Woensdag, 20 augustus 2014

Ormos Vourlias 2

Tien voor half tien. Verhaaltje 19 augustus klaar. Nou, mooi! Dan eh, kunnen we nu wel weg, naar eh, de kant. Gaap. We liggen met zijn drieën nu met de punt zuidoost voor, precies op een rijtje: de “Cooky” aan bakboord schuin voor ons en daarachter de “Beau”. Leuk is dat, hè. Albanië ligt er ook nog trouwens, je kan het zien.

Netjes in het gelid

Netjes in het gelid

Albanië ligt er nog

Albanië ligt er nog

Half elf. Ik ben even met het bootje langs de kant gevaren, even kijken waar we hem zo direct kunnen neerleggen. Op het strand trekken lijkt me het beste want aan het piertje liggen nu drie motorboten, dat wordt dringen.

Piertje met motorboten

Piertje met motorboten

Ik ben ook even langs de “Beau” geweest om te vragen wat we ook alweer gingen doen. Het was zo dat we zondag misschien wel het beste kunnen oversteken vanaf een van de eilanden Othonoi of Erikoussa omdat je dan in het Korfoe gebied niet moet wezen vanwege aanzienlijk toenemende noord tot noordwestenwind, terwijl het in de richting van Italië dan rustig blijft. De komende dagen blijft het een beetje dwarrelig en in die tijd kunnen we mooi naar Erikoussa en/of Othonoi. Vandaag blijven we hier. Nog even een buurpraatje bij de “Cooky”, die blijven hier wel een tijdje liggen vermoedelijk. Ze krijgen nog bezoek van het eiland af. We liggen hier goed, de wind is nog steeds zuid of zuidoost. Eerst even een bakkie koffie, de computer opladen en daarna naar de kant, dingen doen. Tegen elven stappen we in de rubberboot, tankje mee want we varen rechtstreeks naar het haventje van Kassiopi, dat was een goed idee van Henk. Het is namelijk behoorlijk druk geworden op het strandje. Veel badgasten met kinderen. Daar waag ik mijn bootje niet aan. We plokkeren 0,6 mijl (had Cees uitgerekend) langs de kust om de kaap heen en kijken in het drukke haventje rond naar een geschikte plek om af te meren. Het is hier heel gezellig en druk met motorbootjes, volle terrassen, vissersbootjes en zeiljachten en flanerende mensen op de kade. Aan stuurboord vinden we een gaatje waar ik met het ankertje achteruit voor kan vastmaken. Prima methode zo. Het bootje blijft vrij ronddobberen. Een van ons moet natuurlijk wel eerst natte voeten halen bij het uitstappen en dat is Ingeborg natuurlijk. Gelukkig is het vlak voor de kade zeer ondiep zodat dit geen problemen oplevert. We klauteren tegen de kade op en gaan op zoek naar een vuilcontainer en een terras waar ik kan internetten. Als we teruglopen van de container die aan het eind van de kade staat komen Cees en Anneke de haven in tuffen.

Je ziet, je kunt er staan

Je ziet, je kunt er staan

Daar zijn Ann en Cees

Daar zijn Ann en Cees

We vangen hen op en gezamenlijk lopen we nog een keer naar de vuilcontainer. Na een wandelingetje vinden we een ogenschijnlijk geschikt terras, restaurant Déja Vu, waar ze wifi hebben en we strijken neer aan een tafeltje. We bestellen cappuccino en vragen het wifi-wachtwoord. Dat krijgen wij, maar al wat er gebeurt: wel wifi, maar geen ontvangst van wat dan ook, ook niet na resetten. Dat gaat lekker. We rekenen snel af en gaan op zoek naar een ander terras.

De cappuccino was wel lekker heet, maar de wifi niet

De cappuccino was wel lekker heet, maar de wifi niet

Ing en Ann gaan de supermarkten verkennen. Ah, daar is Henk, die de winkeltjes waar Christine in aan het rondneuzen is, wel heeft gezien. Met zijn drieën lopen we terug in de richting van onze bootjes. Daar is de Limani Bar. Hebben ook wifi. We gaan in een kunstmatige soort van grot zitten met lekkere banken en fauteuils en bestellen drankjes en vragen de wifi-code. Die krijgen wij, maar al wat er gebeurt: wel wifi, maar geen ontvangst van wat dan ook. Wat is dat hier?! Zijn de bytjes op in Griekenland? Ik ga de grot uit en neem plaats aan een tafeltje op het terras aan het water, ook van de Limani Bar. Resultaat: hetzelfde. De Italiaanse mevrouw naast me is ook weinig succesvol. We vragen aan de serveerster of de boel gereset kan worden. Ik wor ondertussen knap chagrijnig en ga het binnen in de bar proberen. Ook niks. Ondertussen is een andere werknemer bezig de router te resetten. Ik ga weer naar buiten. Christine is op mijn stoel gaan zitten en de vierde stoel is plakkerig geworden, net als het tafeltje op die hoek omdat Henk daarnet een flesje cola had omgegooid, dus daar kan ik niet gaan zitten. Ik ga maar een tafeltje ernaast bezetten. Jongens, jongens, wat een pech, nog even en dapp’re Dodo gaat echt weg! Ik ga zitten en stamp nijdig op de toetsen. Een hele tijd blijven de bytes stil in een hoekje zitten en dan opeens: met kilo’s tegelijk schieten ze de processor in! Ik ga stilletjes aan de slag. Ingeborg en Anneke komen terug van hun verkenningstocht.

Ik zit een beetje achteraf

Ik zit een beetje achteraf

Ik kan me moeilijk concentreren in de drukte om me heen en ik krijg honger. Ingeborg en ik eten een “Club Sandwich”. Uiteindelijk krijg ik 17, 18 en 19 augustus erop, compleet met foto’s. Henk, Christine, Cees en Anneke zijn dan inmiddels vertrokken. Rond drieën zijn we terug op de “Wing IV”, nadat we eerst nog “voordelig” boodschappen hadden gedaan in de twee supermarkten aan de haven. Henk en Christine krijgen jeugdig bezoek op de “Cooky”. Ik doe de laatste foto’s tot en met vandaag op een stickie van Ann, die ik aan de “Cooky” moest geven, doe er de foto’s van onszelf bij die ik ook aan de “Cooky” wil geven en ik zet de foto’s erop die ik aan Ann wil geven, voor als Henk straks het stickie aan Ann teruggeeft, die mogen Henk en Christine natuurlijk ook overnemen. Ik roei naar de “Cooky” en geef het stickie aan Henk. Als later de visite weg is komt Henk het stickie naar mij terugbrengen. Ik ben niet duidelijk geweest. Geeft niks. Even later ga ik het stickie naar Ann terugbrengen. Toen we uit Kassiopi terugkwamen was het heet in de boot maar nadat ik de windslurf had aangezet, werd het voorin binnen een half uur 4 graden koeler! We lezen de hele middag. Ik lees “Eleonore van Aquitanië”, gekregen van Cees en door Ingeborg op de iPad gezet. Zij weet nu beter dan ik hoe dat moet, dat gaat de goede kant op! De hele middag zijn zes meisjes als een soort jeugdige zeerobben aan het zonnebaden en spelen op een “voor anker liggende” surfplank en een dito RIB. Gewoon erop, -in en -af springen. Het zal je boot maar wezen, maar ik moet zeggen dat ik er graag naar keek. Vijf voor tien saves. We hebben broodjes pindakaas en kaas gegeten. Ik heb niks meer te melden. Er gebeurt niks anders dan lezen en koekeloeren, tot het te donker is om te koekeloeren. We gaan naar bed. Het was een fijne dag.

Dit bericht werd geplaatst in Logboek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s