Zondag,17 augustus 2014

Ormos Kalami 5

Tis kwart voor negen, zondag 17 juni, augustus bedoel ik. We zijn weer opgestaan. Dat doen we elke dag, tis een wonder. Niet vergeten Ma te bellen vandaag en Linda en Marijn. De wind staat de baai in; oost of noordoost denk ik. Hij gaat vandaag naar het noordwesten. Volgens de navtex wordt het windkracht 6 tot 7 uit die richting. In principe liggen we dus beschut hierzo. We kunnen blijven, maar we kunnen ook naar het volgende baaitje, Ayios Stefanos, 2 mijl verderop. Cees had gisteravond zijn bootje al opgehesen. Zou ie vandaag weg willen? Ik ga het straks wel vragen. Misschien hebben we het er gisteravond wel over gehad maar dat kan ik me niet herinneren. “Cooky” ligt naast ons, met Henk en Christine. Henk komt aan dek. Môgge Henk! Het was errug gezellig gisteravond, een beetje té gezellig, te voelen aan de kopspijkers die rammelen in mijn hersens, elke keer als ik die beweeg. Ik neem twee Ibuprofennen, goed voor 800 mg. That should do the trick. De “Thalassa” ligt er ook nog. Ik moet nog een stickie brengen met wat foto’s die ik genomen heb. Ik zie nog geen leven daar. Oh ja, toch wel, Rob komt naar buiten. Hij gaat rondjes om de boot zwemmen. Ing, ik ga even naar de “Thalassa”. Je doet maar, jongen en zij puzzelt verder. Ik roei erheen en Rob is alweer aan boord geklommen met een handdoek om zijn middel. Zou ik hem eruit gejaagd hebben? Ik geef hem het stickie. Hij komt straks nog wel even gedag zeggen, als ze weggaan. De rest van de bemanning ligt nog te rusten. Ik wou dat ik dat kon om die tijd. Ik roei terug. Tien over elf. Er is een hoop gebeurd: spijker-in-de-kop-bestrijding stond hoog in het vaandel vanoggend. Ik met mijn Ibuprofen (wist je dat die dingen best lekker zijn, je kan er op zuigen en ze smaken zoet!) en Ingeborg kon er ook wat van: ze lag met d’r zonnebril op in bed, net Ray Charles. Nadat ik het stickie had weggebracht ben ik met mijn hoofd in de schaduw gaan liggen. Ingeborg heeft desondanks koffie gezet. Ik heb wat gerommeld aan dek en ik ben naar Cees gegaan om te vragen wat we gingen doen. Niks dus, we blijven. Er komt harde wind vanmiddag. Die was er gisteravond al. Ik heb er op het terras helemaal niets van meegekregen! Hij heeft zijn bootje opgehesen vanwege het gerag achter zijn spiegel. Heel verstandig. Rob kwam toen ook in zijn bootje aanvaren om het stickie terug te geven en afscheid te nemen. Hij gaf ons zijn adres en wenste ons een goeie voortzetting van de reis en wij hem. Het was leuk en gezellig. Als we ooit in de Karperkuil in Hoorn komen moeten we bellen. Gaan we zeker doen! Hetzelfde doet hij bij onze boot, Ingeborg gedag zeggen. Het beste jongens! Even later ging de “Thalassa” ankerop en passeerde ons, de opvarenden zwaaiend, roepend, fotograferend. Tot ziens en goede vaart!

Doei!

Doei!

Daar gaan ze

Daar gaan ze

Ik ga maar weer even liggen. Het waait en er zit onrust in de lucht. Je kan het zien aan de wolken, ze worden langgerekt, uitgeveegd door harde wind in de straalstroom. Dat krijgen we vandaag op onze pet. Klopt dus met het bericht op de navtex. Het is nog wel warm en er beginnen al valwinden over ons heen te komen. 12.00 uur. Ik heb eerst Ma gebeld (geen nieuws, maar goed dat we mekaar horen, belangrijk!), toen Marijn en daarna Linda. Het weer is slechter geworden in Nederland. Linda is net met Ricky een paar dagen op vakantie gegaan, in een hotel in Nijkerk. We vinden het wel vervelend voor hen. Ik hoop maar dat Linda het treft als ze bij ons op Sicilië is in september. Marijn en Rietje moeten morgen weer aan het werk, dat vinden ze heel fijn en het weer kan ze dan niks schelen, zie je. Tien voor half twee.

Stoer, hè?

Stoer, hè?

Deze von ik ook wel leuk

Deze von ik ook wel leuk

We gaan eten. Ingeborg staat warm eten te maken. Ik ben een beetje duf nog. Ik moet eigenlijk even slapen. Gisteren was echt teveel van het goeie. Ik moest ook zo lang wachten bij dat internetten, ik zat me af en toe kapot te vervelen en wat doe je dan op zo’n terras, terwijl het zweet uit je oksels spuit en die obers steeds maar langskomen met de heerlijkste verfrissingen? Dan ga je je vochttekort aanvullen natuurlijk! U zult zeggen: drink dan water! Dat doe ik toch?! In bier zit toch ook water? Moving on. Ik heb een tijdje zitten lezen in “Het Satanskruid” van Alistair Maclean. Die kerel heeft wat afgeschreven! Hij probeert af en toe een beetje te listig te doen naar mijn zin, ik kan er soms geen touw aan vastknopen. Het zal vast wel knap zijn, misschien ligt het aan mij. Hij schijnt alcoholist te zijn geweest (toen ie nog in dit tranendal rondliep); maar je kunt dan toch niet dat soort boeken schrijven? Twee uur. Lekker gegeten. Wat hadden we? Aardappeltjes, bietjes met uitjes, kipfilet, gebakken banaan met ananas en Arametto eroverheen. Zoveel lekkerder dan dat Griekse voer. Er ligt een enorm motorjacht voor de baai, wat een joekel! Met aan beide zijden een enorme garage waar allemaal “speelgoedbootjes” uit komen!

Een joekel is het

Een joekel is het

15.00 uur. De wind neemt toe, aanzienlijk, met harde windvlagen. Ik probeer mijn voornemen uit te voeren: slapen op de langsbank. Ik kom niet ver want na een tijdje ontdekt Ingeborg, die buiten op de kuiprand zit te lezen of te puzzelen dat we als een idioot aan het krabben zijn, samen met de “Cooky”. We liggen plotseling erg dicht bij de “Beau” die natuurlijk onwrikbaar op zijn plaats blijft met dat wonderbaarlijke dragline-ancor van hem. Djiezus! Ing! Je moet wel opletten! Ik spring naar buiten. Ingeborg heeft de motor gestart en zet de motor vooruit in de richting van waar het anker moet liggen. Ik haal de 45 meter ketting naar binnen en we gaan zoeken naar een nieuwe plek, dichter bij het strand. De eerste poging wordt niks maar bij de tweede gooi ik het anker uit naast de “Cooky”, die ook een stuk dichter bij het strand is gaan liggen, in 14 meter water. Ik gooi de volle 60 meter in de strijd! Als we liggen is het onder de boot 18 meter diep. Krankzinnig hier, zo steil als het afloopt. De harde wind blaast ons achteruit en de ketting strekt zich vanzelf als het anker zich ingraaft. We hoeven verder niets te doen. De vlagen bereiken snelheden tot 29,7 knopen (zelf waargenomen) en 32 knopen (Henk heeft dat gezien op de “Cooky”). Gek wor je ervan! Na een tijdje ben ik er wel gerust op dat we goed liggen. Veel boten gaan aan de haal. Het is een drukte van belang en het is dringen voor een goed plekje! Een Duitser gaat recht voor ons liggen en laat zijn anker net iets voor dat van ons vallen. Als dat maar goed gaat. Nu de kettingbak leeg is kan ik hem mooi even schoonmaken. Ik moet oppassen dat ik bij het ophalen van putsen water niet overboord lazer door de windstoten. De schepen gaan als gekken tekeer achter hun anker. Het grote motorjacht achter ons dat zeker 200 meter ketting uit moet hebben staan is telkens tripjes van een meter of 400 aan het maken! Dan zie je zijn stuurboordzijde en even later de bakboordkant. Een winderig middagje, mag ik wel zeggen. Te 17.00 uur gaan we, op uitnodiging, op de borrel bij Henk en Christine. Heel gezellig. Even later komen Cees en Anneke ook aanvaren.

Daar komen ze aan

Daar komen ze aan

Daar zijn ze

Daar zijn ze

Het waait nog steeds hard maar we hebben de boel onder controle. Als de boten aan de haal gaan, gaan ze naar open water en kun je op je gemak met de rubberboot erachteraan, vooropgesteld dat je buitenboordmotor het doet. Roeiend gaat niet lukken. In dat geval moet je je boot in Albanië ophalen, maar dat is geen enkel probleem, alleen maar geschikte lui daar, misschien een beetje bureaucraties gedoe, maar ach. Achter de “Cooky” ligt een boot waarvan de opvarenden een opvallende voorkeur hebben voor het tonen van hun lichamen, zoals de heer hen geschapen heeft, bedoel ik. Vrijheid, blijheid, zeg ik dan. Maar helaas moeten ook de “bodily functions” aan den volke getoond worden: de schipperse schrikt er niet voor terug in vol daglicht haar blote kont over de reling te plooien en overboord te schijten! Het is een kwestie van evenwicht en gelukkig heeft ze boven aan de voorzijde voldoende tegenwicht voor het niet onaanzienlijke deel dat over de relingdraad hangt, zodat een en ander toch behoorlijk in balans is en zij niet haar excrementen achterna gaat. En dat allemaal voor het oog van een klein jongetje en een wat ouder meisje (dat trouwens ook graag haar gehele natuurlijke fysiek toont) met haar vriendje (?) aan boord. Pa staat met zijn sigaretje glimlachend in zijn blote reet bij het voorstag toe te kijken. Hem hebben we overboord zien pissen. Het moet gezegd: hij had een krachtige straal! Henk en ik waren er jaloers op! Niettegenstaande het voorgaande hadden wij een gezellig samenzijn op de “Cooky”. Tegen achten begint het allengs behoorlijk fris te worden, een echte weeromslag, hoor! Niet prettig! Dit gaat te ver, maar het is zo gezellig dat we pas te 21.00 uur weggaan. Terwijl we terugroeien naar de “Wing IV” horen we de Duitsers die op ons anker zijn gaan liggen, bejaarden van een jaar of 60, 65, ruwweg geschat, verschrikkelijk tegen elkaar tekeer gaan in hun kajuit. We kunnen het binnen horen! Niet normaal! Die slaan mekaar straks de hersens in, het water zal rood kleuren in plaats van dat hemelse blauw! Henk staat ook schouderophalend op de “Cooky” te gebaren, met zijn armen wijd, zo van: wat is daar nou aan de gang? Echt vreselijk! Ben benieuwd of de politie er bij moet komen. Dat zal moeilijk worden want ik heb in Griekenland nog nergens politie gezien. Hebben ze hier politie eigenlijk? Helaas kunnen we het niet verstaan, maar het klinkt in ieder geval heftig. Nou ja, we zien het morgen wel. Na een hele poos, we zitten dan binnen, ik schrijf en Ingeborg puzzelt, wordt het stilaan rustig. Djiez! Wie had dat gedacht van Teutonen! Zo’n vulkaanuitbarsting is meer iets voor de (veronderstelde) heetgebakerde Zuid-Europeanen! Zo zie je maar, niets is wat het lijkt. De temperatuur in de kajuit daalt voor het eerst sinds, wat is het: maanden?, onder de 25 graden! Dat gaat niet goed! De wind neemt weliswaar af maar blijft pittig. De windslurf heb ik allang geleden gedemonteerd want die zou het niet overleefd hebben. 23.36 uur. We gaan naar bed. Klaar. De temperatuur in de gehele boot is aanzienlijk bekoeld, vergeleken met de afgelopen dagen. We laten alles open. We gaan gewoon in bed liggen. Nog geen mug gezien. Die hebben het ook koud. Zodra ze toch komen en beginnen te bijten hopen we te slapen. Als ik ze maar niet hoor zoemen, daar gaat het om. Ik heb het stukkie van 16 augustus geschreven; kan niet op de weblog worden gezet want ik heb geen internet. We gaan lekker lezen in bed en dan vallen we vanzelf in slaap. Morgen zien we verder. Het was een fijne dag, ondanks of misschien wel: dankzij de harde wind. Eindelijk hebben we weer wat actie gezien, in meerdere opzichten!

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s