Maandag, 28 juli 2014

Preveza 7

Het is nu 28 juli, de dag na gisteren, toen het nog zondag was. Nu is het maandag. We komen er laat uit tegenwoordig. Vanoggend was het 08.00 uur. Ik probeer te schrijven, een paar regeltjes, het lukt niet zo. Ik ga maar onder water. Een beetje rommelen met anodes en zo. Ik zoek me een ongeluk naar het juiste inbussleuteltje voor de ringanode, die om de schroefas moet. Henk biedt uitkomst. Hij leent mij zijn inbussleutels waar de goeie tussen zit. Op de boot had ik de duikspullen al klaargezet en -gelegd. Er zit nog 57 bar in de duikcilinder. Ik laat me van de duikladder zakken en zet in het water de puntjes op de i. Ingeborg laat de puts met gereedschap en anodes zakken en ik laat hem vollopen met water. Ik laat de lucht uit mijn BCD (= Buoyancy Control Device) lopen en ik zak naar de schroef.

Voorzichtig knul, je bent geen 64 meer

Voorzichtig knul, je bent geen 64 meer

Ja, goed zo, langzaam zakken

Ja, goed zo, langzaam zakken

Even het slijm eruit

Even het slijm eruit

Klaar voor onder water

Klaar voor onder water

Eerst bind ik de emmer onder de schroef zodat als ik wat laat vallen dat daarin terechtkomt (hoop ik). De bouten zitten enorm onder de aangroei en ik moet behoorlijk schrapen en steken om mijn inbussleutel erin te kunnen steken. Ik heb te weinig lood (4,3 kilo) waardoor ik steeds met mijn voeten omhoog tegen de bodem van de boot geplakt dreig te worden. Dat werkt niet lekker. Moet volgende keer anders. De schroefasanode is geen probleem, maar de anode op de schroefmoer is lastiger. Ik zit een hele tijd te prutsen met een te kleine sleutel. Terug naar boven. Ingeborg moet binnen zoeken naar steeksleuteltjes, bahco’s en een grotere maat inbussleutel. Ik moet opschieten anders ben ik door mijn lucht heen. Na een hoop gehannes met een bahco op de inbussleutel (Ingeborg kon de goede steeksleutel niet vinden) krijg ik de restanten van de anode op de kop van de schroefas eraf en de nieuwe erop. Job done! Ik heb 14 bar over.

Ziet er niet uit, toch?

Ziet er niet uit, toch?

Dit houdt de koper- en rvs-kevers een tijdje weg

Dit houdt de koper- en rvs-kevers een tijdje weg

Mooi, hè?

Mooi, hè?

Nu gaan we koffie drinken. Het is elf uur alweer. Cees en Anneke zullen wel ruimschoots op de beaut zijn, neem ik aan. We hebben hun vliegtuig niet zien aankomen, we hadden foto’s willen maken, omdat ie van het westen kwam om te landen, de wind was namelijk oostelijk. Die zijn nu hard aan het werk om te kunnen vertrekken uit “Cleopatra”. Wij gaan heel even niks doen anders krijgen we het warm. Half één. We gaan weer koffiedrinken. Komen net terug van water laden, 93 liter in 5 liter cannetjes, je moet ons zien varen! Een heel bevredigend werkje en we hebben ook de duikspulletjes goed gespoeld. De waterflessen staan allemaal in het gelid in het gangboord aan stuurboord, in afwachting van een gerepareerde voetpomp. Als die tank vol is zullen we eindelijk weer een beetje rechtigen. Nu liggen we zo scheef als Kromme Leendert. Ik moet eigenlijk gaan schrijven maar het is midden op de dag en dan ben ik niet gewend te schrijven. Ik heb er ook geen fut voor. Weet je wat? Om er niet meer aan te hoeven denken ga ik de olie maar bijvullen in de motor, er zal nu wel iets bij moeten. We moeten trouwens ook nog de olievlekken van een stoeltje schrobben, dat hebben we gisteren ook niet gedaan. Terwijl ik vanaf 2009 foto’s zit te vergroten in mijn berichten op de weblog (dat kan nu makkelijker dan voorheen) komt de “Beau” achter ons ten anker! Joehoe! Zwaaien. Daar zijn ze dan.

Daar is de "Beau" weer!

Daar is de “Beau” weer!

Het is tien over drie. Ik stop met het computerwerk en we stappen in ons bootje zodra zij klaar zijn met ankeren. Hartelijk weerzien. Wat naar dat jullie er niet waren en wat fijn dat jullie er weer zijn! We drinken een heerlijk bakje thee met Anneke en Cees en wisselen ervaringen uit; verhalen van hier en verhalen van thuis. Ze hebben een goeie vlucht gehad. Cees kon zijn boot zien liggen bij het aanvliegen van het vliegveld. We pakken de draad weer op. Ik spreek mijn voorkeur uit voor vertrek a.s. woensdag. Cees en Ann zien daar geen obstakels voor. Mooi, gaan we doen. De Passion ligt er trouwens ook weer, terug van Nidri, helemaal achteraan in de baai. Philip en Marion kwamen later nog even langs om gedag te zeggen. Terug op de boot ga ik met Ingeborg hard aan het werk om de reserveset met membranen, ringen enz. van de Whale Gusher Galley Pump MK III die Cees voor ons heeft meegenomen, in de pomp te prutsen. Daar zijn we zeker een uur mee bezig. Wat een ramp. Alles past zo precies in elkaar met zo weinig “tolerantie” dat het een hele toer is om de zaak in elkaar te schroeven. Het probleem is de veer in de pomp. Natuurlijk weet ik niet meer aan welke kant dat ding erin gestoken moet worden. “Trial and Error” is dus de methode, maar dat kost tijd. Niet erg maar ergerlijk. Volgende keer maak ik foto’s. Ik moet zeggen dat ik het zonder Ingeborg niet had gered. Ze irriteert me mateloos als ze erdoorheen zit te dibberen terwijl ik zwetend aan het prutsen ben, maar meestal heeft ze gelijk en daar doe ik dan mijn voordeel maar mee. Ik maak het nog wel een keer goed, wanneer weet ik niet.

Het is ingewikkelder dan ik dacht

Het is ingewikkelder dan ik dacht

Alles gaat altijd door elkaar liggen

Alles gaat altijd door elkaar liggen

Maar we komen er wel uit

Maar we komen er wel uit

Daar ergens moet ie in

Daar ergens moet ie in

Eindelijk zit het kreng in elkaar en de pompwerking lijkt te kloppen en te werken. Ik zet hem op zijn plek en sluit de slangen aan. Vijf liter water in de tank en pompen maar: geen druppeltje! Lekwater, bedoel ik. Hij zuigt als een pasgeboren baby aan de tiet! Met een paar trappen is de tank alweer leeg. Mooi. Job done. Ik giet alle in de zon staande maar met handdoeken bedekte aan dek vegeterende waterflessen door de steeds korter wordende Vuvuzela toeter van de TNT Post (het enige goede product dat ze ooit hebben voortgebracht) in de stuurboordstank. Hèhè, dat zit erin! Lang leve Cees, Kok Watersport en Ingeborg! Nu ga ik de ademset (een hoop slangen) ophangen in de hondekooi. Kwart over zeven. Pauze. Daarna gaan we naar de kant, nog een keer alle lege flessen en cans die we kunnen vinden vullen met water. De rubberboot is inmiddels behoorlijk lek vermoed ik. Het water staat enkeldiep boven de opblaasbare bodem. We halen 93 liter water en nu zit er 181 liter in de SB tank. Dat begint er op te lijken. Acht uur. Ik wou nog een keer water halen om de tank vol en de boot recht te krijgen maar ik heb er plots geen zin meer in. Ingeborg heeft de kussens van de SB kajuitbank buiten geschuierd en uitgeklopt, dat kwam ook op als poepen, die klus. De voetpomp doet het prima. Ik kan nergens nattigheid ontdekken. Ik ga nu proberen 27 juli af te schrijven. Zal tijd worden. Met een schoteltje kaasblokjes en een glaasje melk ga ik aan het werk. Het begint al donker te worden. Buiten kunnen we niks meer doen. Ik krijg het stuk af maar niet meer op de weblog vanwege de vele foto’s. Morgenoggend maar. We wobbelen lekker op een irritante deining. Schijtziek wor ik ervan.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s