Donderdag, 10 april 2014

Finike 13

Ieeeeee-Ieee, Ieee-Ieeee, Ieeee-Iee klinkt het in onze bedstee, als een soort klankkast voor de snaren die onze landvasten met landvastveer zijn. Het is half vier snags en ik ben zo gek niet of ik ga me aankleden om het ziekmakende gepiep te doen ophouden. Zucht, steun. Ik leg een extra landvast aan en laat de piepert vieren. Die heeft voor het laatst dienst gedaan, dat staat vast. Nu ik toch wakker ben bespuit ik meteen maar de muurvast zittende pen van de spinnakerboom met WD 40. Ik hoop dat ik hem geraakt heb in het donker. Het voelt guur buiten, ik ga gauw naar binnen, kleed me uit en kruip weer achter de warme kont. We vallen weer in slaap. Te 08.00 uur gaan we na een uurtje lezen eruit. Er moet gedoken worden vandaag. Ik kan het voor mijn goede fatsoen niet langer uitstellen. Nog voor het ontbijt heb ik de landvastveren buiten dienst gesteld. Eentje (de roestende) ligt, voor de liefhebber, naast de vuilcontainer en de andere (een roestvrij stalen) verhuist naar (in) de reservebank. Ik ga vandaag in de watersportwinkel kijken of ze zo eentje met rubber eindstukken hebben, niet goedkoop maar je moet wat. Het is buiten warm en het waait niet, ideaal zwemweertje. Na de koffie is het dan zover. We stallen in de kuip alles uit wat ik aan moet trekken en mee moet nemen. Dat is nog een hele organisatie: duikpak (5 mm), hoofdkap, loodgordel (6,3 kilo om mee te beginnen, ik doe maar wat), neoprene sokken en schoentjes, buitenvinnen, extra riem om de luchtslang tegen me aan te klemmen en de nieuwe onderwatercamera om de toestand voor en na te fotograferen. De duikcilinder met nog 50 bar erin stond gisteren al klaar. De zwemtrap aan de zijkant ophangen (via het zwemplatform in en uit het water gaan valt teveel op voor de mannetjes die de hele tijd in hun RIB rondscheuren) met daarnaast een touw waaraan Ingeborg de loodgordel laat zakken, zodat ik die in het water kan aandoen. Ingeborg hangt een puts buitenboord met de camera, werkhandschoenen en het plamuurmes erin. Als alles klaarligt trek ik het pak, de sokken en de laarsjes aan. Alles zit een beetje strak, maar dat is juist goed, krijg ik het niet zo snel koud.

Hij past als een schandschoen

Hij past als een schandschoen

Schoentjes aan

Schoentjes aan

Ik daal de zwemtrap af en heel traag sijpelt het koude havenwater door alle manchetten naar binnen. Ik trek mijn pak bij de hals een beetje open en laat water in iets grotere hoeveelheden naar binnen stromen. Djieeezz! I-ing, ggg-geef m-mijn f-f-f-f-lip-p-p-p-ers e-e-even a-a-aan. Het water in mijn pak bereikt snel de lichaamstemperatuur en ik doe de vinnen aan en trek de kap over mijn hoofd. Anneke staat op de steiger en maakt fotootjes met onze camera. Het is even klooien om de loodgordel om te krijgen. Ik zet mijn duikbril op en ga even proberen.

Eenmaal door, is het lekker water

Eenmaal door, is het lekker water

Gelukkig waait het niet

Gelukkig waait het niet

Hee, Ann!

Hee, Ann!

Loodgordel laten zakken

Loodgordel laten zakken

Ik kruip onder de boot met de camera om een foto te maken van de schroef zoals ie er nu uitziet. Nou, hij ziet er niet uit. De rest van de romp en het roer ook niet maar dat is nu minder belangrijk. Ik heb te weinig lood aan de gordel; ik word steeds met mijn rug tegen de boot aangeplakt. Ingeborg pakt twee kilo stukken lood en doet ze aan de gordel die daarvoor weer aan dek gehesen moest worden. Er zitten nu zoveel loodblokken aan de gordel dat ik deze niet strak genoeg meer dicht kan krijgen. Hij hangt onder mijn buik en glijdt nog net niet over mijn smalle jongensachtige heupen. Ik moet er niet aan denken dat ie naar de bodem verdwijnt, de bagger in. Ik neem wat foto’s op het niveau van het wateroppervlak. Best geinig.

Fotootje op laag niveau, bootje om achter te verschuilen

Fotootje op laag niveau, bootje om achter te verschuilen

Idem

Idem

Ingeborg is de buddy op de kant en staat op de uitkijk; als er onraad is trekt ze het mondstuk uit mijn mond

Ingeborg is de buddy op de kant en staat op de uitkijk; als er onraad is trekt ze de ademautomaat uit mijn mond

Ik leg de camera in de puts en vraag Ingeborg om de duikcilinder open te draaien en de luchtslang met het mondstuk aan te geven. Ik steek het ding in mijn mond en krijg meteen een sloot water binnen. Gadver. Ik druk op de ontluchtingsklep en er komt een hele straal uit. Niet meer in het water laten hangen dus.

Nog te weinig lood

Nog te weinig lood

De schroef zit niet zo diep

De schroef zit niet zo diep

De duikfles blijft lekker droog

De duikfles blijft lekker droog

Puts met camera, de slang ligt al te water

Puts met camera, de slang ligt al te water

Zo werkt het

Zo werkt het: patent!

De RIB met de havenjongens komt langs. Even schuilen achter de rubberboot tot de kust veilig is. Ze kijken niet op of om. Mondstuk in en gewapend met het plamuurmes ga ik de schroef te lijf: steken, schrapen, hakken en bikken. Er zitten twee mosselen of oesters of zoiets snoeihard vastgegroeid tussen de bladen van de schroef. Om die eraf te bikken duurt nog het langst. Ik merk nauwelijks dat ik aan een luchtslang “hang”. Ik heb hem ook niet onder de riem tegen mijn lijf gebonden. Het gaat zo ook fantastisch! Na een halfuurtje, schat ik, is “The Royal P…..Propellor Clean”.

Vóór.......

Vóór…….

......vóór.....

……vóór…..

.......en na

…….en na

De rest van de romp is voornamelijk bedekt met een glibberige groene groente met hier en daar iets hards. Ik kijk nog even bij de kiel, indachtig het verhaal van David van de “Strømhella” (v/h “Jantine IV”) over elektrolytische corrosie en zo, steek hier en daar kokkels weg en bestudeer de hoeken en de onderkant, maar ik zie geen duidelijke tekenen van corrosie. Ik voel in de zwaardkast en ook daar valt de aangroei mee. Ik denk dat dat komt doordat het zeewater in Finike zwaar vermengd is met zoet water van de in zee uitstromende riviertjes hier. Door de warreling van zoet en zout is het zicht onder water niet heel goed. Zelfs vanaf het diepste punt van de kiel (2.30 m) kan ik de bodem nog niet zien. Terwijl ik onder de romp rondhannes merk ik nog steeds niks van de luchtslang. Geweldig! Het mooie is natuurlijk doordat de slang stijf (9 bar) met lucht is gevuld, deze bij het duiken gladjes mee naar beneden wordt getrokken en zodra ik stijg, keurig weer naar boven gaat. De kracht waarmee dan aan het mondstuk wordt getrokken valt reuze mee. Ik stop ermee, ook al heb ik het nog niet koud. Het is kwart voor elf. Lang genoeg gewerkt. Ik ben tenslotte met vakantie. Ik klim aan boord en we spoelen de spullen af. Ingeborg spuit me aan de kant af. Da’s pas koud. De boel laten drogen en opruimen. Klaar. Experiment geslaagd! Zo gaan we het voortaan doen. Gewoon bijhouden, dan heb je helemaal geen antifouling meer nodig! Als de onderwatercamera gedroogd, gedemonteerd en opgeborgen is, realiseer ik me dat ik vergeten ben een foto te maken van het “gereed produkt”. Verdikkeme. Sukkel. Nou ja, later maak ik dan wel eentje vanuit de bijboot. Koffie. Luns.

Onderonsje

Onderonsje aan de overkant

Vissersschip in de haven

Vissersschip in de haven

Lezen tot half twee. Ingeborg gaat met Anneke naar de kapper en ik ga op het fietsje alle watersportzaken (3) in Finike langs om te zoeken naar r.v.s. landvastveren met rubber eindstukken. Niet te vinden natuurlijk. Allemaal willen ze ze wel bestellen, maar daar kan ik nu niet meer op wachten. Ik koop ze wel in Marmaris. Terugfietsen. Beetje kijken op de werf. Mensen bezig aan hun boot. T.o.d.b. Ik moet eigenlijk schrijven. Geen zin. De wind komt dwars in. De boeg wordt opzijgedrukt. Ik leg een extra landvast aan. Zitten. Lezen. Te 15.40 uur is Ing terug met een lekker kort koppie.

Vóór.......

Vóór…….

.......en na

…….en na

Lezen. Zitten. Hondekooi opruimen. Duikspullen verder opruimen. Half zes eten koken. Na den eten gaat Ing een film kijken (“Rumour has it” met Jennifer Anijston en Keffer Kostenaar, heb ik al gezien). Ik ga schrijven; 9 april, met veel foto’s. Kwart voor elf gaan we naar bed. Het is frisjes buiten en in de boot. Een fijne dag, dat was het, die nieuwe perspectieven opleverde.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

2 reacties op Donderdag, 10 april 2014

  1. Linda zegt:

    Getverderrie wat een rotzooi nog op zo’n skroef zeg! Gelukkig vond je het zelf wel meevallen, haha.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s