Zaterdag, 9 augustus 2014

Komeno Bay 8

Laat opgestaan, half tien of zo. Ik heb een paar uur liggen lezen in “Imperium” van Robert Harris, een tip van Cees. Inderdaad een goed boek, gebaseerd op historische feiten en een beetje geromantiseerd. Het gaat over het leven van Cicero, de beroemde Romeinse staatsman en redenaar die in de eerste eeuw voor Christus de Republikeinse Senaat “onveilig”, maakte. Het verhaal wordt verteld door zijn slaaf/secretaris, ene Tiro, die als eerste een soort steno ontwikkelde. We kijken ook naar de ontwikkelingen in het leven van Cicero door de ogen van die slaaf. Echt heel interessant en leerzaam (vinnik). Allemaal goed en aardig maar ik moet dan nog beginnen aan mijn eigen bedenksels over 7 augustus. Te half twaalf heb ik het bijna af. Marijn en Riet zijn om half negen in de bus gestapt naar het vliegveld en om half twaalf opgestegen. We zitten klaar in de kuip om te zien of we het vliegtuig kunnen onderscheiden als dat overvliegt, want dat doen ze, ze vliegen met een bocht tamelijk laag over ons heen, waar wij liggen. Rond half twaalf zien we er eentje, maar we zien geen groenblauwe band om de romp en geen Transavia logo op de staart. Het fototoestel (de grote, die is sneller) lag klaar maar er kwam dus niks van terecht. Ik ga even een pauze houden van het schrijven, lezen in “Imperium”. Na de pauze weer schrijven. Ik zit meer binnen te werken dan buiten te genieten van de zon; hoe moet ik ooit bruin worden!? De race-boten scheuren “twenty-four-seven” met van alles achter zich aan om ons heen, regelmatig klapt het zwemplatform door het hevig wippen van de boot in het water en met geweld wordt ie dan omhoog geslagen. Ik besluit zo lang we hier liggen er geen gebruik meer van te maken! We stappen vanaf nu in en uit het bootje aan de zijkant van de boot, door het “poortje” in de zeereling. We moeten nog een paar dagen hier wezen vanwege de kuisbap en het loungen aan het zwembad, zie je! Ingeborg zit weer mee te praten, aan te vullen, te corrigeren terwijl ik in de voice-recorder leuter. Dat is toch een (vrouwelijke?) eigenschap die niet te onderdrukken is kennelijk, zelfs niet door Ingeborg, die volhoudt dat ze het expres doet om mij te pesten. Nou, echt niet! Mijn zuster Joke heeft er ook een handje van als mijn zwager Willem met mij aan het skypen is. Volgens mij is het een soort Pavlov reactie. In dat geval zal ik het ook wel doen als Ingeborg besluit berichten in te spreken, want je hebt vrouwtjes- en mannetjeshonden. Maar de kans dat dat een keer gebeurt, dat inspreken door Ingeborg, lijkt mij zo goed als non-existent (geweldig die moeilijke woorden, ik geil d’r op, daarover zal iemand ook wel een psycho-babble kunnen geven). Waar was ik gebleven. Oh ja. Tien voor half twee. Eindelijk heb ik hem gepubliceerd gekregen. En dat met dat mooie weer! Ga je binnen zitten! Een mens lijkt wel gek. Nou ja, het staat erop. Hééél veul foto’s, allemaal min of plus van hetzelfde, maar wel leuk. Zeven minuten over half drie. Marijn en Rianne zijn veilig geland en staan op hun koffer te wachten! Gelukkig, je weet het nooit tegenwoordig. Lekker gegeten, niet veel, moet ook niet met die hitte. Lekkere aardappeltjes (ik hou het kookproces van die dingen nu zelf in de gaten, eigenwijs als ik ben), Griekse salade en varkenshaas en een eitje. Een lekker happie. Zodra ik weer een goed signaal heb kijk ik gauw even of er nog nieuwe Sturiërs in de aanbieding zijn. Niet dus, het is een vaste markt. Ingeborg puzzelt. Ik moet stoppen met computeren want het kost toch teveel stroom en MB’s. Ik ga buiten lezen in mijn nieuwe boek en het genieten in de kuip is verdubbeld omdat de buiskap weg is; de wind kan onbelemmerd over dek, onder de zonnepanelen door, om je kop heen waaien! Ik denk dat ik hem er maar af laat voorlopig. Ik zit tot vier uur te lezen en breng dan, als intermezzo, een stickie met foto’s naar Anneke. We spreken af morgen om elf uur weer te gaan loungen bij het zwembad, met ons bootje naar de kant. Toen ben ik weer gaan lezen en toen zijn we gaan zwemmen en toen weer gaan lezen, binnen met mijn blote billen op de bank dit keer om “aan de lucht” te drogen. Totaal windstil (buiten, binnen niet altijd). Voor we het in de gaten hebben is het donker. We drinken een glaasje wijn bij een broodje met brie en pindakaas (Calvé bij de Deen gehaald), later een pindaatje en een glaasje anijsmelk, meer niet. Al die tijd zitten lezen. Tien voor tien. We gaan maar naar bed denk, we vinden er niks meer an. Niks bijzonders te melden, geen post, geen reacties, geen Facebook. Nog steeds windstil en benauwd. In het vooronder valt, onder de slurf, nog het best te leven. Dat gaan we doen in de vorm van slapen.

PS. Ik heb gezocht naar de foto’s bij dit verhaal, maar ik blijk ze niet gemaakt te hebben.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

2 reacties op Zaterdag, 9 augustus 2014

  1. ron zegt:

    Geloof dat ik die foto’s van jou op de bank met die blote billen op de foto had willen zien.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s