voordat we naar de zangwedstrijd gingen, hebben we sogges vroeg ook nog gezwommen met Trilobiet in ons zwembad in Purmerend. Jaaaa, we hadden het druk gisteren! Lucien was de “drillmaster” en liet ons minuten lang onder water rondhannesen met daar gedeponeerde luchtcilinders met ademautomaten eraan. Heel geinig en afwisselend. Het was de eerste zwemzondag van het seizoen en voor ons voorlopig meteen de laatste. We hebben even lekker kunnen bijkletsen tijdens het koffiedrinken na afloop.

Na de zangwedstrijd hebben we Linda in Amstelveen afgezet en tuften door de nieuwe Coentunnel naar huis. We kijken onze ogen uit naar wat er allemaal aan asfalt en beton is neergesodemieterd! Wel nodig natuurlijk. Te 22.15 uur waren we thuis en nam het voorbereiden voor de reis van morgen, pardon, vannacht, een aanvang. Pas om 24.00 uur lagen we in bed en vielen in een onrustige slaap. Te 03.00 uur ging de wekker en we hadden niet eens zoveel moeite om op te staan. Ik kon het douchen zowaar binnen de vijf minuten houden en in no time stonden we met drie koffers op de stoep en een rugzak om de deur op slot te draaien. Ik voelde me een beetje misselijk van de hele sinaasappel die ik net gegeten had maar ik haalde zonder kotsen de bushalte waar we de enige passagiers waren die te 03.47 uur opstapten. De chauffeur was blij met ons, gebeurde er tenminste iets. Op het Centraal Station was het zoeken naar de ingang. Daar werd iedere reiziger gecontroleerd en gevraagd naar zijn ticket voor ie doorgelaten werd naar de perrons voor de nachttreinen. Vreemd komt dat over. Half uurtje wachten op de trein, welke ons na een kwartiertje geluidloos deinen (het is ongelooflijk) op station Schiphol afzette. Kaartcontrole in de trein doet men niet meer aan, behalve als je zonder opstapt natuurlijk. De rest is geschiedenis (dat zeg je als je geen zin meer hebt om het op te schrijven). Nou, vooruit dan: koffers voor in het bagageruim met 5 kilo kaas, drie worsten, diverse pindakazen en dergelijke insjekken, door de security klootviolen met potjes joggert (inleveren! We leren het nooit!) en over de loopbanden naar de gate hobbelen. Daar wachten. De koffieshop is nog niet open. Oh, ik moet geld pinnen! Ik terug over de loopbanden, dat gaat hard als je doorloopt, naar de vestiging van de ABN-Amro: oeps, portemonnee met pinpas zit in rugzak, die bij Ingeborg achtergebleven is. Godverdomme! Ik terug in mineur. Dan maar een kop koffie uit de inmiddels geopende koffieshop. Hee, daar heb je Cees en Anneke! Het weerzien is hartelijk. We hebben er allemaal “zin an”! Op tijd “boarden” (wij doorgewinterde reizigers gebruiken dit soort vaktermen) in de Fokker 100 van Austrian Airlines en daar gaan we: na een half uur taxiën richting Heerhugowaard of daaromtrent stijgen we op en hebben we een relaxte vlucht, met gratis koffie en idem een soort “knoppers”, naar Wenen. Daar stappen we over op een Airbus van Austrian Airlines, maar wel met een vertraging van twee en een half uur, da’s jammer. Beetje lezen in “Pieter van Aspe” en wederom een gratis drankje drinken met een, eveneens gratis, koffiebroodje. Na ruim anderhalf uur landen we op Thessaloniki. Ik dacht dat het in Nederland warm was maar hier is het geheel andere koek: een dikke, warme deken die meteen over je heen valt en je opslokt doet je verlangen naar heel erg drastisch naaktlopen! Zuk zweten! Met een taxi van 15 euro zitten we te 16.00 uur op onze respectieve boten!! Jee, we zijn er weer! Ze drijven nog, maar daar heb ik het al over gehad. We gaan meteen aan de slag met loopplanken, rotzooi naar buiten slepen, elektriek regelen, koelkast aanzetten, kazen uitladen en in de koelbox gooien. Dat soort dingen weet je wel. Het hoofddoel van vanmiddag is naar de Lidl gaan om inkopen te doen. Ik pak de vouwfietsen uit en pomp de banden op. Twee banden lopen meteen weer leeg en ik verwissel voorbanden, zodat we tenminste één operationele fiets hebben. Ingeborg, die toch wel een beetje onder de indruk is van de hitte, blijft op de boten passen en ik zal Cees en Ann naar de Lidl gidsen. Rond vijven gaan we op pad. Ik weet de weg. Ja, nog effe. We raken hopeloos verdwaald en na veel vijven en zessen “geraken we aan de Lidl”. Aan de hand van de boodschappenlijst van Ingeborg sla ik dingen in en nog wat meer. Cees en Ann doen ook hun best. Anneke wil best nog een keer, desnoods vandaag nog, met Ingeborg dan. Ann is een kanjer! Ook de terugweg is geen succes; ik weet er geen donder meer van. Op het laatst fiets ik achteraan. Pffff. Op de boot wordt de troep gestouwd en na een biertje en een happie eten ga ik weer op pad om geld te pinnen. Nu weet ik hoe ik er moet komen! Als ik terugkom staat Cees te praten met Ingeborg over morgen. Cees wil nog een dag blijven om het internet te regelen, tegoed kopen van Vodafone en dat soort dingen. Gaan we doen. Ik ga dit stuk tiepen en het is nu inmiddels 22.41 uur lokale tijd en Ingeborg ligt al op één oor in d’r kooi. En dat met die hitte. Ik denk dat ik ook maar naar binnen ga; ik word opgevreten door de muggen want het is warm en windstil. Er lopen nog steeds wandelaars langs, sommigen zo dichtbij en langzaam, dat ik denk dat ze de loopplank op willen komen. Ik ga ‘m ophijsen en naar bed. Wat een dag, ik ben helemaal opgefokt en afgepeigerd!!!

De Purmerpolder (hier bij zonsopgang) laten we een paar maanden voor wat ie is.

De Purmerpolder (hier bij zonsopgang) laten we een paar maanden voor wat ie is.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

5 reacties op 26 augustus 2013

  1. nicht zegt:

    Dat wat die motorboot betreft en traag door oneindig laagland gaan…… Ik heb wel wat voor jullie! Leuk dat jullie weer terug op het jacht zijn. Ga ik weer fijn je stukjes lezen.
    Groetjes.

    Like

  2. Linda zegt:

    En ik dacht nog wel dat de reis snel was gegaan toen ik jullie sms om 16:00 uur kreeg. Maar jullie hadden dus nog vette vertraging ook. Balen zeg! Maar gelukkig zijn jullie veilig op de boot aangekomen. Waar gaat de reis morgen heen? Of plakken jullie er nog een dagje achteraan?

    Like

  3. piet en wiets zegt:

    Dag Willem en Ingeborg. Met plezier weer je stukkie gelezen. Je bent niks verandert.
    Piet en Wiets

    P.S. Hebben jullie en A en C mijn mailtje ontvangen van ongeveer half augustus?

    Like

    • wingiv zegt:

      Hoi Piet en Wiets! Bedankt. Ja we hebben jullie mailtje ontvangen. Ik dacht dat ik een antwoord had gestuurd, maar dat blijkt niet zo te zijn. Sorry! Fijne tijd nog in de “aegeische”. We komen mekaar nog wel een keertje tegen! Groetjes,Willem en Ingeborg

      > Date: Tue, 27 Aug 2013 11:26:41 +0000 > To: w.brandenburg@hotmail.com >

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s