Dinsdag, 29 oktober 2013

Finike 10

Grote dag vandaag, voor de Turken: op 29 oktober 1923 werd na een door Mustafa Kemal Atatürk geleide revolutie de huidige moderne republiek Turkije gesticht. Dat wordt dus elk jaar gevierd. Gisteren al werden vlaggetjes opgehangen en het betonnen podium naast de jachthaven gereedgemaakt en nu gaan we meemaken waarvoor eigenlijk. In de verte hoorden we sogges vroeg al de trommels en trompetten. Vanaf zes uur hebben we liggen lezen en puzzelen (sommige stukjes kregen we maar niet op hun plaats). Half negen eruit. Het is weer mooi weer, warm. Een beetje bewolking; windveren. Over een paar dagen meer wind dan we tot nu toe gewend zijn, dus. Ingeborg is naar de douche en ik rommel met wat touwtjes aan dek. Het getrommel komt dichterbij en volgens Ingeborg, die net terug komt lopen van de douche, is het de moeite waard om even te gaan kijken. Gewapend met de Kodak gaan we door het hek en klimmen op de muur, via de trap naar de zwemplaats, opdat we alles goed kunnen zien. Voorafgegaan door tromgeroffel en getrompetter en af en toe zelfs door (vals) gezang komen horden jongeren van beiderlei kunne (strikt gescheiden marcherend) per school het terrein op, tussen de overdekte zitplaatsen door, en stellen zich op in rijen die langzaam maar zeker weer uit elkaar vallen tijdens het wachten op de officiële plechtigheden. Het is een drukte van belang en we weten niet goed waar we naar zitten te kijken. Een groepje hotemetoten in nette pakken en sommigen in uniform gaan op geserveerde stoelen onder een baldakijn zitten. Vermoedelijk de burgemeester en de hoofdcommissaris en een aantal wethouders, of zo. Af en toe zegt een meneer iets door de microfoon op het podium. Niemand reageert daarop, het zullen dus wel dienstmededelingen zijn of dat iemand zijn auto ergens moet weghalen, dat soort dingen. Cees en Anneke zijn intussen ook gearriveerd, die wilden ook wel eens zien wat er aan de hand was. Dan begint het. Door Turkse jongens naast ons worden we “gesommeerd” te gaan staan. Iedereen staat. Er is eerst een minuut stilte en geloof het of niet: het is echt stil. De geüniformeerden, politie en militairen, staan in de houding met militaire groet en dan breekt het volkslied los, dat moet het wezen volgens mij, kan niet anders. De opgeschoten jongens naast mij zingen mee, vals, dat wel, maar ze zingen mee. Iedereen zingt mee, behalve de live-aboards natuurlijk. Wij staan wel in de houding, dat weer wel. Deze keer krijg ik geen tranen in de ogen. Daarna volgt een programma waar afwisselend toespraakjes worden gehouden door een vertegenwoordiger of -ster van elke school, een groepje kinderen in prachtige kostuums een dansje doen en een trio van twee gitaren en een viool (alledrie elektrisch versterkt; niet mooi) diverse meisjes begeleidt die iets zingen. Vooral de toespraakjes worden door sommige meisjes met grote begeestering uitgesproken, het lijkt soms zelfs op schreeuwen, maar dat komt omdat wij het niet begrijpen. Tot mijn verbijstering is er, behalve misschien een deel van de lieden die onder de zonnetenten zitten, geen hond die tijdens dit programma ook maar enige aandacht schenkt aan wat er zich op het podium afspeelt. Iedereen begint te kletsen en loop wat heen en weer en de jongeren die moeten staan en hangen worden steeds onrustiger. Best gezellig maar niet respectvol. Telkens als iemand zijn kunstje heeft gedaan klinkt een applausje van diegenen die wel hebben opgelet. Rare jongens, die Turken.

Wij gaan ook even kijken

Wij gaan ook even kijken

Gezien vanaf de "breakwater"

Gezien vanaf de “breakwater”

Kleurige kleedjes

Kleurige kleedjes

Uiteraard werd hij ook rondgedragen

Uiteraard werd hij ook rondgedragen

Opstellen in rijen van vier (duurde niet lang)

Opstellen in rijen van vier (duurde niet lang)

Dit was wel een hele strakke

Dit was wel een hele strakke

We konden het goed zien

We konden het goed zien

De notabelen

De notabelen

Het waren er een heleboel

Het waren er een heleboel

Slechts weinigen luisterden

Slechts weinigen luisterden

Idem

Triootje onder het streng toeziende oog van Kemal

Gezellig kleppen met mekaar

Gezellig kleppen met mekaar

Tegen elven hebben we het wel gezien en banen we ons een weg door de uniforme jeugd, terug naar de boot. Cees en Ann komen even later ook, gezellig koffie drinken bij ons. Cees kijkt naar de bescherming op onze boot tegen de Galvanische elektrolyse. Die is er dus niet. Daarvoor moet ik een scheidingstrafo (laten) aanbrengen. Godver. Nou ben ik al jaren aan het kloten met dat elektriek en ik dacht dat het 12 jaar geleden in orde was gemaakt, maar volgens Cees is toen alleen maar een gelijkrichertje aangebracht, niet verkeerd, maar dat heeft niets te maken met de Galvanische bescherming. Hij heeft er wel eentje, maar trekt evengoed zo vaak als maar kan de stekker van de walstroom eruit. Nou ja, we drijven na 23 jaar nog en de stekker eruit trekken kan ik ook. Aan het eind van de koffiesessie komt een knurft met een grote verwaarloosde tweemaster in de lege box naast onze buurboot aan bakboord liggen. Hij laat zijn achterschip zo tegen de “Bénéteau” aanschuren en omdat ie zo groot is raakt ie ons ook bijna. De floeperd kijkt niet op of om en de havenknullen kan het ook kennelijk ook niets schelen. Na het afmeren gaat ie meteen op een zitzak hangen en kettingroken. Ik hoop dat ie hier van de winter niet blijft liggen. Na de koffie leg ik een extra snoer ertussen zodat ik bovendeks de walstroom makkelijker kan uitschakelen: geen galvanische dreiging meer. Het wordt tijd om de fietsjes te repareren want we komen nergens. Morgen maar. Voordat ik me weer ga vervelen halen we de kotterfok naar beneden, vouwen hem op in het gangboord, zak erom met een spanbandje en hop, naast de andere twee zeilen op de kajuitbank aan bakboord. De kastjes met voer zijn daardoor helemaal gebarricadeerd. Nog wat lijnen opgeruimd. De gangboorden zijn nu helemaal vrij van “struikeldraden”. Saves lees ik in een nieuwe van Tom Clancy: “The Hunt for Red October”, zijn eerste boek. Ingeborg zit te puzzelen en verder gebeurt er niets. Er is 1 knal van een vuurwerkje, maar meer horen en zien we niet. Te 22.00 uur kruipen we in de zak, na eerst de stekker van de walstroom eruit getrokken te hebben. Oh ja, na afloop van de feestelijkheden lag de roestige stalen zwemtrap op de bodem.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s